“Als we je kwijt zijn, zoeken we net zo lang tot we je gevonden hebben!”
Donderdagochtend. Uur of 10. Ik rijd als zo vaak in het jaar over de N46 richting Stad. Toch is het deze keer anders. Zoals de laatste jaren toch ook wel eens vaker anders was.
Belangrijkste reden deze keer zijn de woorden van Koen Schuiling. Met trillende stem. Zonder beeld zie ik hem voor me. Ik hoor het op radio Noord. Als ik in de auto zit vaste prik. Even het nieuws meepikken. De plaat luisteren waarin je moet tellen. Deze keer hoe vaak er Merry gezongen wordt. Maartje had al gewaarschuwd. Wel even pen en papier pakken om mee te turven. Het is een pittige deze keer. Turven doe ik niet. De woorden van Koen geven een ontlading aan de dagen sinds zaterdag.
Je hoort het vaker. Iemand is niet thuis gekomen terwijl dat wel was verwacht. Vaak komt het goed. Maar dus niet altijd. Thomas vertrok maar kwam niet aan. Hoe triest ook, gelukkig werd hij gevonden. Zoals Koen zei na net zo lang zoeken als daar voor nodig was.
Ik denk in de auto aan de woonplannen waar KAW voor het Westerkwartier aan bijdraagt. En niet gewoon KAW, een gerenommeerd bureau uit Stad. Nee, ook Thomas. Jong, ambitieus en nieuwsgierig. Zoals dat gaat met jongeren van midden 20. De wereld aan de voeten en ook al dagdagelijks bijdragen aan die wereld om je heen. Met uit zijn memoriam in het DvhN een quote “Wat wil ik, wat kan ik en hoe zit dat met anderen”. Hoe bewust van het niet alleen zijn en het nooit alleen kunnen, kun je op die leeftijd zijn. Bijzonder.
Thomas heb ik niet gekend. Wel eens gezien. Niet meer dan dat. En toch geven de vermissing, het kennen van het bureau en een aantal mensen daar het gevoel er dichter dan bij die andere vermissingen bij te staan. Het bureau trouwens dat de zaterdag een mail uitstuurt. Aan alle opdrachtgevers en anderen. Wij zijn er even niet. We zijn druk met andere dingen. Net zo lang tot we hem gevonden hebben.
Ze zetten de expertise van het bureau in om routes te plotten. Om deurbellen met camera’s in kaart te brengen zodat de politie gericht kan uitvragen. Om de tijd dat Thomas vermist wordt korter te maken. Respect aan al die mensen van KAW en anderen. Respect.
Het komt ook door de tijd van het jaar. Zoals ik vaker schreef is december voor mij de maand om terug te kijken. De dagen zoals nu tussen de boom en de pijlen. Tussen de geboorte van het kinderke en het verdrijven van het kwaad met knallen en flitsen. De maand die sinds 19’ begint met dat altijd aanwezige gevoel van gemis. 6 december was mooi om terug te kijken op de man met de mijter. Maar 6 december is toch sindsdien vooral het moment om hem nog meer te missen dan die andere dagen. Hou van je pap.
En dan dus de maand afsluiten met dat verschrikkelijke nieuws dat Thomas gevonden is zoals je bevreesde. In het water. Koud. Zonder de liefde om hem heen die menigeen van ons in deze periode meer nodig heeft dan anders.
Over de laptop heen kijkend zie ik Tatum en Thoas. Ze staan samen bij de boom die bij ons staat tot in het nieuwe jaar. Thoas heeft ontdekt dat nog niet alle opgehangen zoetigheid is genuttigd. Met glinsterende ogen zie ik hem Tatum aanwijzen waar het hangt.
Met de paar woorden die meneer inmiddels rijk is zegt hij “Taaa tem, kerst—-booom, la”. Als vader begrijp ik dat hij aan Tatum vertelt dat er chocolade in de kerstboom hangt en dat hij vermoedt dat zij, een paar turven hoger, er wel bij zou moeten kunnen. En het lukt. Nu ik dit typ zitten ze samen voor de laatste decembermaand in de vensterbank, op deze vensterbank te genieten van “la”, chocola.. Heerlijk.
En dat kijken naar Thoas, wat me doet denken aan Thomas, brengt me tot een gevoel dat veel ouders kennen. Denk ik. Je steekt er met bizar veel liefde je volledige ziel en zaligheid in. In je bloedjes. Soms kun je ze achter het behang plakken maar zoveel vaker en zoveel intenser is er een kus. Of een knuffel. Of gewoon even niks. Gewoon samen buurman en buurman kijken.
Ik denk ineens dat Thoas ooit ook 25 zal zijn. En dat het gelukt is er een mondig, verstandig en met beide poten in de klei staande jonge vent van te maken. En dat het telefoontje komt dat hij vermist wordt. Maar dat iedereen gaat zoeken. Net zo lang…
Ja dat.
Ik rijd op de N46. Zoals zo vaak. Weer richting de Eemshaven vanaf Stad. Sla net na het spoor van Stad naar Delfzijl af. Richting Middelstum. Doar woar ik geboren ben zou Ede kunnen zingen.
Het was de laatste werkdag van het jaar. De dag die begon met tranen over de wangen door de woorden van Koen. Hij eindigt bij het huis waar mijn kinderen geboren zijn. Dat er straks niet meer staat maar waar de herinneringen blijven. Ik pak ze alle drie even stevig beet.
Tatum wil los, Thoas is aan het spelen en Hiske zet de puntjes op de I voor het kerstdiner op school. Ze hebben geen tijd. Gelukkig maar. Ik heb tranen maar houd ze in. Deze zijn van blijdschap om heel veel, verdriet om velen, boosheid over van alles en weemoed naar wat was. Alles zit er in. Het was een pittig jaar dat 23’
Blijf gezond mensen. Heb lief, de rest is ruis.
Op naar een heel goed 2024.