Terwijl ik op de rand van het zwembad hing, viel er een rust over me heen. Een ontspannen gevoel dat ik al lange tijd niet heb gevoeld. En tevens een gevoel van blijdschap, dankbaarheid en geluk. Het schilderachtige landschap, de bergen, het pittoreske dorpje op de voorgrond, voor mij het ultieme Oostenrijk-gevoel. Het laat me vertragen en me inzien dat ik het heb gevonden….
De ah’s en oh’s vliegen me om de oren, Muruelle zit naast me in de auto. De afgelopen dagen hebben we samen in Oostenrijk doorgebracht en zijn onderweg naar een dorpje verderop voor een ontspannen wellnessdag. Het was de eerste keer dat ze bij mij langs kwam en ze is de afgelopen dagen duidelijk onder de indruk van de prachtige natuur en het berglandschap.
Deze maand woon ik alweer 8 jaar in Oostenrijk. En ja hoe gek ook om te zeggen, je went eraan, vergeet soms even hoe bijzonder het is. Het is bij tijden enigszins “normaal” geworden en vanzelfsprekend. Maar haar reacties en de blik in haar ogen bij het zien van de indrukwekkende natuur, laten me weer beseffen dat het niet zo normaal is en dat het zeer uniek is om de bergen als achtertuin te hebben.
8 jaar geleden vertrokken voor een buitenlands avontuur, andere omgeving, cultuur en wellicht een vlucht van “het normaal”. In die tijd gingen veel vriendinnen en bekenden samenwonen, kochten een huis, gingen trouwen, praatten over kinderen en het gezinsleven. De stappen in het leven, die voor onze maatschappij zo “normaal” zijn, de kaders van het leven waar we ons binnen bewegen en aan proberen te voldoen.
Alleen al van het idee, kreeg ik het destijds benauwd. De stappen in het leven, die al vast leken te staan, die voor het gros “normaal” zijn. En begrijp me niet verkeerd, daar is niks mee, maar ik merkte aan alles dat die vorm van “normaal” niet bij mij paste. Ik wilde ontdekken, wilde ervaren hoe het was om op een andere plek, in het buitenland, in de bergen te wonen en daar een nieuw leven op te bouwen.
Over het thema, wat is normaal?, hebben Muruelle en ik de afgelopen dagen veel gesproken. Wat is dan normaal? Wie heeft het ooit bedacht wat normaal is? Waarom zouden en moeten we ons binnen die kaders bewegen? Ons leven leven op basis van “de regels” die ooit door iemand zijn bedacht en door de meerderheid zijn overgenomen.
Daarnaast zijn er dan natuurlijk de meningen en wellicht kritiek, de blikken, die je krijgt als je niet met die stroom mee zwemt en het anders wilt doen. Die er vaak voor zorgen dat de meesten van ons binnen de kaders van “het normaal” blijven bewegen. Die ervoor zorgen dat we onze maskers weer opzetten, zodat we er bij passen, er bij horen.
Hoe kom je er achter wat je zelf wilt, wat vind jij normaal? Is “het normaal” dat je hebt meegekregen van je ouders, van je vrienden, omgeving, ook jouw normaal? Je opvoeding heeft je natuurlijk grotendeels gevormd. Dat en daarnaast ook de inzichten van school, (school)vrienden, werk, gebeurtenissen die je mee hebt gemaakt, hebben er allemaal aan bijgedragen hoe jij denkt, hoe je reageert op situaties en dingen interpreteert. Maar is dat dan normaal?
En als dat normaal is, is dat dan ook wat jij wilt? Een ingewikkeld en complex thema. Een onderwerp die mij ook veel bezighoudt, want wat is mijn normaal? De ervaringen in mijn leven, hebben er voor gezorgd dat ik me heb aangepast. Aangepast aan de maatstaven van een ander, van wat een ander normaal vindt. Om op die manier geaccepteerd te worden, aardig gevonden te worden en er bij te horen. Want als je aan “de normaal” van de ander voldoet, dan zit je goed. Dat is wat ik jarenlang heb gedacht en naar geleefd heb. Jarenlang heb ik mijn normaal bijgesteld of aangepast aan het normaal van anderen.
En terwijl ik dit schrijf, rollen de tranen over m’n wangen. Dit jaar was alles behalve makkelijk, een emotionele rollercoaster, een zoektocht naar mezelf en de rust en (zelf)liefde in mezelf. Het heeft een hoop tranen, onrust, uitdagingen en wandelingen buiten m’n comfortzone gekost. Maar nu het einde van het jaar nadert en ik terugkijk, kan ik alleen maar zeggen dat de veranderingen, het oprekken van m’n comfortzone, me dichter bij mezelf hebben gebracht. Ik was nog nooit zo dicht bij m’n gevoel, bij m’n ware ik.
Authentiek leven. Oh men, dat woord Authentiek of Authenticiteit heeft me heel lang getriggerd… Hoe vaak ik tegen Muruelle heb gezegd of we niet een ander woord konden gebruiken. Maar ik besef nu dat dit woord me zo triggerde, omdat ik zo ver van mezelf ben geraakt, niet wist hoe ik zelf authentiek moest zijn en leven. Dit omdat ik mijn hele leven maskers heb opgezet, me heb aangepast, heb meebewogen, discussies uit de weg ben gegaan, om maar te voldoen aan het “normaal” van de ander.
Maar stap voor stap kom ik dichter bij mezelf, bij mijn ware ik en durf ik mijn authentieke zelf ook te tonen en blij te zijn met mijn interpretatie van “normaal” en daar mijn keuzes op te baseren. Dat betekent niet dat mijn “normaal” goed of fout is, maar dat het wel “de normaal” is die het beste bij mij, mijn gevoel en de invulling van mijn leven past.
En terwijl ik daar op de rand van het zwembad hing, besefte ik dat die keuze, 8 jaar geleden, om te emigreren, de eerste stap was om “mijn normaal” te creëren. Buiten de gebaande paden gaan. De rust van deze plek en het magische uitzicht laten me dat voelen waar ik al zo lang naar op zoek ben. Dat ik eindelijk dichter bij mezelf ben gekomen, dan ooit te voren. Het laat me inzien dat ik THUIS ben, hier op deze prachtige plek, maar ook eindelijk thuis ben aangekomen bij MEZELF.