Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Naast Piet Geert, ik ben vernoemd naar mijn beide opa’s, heb ik nog een derde voornaam: Theodoor, wat godsgeschenk betekent. Mooi dat mijn ouders mij zo zagen. Mijn roepnaam is Piet Geert. Ik ben op 30 oktober 1958 geboren in Leeuwarden. Na mij zijn mijn vijf zussen geboren die over heel Nederland zijn uitgewaaid. Mijn vader was leraar Nederlands. Eerst op de MAVO, later op de Pedagogische Academie waar ik zelf op den duur ging studeren. Mijn moeder werkte voor hun huwelijk op het gemeentehuis in Drogeham.
Toen ik één jaar was, verhuisden we van Leeuwarden naar Roden. Daar heb ik tot mijn 22e gewoond. Toen volgden twee jaar Gieterveen en vervolgens ben ik in 1981 naar Uithuizen verhuisd. In de loop der jaren zijn we nog drie keer verkast. Sinds 1998 wonen we met veel plezier aan de Ripperdadrift in Uithuizen op een heerlijk rustig plekje met genoeg ruimte in en om het huis.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben in 1983 getrouwd met de oorspronkelijk ook uit Uithuizen komende Aafie Mulder die ik op de Pedagogische Academie in Groningen heb leren kennen. We hebben twee kinderen gekregen. In 1985 werd Stephan geboren, hij woont in Groningen. Drie jaar later kwam Jolien op de wereld. Zij is getrouwd en woont in Winsum. Jolien heeft drie kinderen van 6, 4 en anderhalf jaar oud. Dat maakt ons dus de trotse opa en oma van drie kleinkinderen.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school in Roden, ging ik naar de HAVO in Leek. Daar vormde zich reeds het idee dat ik, net als mijn vader, het onderwijs in wilde. En dus ging ik naar de Pedagogische Academie, ook wel bekend als Nijenborgh, aan de Zuiderkruislaan in Groningen. Deze opleiding heb ik in drie jaar afgerond en toen al wilde ik heel graag in het speciaal onderwijs werken. Maar ik moest eerst in militaire dienst. Ik ben in Venlo opgekomen en heb mijn parate tijd in Nunspeet doorgebracht.
Hoewel het in die tijd lastig was om aan de bak te komen, kon ik zelfs één maand eerder afzwaaien omdat ik in Gieterveen een baan kon krijgen in het basisonderwijs. Ik kwam op een tweemansschool terecht. Een kleine school dus waar de kinderen van 5 t/m 8 en 9 t/m 12 jaar in twee klassen gezamenlijk les kregen. Dat vergde dus heel veel voorbereiding maar het was voor mij wel een heel goede leerschool.
Zoals eerder aangegeven leek het werken in het speciaal onderwijs mij fantastisch. Werken met kinderen met gedragsproblemen of een verstandelijke beperking. Dat vereist inderdaad het nodige geduld maar dat heb ik wel. De banen hierin lagen echter niet voor het oprapen en toen er zich bij de NOVO in Groningen, standplaats Uithuizen waar Aafie woonde, een zorgbaan aandiende voor mensen met een verstandelijke beperking, besloot ik om te solliciteren. Want daardoor zou ik eventueel werkervaring kunnen krijgen in het werkveld dat mij zo aantrok.
Ik werd aangenomen en kwam in de dagbesteding terecht. Met een groot aantal cliënten heb ik vervolgens een kaarsmakerij als dagbesteding opgezet. Dit heb ik zo’n twee jaar gedaan. Daarna kreeg ik de kans om voor de NOVO, tegenwoordig Cosis geheten, in Uithuizen een scholingsprogramma op te zetten voor mensen met een verstandelijke beperking. En dat was dus precies wat ik graag wilde. Met als gevolg dat ik nooit meer bij de organisatie weggegaan ben en er onlangs mijn 40-jarig werkjubileum heb mogen vieren.
Een drukke periode brak aan want ik ging in de avonduren eerst pedagogiek en daarna orthopedagogiek studeren aan de Rijksuniversiteit in Groningen, een opleiding gericht op de opvoeding en het op- en begeleiden van mensen met een verstandelijke beperking. En dat naast mijn baan en een gezin met jonge kinderen. Maar het is mij gelukt en ik werd in 1995 orthopedagoog bij Cosis. Vervolgens kreeg ik bij de RUG de kans voor een promotieonderzoek en dat leidde in 2003 tot het proefschrift ‘Begrijpend lezen voor mensen met een verstandelijke handicap’ waar ik samen met nog twee onderzoekers op gepromoveerd ben.
Dat onderzoek leverde mij vervolgens binnen de organisatie als hoofd afdeling Artsen, gedragswetenschappers en paramedici een managersfunctie op die ik vervolgens 12 jaar ingevuld heb. In 2012 ben ik echter teruggekeerd als gedragswetenschapper in de zorg bij Cosis, de baan die ik nog steeds met veel plezier invul. Vanaf 2008 ben ik ook één dag in de week les gaan geven aan de NHL Stenden Hogeschool in Leeuwarden. Zij zochten een tijdelijke vervanger voor een leerkracht en vroegen aan mij of ik hiervoor nog een geschikte kandidaat wist. Met als gevolg dat ik tot september 2023 wekelijks één dag lesgegeven heb binnen de SPH-opleiding.
Ook ben ik nog twee periodes van vier jaar als lector aan de NHL Stenden Hogeschool verbonden geweest waar ik onderzoek verricht heb naar de arbeidsmogelijkheden voor mensen met een beperking. Dat was dus mijn derde baan en ook hieraan kwam in september vorig jaar een eind. Genoeg variatie inderdaad qua werkzaamheden.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Ik maak nu als gedragswetenschapper wekelijks nog 4 dagen van 9 uur bij de Cosis en bouw dit langzaam af zodat ik volgend jaar oktober helemaal kan stoppen met werken. Net als mijn vrouw die het na 40 jaar in het onderwijs wel welletjes vond. Bang om mij te vervelen, ben ik niet. Er is genoeg te doen en het lijkt mij geweldig om meer tijd met de kleinkinderen door te kunnen brengen.
Achter het huis hebben we een grote tuin waar altijd wel wat moet gebeuren. Ik lees veel, fiets graag, speel basgitaar in een combo en doe het nodige bestuurswerk. Zo ben ik voorzitter van voetbalclub SV De Heracliden en voorzitter van de kerkenraad van de protestantse PKN-gemeente in Uithuizen. Ook ben ik voorzitter van de Raad van Toezicht van Werk op Maat in Uithuizen.
Als inwoner van Uithuizen behoeft het voorzitterschap van de voetbalclub in Uithuizermeeden wellicht nog enige toelichting. Ik heb vroeger gevoetbald bij ONR in Roden en bij Gieterveen. Na mijn verhuizing naar Uithuizen, wilde ik graag de switch maken naar het zaalvoetbal en zodoende kwam ik bij De Heracliden terecht waar een zaalvoetbaltak was. Na een enkelbreuk ben ik gestopt met zaalvoetballen en toen kwam het bestuurswerk bij de club op mijn pad.
Na een voorzitterschap van twintig jaar ben ik er eerst vijf jaar mee gestopt. Maar toen mijn opvolger wat krap in de tijd kwam te zitten, heb ik de voorzittershamer weer van hem overgenomen. Ik ben ook nog een paar jaar als voorzitter betrokken geweest bij het zaalvoetbalevenement De Hogeland Cup maar met dit toernooi zijn we vorig jaar door een tekort aan vrijwilligers gestopt.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Dat zijn allereerst de ‘standaarddingen’ als onze trouwdag en de geboorte van de kinderen en de kleinkinderen. Op sportief gebied behoren promoties en kampioenschappen binnen SV De Heracliden en geslaagde 24-uursacties voor goede doelen tot de hoogtepunten. En ik kijk met veel voldoening terug op mijn maatschappelijke carrière.
En de dieptepunten?
Het overlijden van dierbaren. Zo heb ik jaren geleden door een verkeersongeval enige vrienden verloren en dat had ook de nodige impact op mijn eigen leven.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Door mijn werkpromotie op de RUG mag ik inderdaad de titel dr. voor mijn naam zetten. Iets wat ik overigens bijna nooit doe maar toen ik voor De Heracliden verweerschriften op moest stellen voor de KNVB kwam die titel in het begin nog wel eens van pas, haha.
En toen de voetbalclub sportief gezien een slechte periode doormaakte en op een degradatieplaats stond, speelden we in Ten Boer tegen Omlandia een beladen wedstrijd. Zij konden kampioen worden en door de wedstrijdspanning liepen de gemoederen hoog op met enige rode kaarten tot gevolg.
Toen een geblesseerde speler van ons vanuit de dug-out het veld in wilde stormen om verhaal te gaan halen bij de scheids heb ik hem nog net op tijd kunnen vloeren om erger onheil te voorkomen. Ik bleek toch nog snel genoeg te zijn al scheelde het wel dat de desbetreffende speler een blessure had.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Ik probeer van elke dag te genieten. Zonder somber over te willen komen kan elke dag immers je laatste zijn. We hebben sinds enige jaren een camper waarmee we de laatste jaren vooral door Nederland en Duitsland trekken. Dichtbij huis dus maar ook daar valt nog genoeg te ontdekken. We nemen onze fietsen mee en maken, na ons geïnstalleerd te hebben, de nodige kilometers waarbij de omgeving grondig verkend wordt.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Nergens van. Ik ben gelukkig getrouwd en heb fantastische kinderen en kleinkinderen. Alles wat op mijn levenspad gekomen is, is mij goed bevallen.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Zeker een acht, ik heb niets te klagen!
Wilt u verder nog iets kwijt?
Blijf genieten en wees daarbij ook blij met de kleine geluksmomentjes die er zijn. Ik volg met interesse de politiek maar kan mij enorm storen aan allerlei mooie woorden wanneer dit niet tot de nodige daadkracht leidt. Doen wat je zegt, dat is veel belangrijker!