Het is een beetje een rare gewaarwording wanneer ik op deze zonnige maandagmorgen zo rond achten dit verhaaltje wegtik. Ik had nog in Giethoorn kunnen zitten met de vrouw, in ons Roompothuisje met een bootje voor het huis. Wanneer ik gewild had, zou ik op dit moment nog een rondje over het meer hebben kunnen varen. Ik mag graag even de sleur thuis ontvluchten. Maar toen de vrouw gisteren vroeg of we ’s avonds eerder weerom konden gaan, vond ik dat prima. Want ergens is het ook nergens beter dan thuis natuurlijk.
Daarbij is maandagmorgen nooit mijn sterkste morgen van de week. Waarschijnlijk was ik daar toch vroeg wakker geworden en had ik tot tienen onrustig in de kamer op en neer lopen drentelen. En nu ben ik al weer lekker productief en schrijf ik mijzelf de week in. Maar wel begin ik over een weekendje Giethoorn. De plek waar ik vroeger ooit eens geweest ben. Geen flauw idee meer wanneer, met wie en waarom? Wel staat het mij bij dat ik het een mooi plekje vond. Een waterrijk plekje ook en daar is in al die jaren niets aan veranderd, zo bleek.
Op de late vrijdagmiddag parkeerden we de auto op de parkeerplaats om vervolgens met onze bagage en hond Zhiva nog een mooi eindje te tippelen alvorens we bij ons huisje waren. Onderweg passeerden we heel veel Chinese toeristen. Ook daar is in al die jaren niets aan veranderd. Want Giethoorn oefent nog steeds een magische kracht uit op deze Aziaten.
Al googelend leer ik echter wel dat er in 2023 veel minder kwamen dan gehoopt en verwacht na alle corona-ellende. Maar het heeft er alle schijn van dat ze zo langzamerhand weer uit hun schulp komen. Met alle gevolgen van dien voor Zhiva want hoe vaak die wel niet op de foto gezet is onder het uitroepen van ’What a beautiful dog’ was niet bij te houden….
Met een opgeruimd gemoed kwamen we uiteindelijk bij ons huisje aan. En daar kwam ik er achter dat ik de vrouw niet goed begrepen had. Ze noemde wel iets over een bootje dat bij de prijs inbegrepen zat maar ik had niet door dat we daadwerkelijk een eigen fluisterboot tot onze beschikking hadden. Ik dacht dat het om een rondtocht zou gaan in één van die gondelboten waar het Klein – Venetië in het noorden om bekend staat natuurlijk.
Maar dat bleek niet het geval te zijn. Dus na een vrijdagavondje acclimatiseren en een kleine ronde over het park en door het dorp, zaten we zaterdag al mooi op tijd in de fluisterboot. Zelf had ik nog nooit zelfstandig gevaren ondanks het feit dat ik wel vaak op een boot(je) heb gezeten. Maar dit was machtig eenvoudig. Eem de elektrische stekker eruit, het sleuteltje omdraaien en dan een pookje voor- of achteruit bewegen. En sturen natuurlijk, goed sturen.
Dat was aanvankelijk nog wel een dingetje maar alras hadden de vrouw en ik de boot onder controle. Ook Zhiva genoot met volle teugen. Ontspannen lag ze op een bankje met zicht op het ruime wateroppervlak. En niet veel later verlieten wij het meer om een vaarroute dwars door het nationale park Weerribben te nemen. Man, wie had dat een week geleden kunnen bevroeden? Ik niet want toen hadden we dit tripje nog niet geboekt. De Paasdagen werden onder regenachtige omstandigheden thuis doorgebracht en tussen de buien door was daar toch af en toe de tijd om de tuin in te gaan.
Hoe anders was het een week later. Terug op het meer stuurde de vrouw de fluisterboot gedecideerd het dorp in. En dat hebben we geweten. Wat een drukte was het daar. Stapvoets (?) gleden we onder de vele bruggetjes door met daarop tal van fotograferende toeristen. We voelden ons net vips totdat we er achter kwamen dat de hond dus de publiekstrekker was. Die liet alle loftuitingen rustig over zich heen komen.
Het ging zelfs zo mooi dat we ’s avonds nog een rondje maakten en toen was het al een stuk rustiger. Hetzelfde gold voor de zondag. De massale toeristenstroom was als sneeuw voor de zon verdwenen. Het was gewoon gezellig druk in Klein-Venetië en op enige terrasjes genoten we tussendoor van het mooie weer en de mensen om ons heen, allemaal goedgeluimd.
Tot zondagavond dus want na nog even naar Feyenoord – Ajax gekeken te hebben, werd het tijd om weer naar huis te gaan. Als ik over een jaar teruglees dat de Amsterdammers met maar liefst 6-0 aan de kont hebben gekregen, en het had nog veel meer kunnen zijn, dan kan ik dat vast niet meer geloven.
Aannemelijker is het inderdaad dat dit mooi weekendje betere herinneringen oproept. Nu zal ik nooit meer vergeten wat ons naar Giethoorn bracht, met wie en hoe lang. En dat allemaal dankzij een fluisterbootje die zelfs door mij prima te besturen bleek. We zijn een mooie ervaring rijker dus wie weet: Giethoorn tot ziens?!