Het is wel een heel donkere maandagmorgen rond achten wanneer ik aan dit epistel begin te tikken. Nog twee weken tot de Kerst. Het feest van het Licht en de stralende sterren. Ergens denk ik dat velen van ons dit wel kunnen gebruiken, licht en verlichting. De wereld staat als vanouds in brand en het weer werkt ook nog niet bepaald mee om een jubelbestemming te creëren.
En wat doe je dan vaak? Dan zoek je het licht en de verlichting op met elkaar. Zoals De Mannen dat zaterdag jl. in Winneweer deden bij het plaatselijk Dinercafé. Even weer steun en de gezelligheid opzoeken bij elkaar onder het genot van een hapje en een drankje. Even de wereldproblematiek downgraden tot hapbare proporties zodat het allemaal wat makkelijker te verteren is. Waardoor een en ander wat eenvoudiger naar binnen glijdt.
Het is nog twee weken tot de Kerstdagen dus en tijd om gas terug te nemen is er gelukkig niet. Veel verzoeknummers en interviewaanvragen de laatste tijd en met een beoogd relatief vrije laatste werkweek van het jaar in het verschiet zul je bepaalde dingen naar voren moeten trekken. Een interview waarbij Noorderlicht op zoek gaat naar het Noorderlicht bijvoorbeeld. En dan heb je die schaatsers nog die voor het goede doel de alternatieve Elfstedentocht willen rijden met zijn drieën. Ga er maar aan staan, dik 200 kilometer wegscheuveln. De komende tijd zal u de rubriek Babbelen met Bert vaker langs zien komen dus dan het onderdeel Pensionado’s.
En zo zijn de interviews voor de laatste en eerste week van het jaar weer gedekt. En dat moet ook want in week 3 willen we eigenlijk een weekje Limburg of België aandoen met zijn tweeën. Dan komt er van publiceren van nieuwe verhalen weinig terecht en dus moet dat maar rond de feestdagen gebeuren. En dat met de feestelijke mededeling van een nieuwe adverteerder en een upgrade van een bestaande adverteerder nog in het verschiet. Dat is op die manier toch lekker toewerken naar het eind van 2023. Een bewogen jaar waarin heel veel gebeurd is. Maar dat is dan weer zo’n verhaal waarmee je de eerste week van 2024 goed mee zou kunnen beginnen.
Nog even terug naar afgelopen weekend dan maar. Want ik mocht weer een keertje de wei in. Vorige week had ik, al dan niet bewust, geen duimpje omhooggestoken op de vraag wie er beschikbaar was voor de uitwedstrijd tegen Mamio op het voor vele voetballers niet al te populaire tijdstip van 16.00 uur. Maar natelling leerde dat er ook zonder mij genoeg manschappen beschikbaar waren die er in Paddepoel niet echt aan te pas kwamen. En dus stond er voor mij een middagje klaverjassen in de kantine op het program. Dat ging de eerste twee rondes crescendo maar op den duur was de echte kaartscherpte er vooral bij mijn laatste twee kaartpartners wel af. Maar de gezelligheid vergoedde veel, zo niet alles.
Afijn, zaterdag jl mocht en kon ik van mijzelf niet verzaken. Een mooie en redelijk gelijkopgaande pot tegen Winsum was ons deel. De groenwitten voetbalden net even wat makkelijker dan ons en tussen de palen stonden twee keepers die de onmogelijkste ballen eruit ronselden. Vermakelijk voor het publiek en nog vermakelijker voor de Winsumers die uiteindelijk dankzij een 1-3 overwinning met drie punten in de voetbaltas terug naar huis keerden. Maar toen we even later hoorden dat ons vlaggenschip de tot dusver ongeslagen koploper DVC Appingedam een oor had aangenaaid, was al het eigen voetballeed weer geleden.
En waar zou je je ook druk om maken, het is immers maar een spelletje? Die relativerende woorden golden nog meer toen de vrouw en ik, na eerst de 67e verjaardag van zuslief in Roden te hebben gevierd, doorreden naar Eenrum waar we op uitnodiging van Ageeth Wereldlichtjesdag bij mochten wonen. Gezien de slechte weersomstandigheden niet in de plaatselijke Notoarestoen maar in het fraaie terpkerkje in het centrum waar we bij binnenkomst geraakt werden door tal van lichtjes die de duisternis verdrongen.
Muziek en zang, indrukwekkende woorden, mooie en binnenkomende speeches en het opnoemen van de kindernamen die zo gemist worden maar nooit vergeten. Wat een indrukwekkend en waardevol samenzijn met lotgenoten die precies weten wat de ander voelt omdat ze dezelfde weg bewandelen. Kort maar zeer krachtig en na die tijd middels een paar korte gesprekjes de menig gedeeld dat het goed is om op die manier gezamenlijk het grote verlies te delen.
De kaarsen brandden nog na in het verlichte hart toen we terugreden naar Middelstum. Op naar een nieuwe werkweek, op naar Kerst. Lang niet voor iedereen een makkelijke tijd. ‘Alles geprobeerd om jou maar te vergeten’, zingt Henk Temming van Het Goede Doel. Wat blijft dit toch een mooi nummer met een heerlijk lange naschwung. Een mooi moment om met een ietwat verlicht gevoel een punt te zetten achter dit verhaal.