Op zoek naar een bestemming voor onze november-mini-vakantie kwam de vrouw onlangs maar zo met het voorstel om een keer naar Berlijn te gaan. Helemaal als donderslag bij heldere hemel kwam dit voorstel nu ook weer niet want we hadden het er al eerder over gehad. Ik had al eens aangegeven dat ik graag een keer in deze wereldstad met zijn rijke historie wilde kijken.
En zover is Berlijn immers ook niet van Middelstum verwijderd. Het hotel lag op 597 kilometer afstand van ons verwijderd. Daar kwam ik achter toen we donderdagmorgen even na tienen de navigatie instelden. We hoefden net niet helemaal naar het centrum maar zaten er zeker niet ver vanaf. Onderweg liepen we tegen wat kleine vertragingen aan waardoor we rond vijf uur konden inchecken. Waarbij aangetekend mag worden dat onze kersverse Volkswagen Up zich prima hield tijdens haar eerste internationale ervaring met ons.
Ons hotelkamer was ruim bemeten, daarin konden we het wel drie nachten uithouden. Dat had de vrouw middels een mooie aanbieding toch maar even weer bewerkstelligd. En dat alles inclusief ontbijt maar zo ver was het nog niet natuurlijk. Eerst maar eens een avondhapje zien te scoren en daarvoor liepen we naar het op een kwartiertje afstand gelegen gebied rond de Frankfurter Tor. Een mega burger plus wat pommes frites gleden vervolgens makkelijk en snel naar binnen.
Maar het accent lag natuurlijk op de verkenning van de stad op vrijdag en zaterdag. Toen ik die vrijdagochtend naar buiten keek, vergaapte ik mij reeds aan een acrobatennummer die zijn weerga niet kende. Zodra het stoplicht op rood sprong, startte de jongleuract op een trappetje voor het wachtend verkeer en vlak voordat het stoplicht weer naar groen veranderde, ging de acrobaat met zijn geldbekertje bij de wachtende auto’s langs. Slechts af en toe ging er een raampje open.
Dichtbij het hotel lag een tram- en metrostation en voor €10,- de man wisten we een kaartje te bemachtigen waarmee we die dag het hele centrum konden doorklieven. Alexanderplatz was de eerste stop en na het uitstappen werden we reeds snel overweldigd door al het moois wat de hoofdstad van Duitsland, met bijna 4 miljoen inwoners, ons te bieden had. Dat begon al met de enorme zendmast en het immense stadhuis. We kwamen ogen en oren tekort. Dat laatste kwam omdat ik af en toe mijn oor te luister legde bij een gids die een grote groep Engelse toeristen van alles over de stad wist te vertellen.
Ik bleef maar kiekjes maken natuurlijk. Want wat een historische en imposant grote gebouwen, kent het centrum. En wat een bekende namen. Mede ingegeven door het prachtige nummer van Het Klein Orkest: Over de muur. We wandelden via Unter der Linden rustig naar de Brandenburger Tor. Eén lange weg waar we ondertussen ook een bezinningsmomentje meepikten bij het monument ter nagedachtenis aan de slachtoffers die vielen tijdens de Tweede Wereldoorlog. En dat zou niet het laatste markeringspunt zijn aan deze zwarte bladzijde in de Duitse geschiedenis.
Zo was ook het Holocaustmonument indrukwekkend om te zien. Deze ligt vlakbij de Potzdammer Platz en Kreuzberg. Ook weer van die bekende namen. Ik nam overigens eerst nog even een andere afslag want vlakbij de Brandenburger Tor, de historische beelden van dit gebouw dat onderdeel was van de scheidslijn tussen West en Oost met al die uitzinnige mensen die in 1989 getuige waren van de val van de Berlijnse Muur nog bijna vers op mijn netvlies geprikt, ligt de Reichtagsgebäude, het parlementsgebouw inderdaad.
Ook weer zo’n highligt en dat gold wat mij betreft ook voor de Siegessäule die twee kilometer verderop gelegen is. De beentjes lieten zich inmiddels aardig gelden, vandaar dat we de metro namen om nog even naar de Kurfürstendam te gaan. Daar bevindt zich de indrukwekkende Gedächtniskirche. In de Tweede Wereldoorlog flink geraakt door de geallieerde bommen en er waren zelfs plannen om hem helemaal af te breken. Gelukkig is dat niet gebeurd.
De duisternis zette zich in en na nog even een soort van Berliner Pizza weggehapt te hebben (met daarop patat en stukjes worst) was het voor ons de hoogste tijd om weer naar het hotel te gaan. Moe maar voldaan maakten we ons op voor wandeldag 2. Die bracht ons allereerst naar de laatste restanten van de Berlijnse Muur. Wat een bijzonder verhaal blijft dat toch. Dat een stad maar zo, in 1961, door een muur verdeeld werd tussen West-Duitsland en de DDR. Met tussen de twee grote muren veel prikkeldraad en uitkijkposten inclusief gewapende militairen die voorkwamen dat de inwoners van Ost naar West vluchtten.
Zelf liep ik nogmaals ongeveer dezelfde route als een dag eerder met af en toe een uitstapje naar links en rechts om nog meer pracht en praal op te slokken. Berlijn is een prachtige stad, bedacht ik mij tijdens een stevige wandelpas, met daarbij ook nog eens een bijzonder verhaal waarin bijvoorbeeld in het DDR-museum ruimschoots aandacht aan besteed wordt.
Na dezelfde tent als een dag eerder aangedaan te hebben, mede ingegeven door een half liter bier voor slechts €5,20, zat ook deze zaterdag er al rap weer op. Zondag vertrokken we rond elf uur terug naar Middelstum. We waren weer een hele ervaring rijker. Wat ons betreft is deze stad zeker een bezoekje waard maar dat hebben inmiddels vele bekenden uit de regio ondervonden…..