Twee jaar geleden plaatste ik rond kerst voor het eerst de kerstkaart van broer Jur. Vorig jaar was daar deel II met daarin een voorname rol voor onze hond Dusty die ons helaas begin 2023 ontvallen is. Gespannen keek ik ook dit jaar op de zaterdag voor kerst in de brievenbus met de prangende nieuwsgierigheid of hij nog de inspiratie had gevonden voor weer zo’n hilarisch kaartje vol met ironie en actualiteit. Het wachten werd rijkelijk beloond met misschien wel zijn beste bijdrage ooit!
Dit keer was de binnenkant van de kerstkaart helemaal volgeschreven in een ongeëvenaard schoonschrift. De inhoud was weer te mooi om hem niet te plaatsen met dit jaar een hoofdrol voor onze nieuwste aanwinst Zhiva. En zelfs een toepasselijke Spreuk. Mijn dag was weer helemaal goed!
Mark ging
De Rover verdween
Dusty werd helaas een herinnering.
De ondergrens
werd gehaald door de Audi
Lampje brandt of juist niet
niemand weet derhalve wat er gaat gebeuren.
Wat wel vaststaat is, dat ik, Zhiva, ten tonele verscheen.
Heb ook alles onder controle,
de meubels verdwijnen met veel gesmak.
De buren dachten al: knibbel, knabbel, knuisje
wie sloopt daar buurman’s huisje?
De belastingdienst toch niet?
Helaas, het komt omdat ik niks hoeft te doen!
Bert is geen loodgieter en houd schijnbaar z’n fatsoen met schrijven.
Vandaar dat ik adviseer:
Houd Spreuken 26 : 17 (*) in ere en ik, Zhiva,
geef een nieuw sociaal contract af die jullie
alle rust en vree in 2024 zal garanderen!
(* Wie zich met een woordenstrijd bemoeit die hem niet aangaat, trekt aan de oren van een hond die rustig voorbijloopt)
Jurrie