Jaja, we beginnen het allereerste verhaal na een lange zomerperiode zonder de vaste rubrieken met een klassieker van Gerard Cox. ’t Is weer voorbij die mooie zomer…… Naar buiten kijkend zo rond acht uur deze maandagmorgen lijkt dit gelukkig alleszins mee te vallen. Het ‘dreigt’ een week met vele zonne-uren en temperaturen ver boven de twintig graden te worden. Niets mis mee dus….
Het was deze ochtend stil in huize Koster. De vrouw had een slaapdienst en beide bonusdochters hebben hun heil elders gevonden, de oudste inmiddels permanent. Maar hé, niet getreurd. Wanneer ik om 04.30 uur even moet toiletteren houdt ‘waakhond’ Zhiva in de hal trouw de wacht. Ik kan mij mijn eerste fietstocht begin juni nog goed herinneren. Toen begon het rond dat tijdstip al aardig te dagen. Nu is het buiten nog pikkedonker. Ergens klopt Cox zijn nummer dus wel want de dagen worden in rap tempo korter helaas.
Ik kan terugblikken op mooie maanden. De zomer van 2024 krijgt wat mij betreft op persoonlijk vlak een ruime voldoende. De vroege fietstochten in juni, het Tsjechisch vakantiegevoel in juli en wat heb ik in augustus toch een mooie dorpjes en dorpen in de nabije omgeving bezocht. Met zelfs een bezoek aan Schiermonnikoog, grensverleggend bezig inderdaad. En een bezoek aan het concert van Bruce Springsteen in De Goffert te Nijmegen en ons debuut op het Bedrijvenvoetbal in Bedum mag bij deze hoogtepuntenopsomming niet vergeten worden.
Het is dan ook enigszins een rare gewaarwording nu ik hier weer standaard op de maandagochtend als vanouds dit verhaaltje wegtype. Vanmiddag brengt de rubriek pensionado’s mij voor het eerst naar Tolbert. Altijd mooi om zo’n nieuwe uitdaging aan te gaan. En ik zal zorgen dat ik nu wel de goede ringweg pak en niet zo’n flater sla als toen ik naar Leek reed op zoek naar het plaatselijke zomergevoel. Alhoewel, de vernieuwde ringweg is nu officieel geopend dus het zou sowieso helemaal goed moeten komen.
En omdat we de septembermaand zijn ingedoken, heb ik direct de eerste twee reguliere werkweken maar lekker vol gepland met allerlei afspraken. Niet alleen werkgerelateerd overigens want ook het vrijwilligerswerk barst weer los. En ondanks relatief rustiger zomermaanden waren ook daar twee mooie presentatiegidsprojecten waar ik aan mee mocht werken. Daar hoop ik deze week de laatste hand aan te kunnen leggen.
En zo zit ik dus direct weer in het vertrouwde werkritme. Daarbij zijn de eerste voetbaltrainingen ook weer verteerd in wat mijn laatste seizoen op een ‘groot veld’ moet worden. Het 45+-voetbal lonkt als alternatief. Maar de 3-12 bekeroverwinning op vv Warffum 2 met Middelstum 3 smaakt vervolgens wel heel zoet. Misschien is het wel de bekende zwaluw die nog geen zomer maakt. In dit geval dubbel van toepassing. Maar op deze manier valt er nog aardig mee te ballen.
Daarna door naar De Knickerbockers om de eerste bekerwedstrijd van ons vlaggenschip te aanschouwen. Wat was het lang geleden dat ik dit sportcomplex aangedaan heb. Volgens mij was dit na de bruiloft van die Zwerver en dat was op het veld zeker wel te zien. Maar als vanouds vergaapte ik mij aan de escapades in de voetbalkantine waar je je nog steeds over allerlei bijzonderheden kunt verbazen.
De gehanteerde prijzen bijvoorbeeld, doen vooroorlogs aan. Een student huppelt vrolijk rond in onderbroek én voetbalschoenen. De bestuurskamerdeur die niet naar de bestuurskamer leidt maar naar een dode muur zit er nog steeds. En achter de bar maar liefst zes studenten die zich echter niet al te druk maken. Helaas verloor ons vlaggenschip met 4-2 maar de eerder opgesomde randverschijnselen vergoedden veel zo niet alles.
Tot mijn verrassing stond mijn buurman om stipt 21.00 uur voor het raam om mij op te halen richting het Scheepsjoagen in Onderdendam. Dat had ik hem rond 19.00 uur wel voorgelegd toen ik Wim vanuit de kantine tegenkwam maar dat ie er ook daadwerkelijk zou staan was toch een verrassing. Zo pikten we nog enige genoeglijke uurtjes in het nabijgelegen waterdorp mee. Kortom, ook het weekend was weer als vanouds.
En zo pakken we langzaam maar heel zeker de oude vertrouwde draad weer op. Het schrijven ben ik nog niet verleerd geloof ik want dit verhaaltje vindt binnen een half uurtje de weg van mijn hersenpan naar het Word A4-tje. Dat belooft veel goeds voor de laatste maanden van het jaar. Hopelijk willen jullie mij hierin weer volgen zoals jullie de eerste acht maanden van het jaar al zo vaak en trouw gedaan hebben met een mooi kijkcijferrecord voor 2024 in het verschiet. Tot schrijvens en lezens maar weer wat mij betreft!