“Beste Bert,
Het is al weer 4 jaar geleden dat ik een ode schreef aan mijn voetbalvrienden. Aanleiding was één van je eigen columns, waarin je aangaf te twijfelen of je nog wel door moest gaan me voetballen. Het deed me een aantal weken geleden goed om je nog steeds binnen de lijnen te zien fladderen. Ik schreef destijds dat ik met drie jaar ervaring nog een nieuwkomer was in het veteranenvoetbal. Jij liep al een tijdje langer mee op dit niveau.
Nu, 4 jaar later, mag ik me inmiddels toch best een ervaringsdeskundige noemen? Ik voel me ook steeds meer veteraan dan jonkie in het elftal waarin ik speel. Dan heeft niet alleen met leeftijd te maken, vooral met fysieke ongemakken die spontaan ontstaan. Na het vorige seizoen hebben we van één 60-plusser afscheid moeten nemen, terwijl we bij een ander selectielid met dezelfde leeftijdsgrens door een slepende blessure ons afvragen of we hem nog binnen de lijnen gaan zien.
Waar ik 4 jaar geleden zo’n beetje de jongste was, ben ik door de aanwas van jeugdig talent steeds meer richting het gemiddelde aan het gaan. Gelukkig nog voldoende oudgedienden onder ons en daar heb ik de wereld aan respect voor. Ieder seizoen is het weer afwachten welke spelers er de brui aan gaan geven. En ik ben er bang voor Bert, dat steeds meer van mijn voetbalvrienden zich richting einde voetbalcarrière begeven.
Het is nog niet zo dat ik er ’s nachts badend in het zweet wakker van wordt, maar wat zou een zaterdagmiddag zonder actief voetbal zijn? Als toeschouwer bij het eerste elftal kijken geeft toch niet dezelfde voldoening als die schitterende steekpass geven waardoor we de winnende goal scoren. Niet dat ik die steekpasses geef, want door mijn matige omschakeling kom ik minder en minder in de buurt van het vijandige doel.
Vier jaar geleden al weer, ik was 36. Voetbalde veelal tegen oudere mannen. Ik betwijfel of het nu met mijn leeftijd heeft te maken, maar heb het idee dat ik nu week-in-week-uit tegen vooral jonge kerels voetbal. Het veteranenvoetbal lijkt langzaam te verdwijnen. Gelukkig hebben we nog tegenstand van NEC Delfzijl 5 en niet te vergeten Middelstum 4. Die eerste moeten we nog treffen, Middelstum 4 was onze seizoenouverture. Een mooi potje, al kan ik me voorstellen dat het resultaat voor jou minder tot tevredenheid leidde Bert.
Sommigen vragen zich af wat er nou zo leuk aan is, voetballen op het laagste van het laagste niveau. Zonder publiek, vaak op een achteraf veldje. Niet bij ons, wij spelen altijd op ons hoofdveld. Dat verdienen we, maar we hebben ook geen andere keuze in Steem. Na jaren ploeteren in de kelderklasse, vaak met behoorlijke resultaten en uiteindelijk toch zonder prijs. Waren we op kampioenskoers, kwam corona om de hoek kijken. Weg feest, weg platte kar.
We zijn niet meer de ploeg van toen, beginnen te wennen om ook eens te verliezen. Spieren werken steeds minder mee, snelheid wordt minder. In ons hoofd wil het allemaal wel, de voeten spreken minder en minder. Wat onveranderd is, is de wil om te winnen, lachen in de kleedkamer, de smeerseltjes, de bandages en bovenal de gezelligheid. De vervallen vedettes denken af en toe nog steeds dat ze 20 zijn, zien hun acties mislukken. Maakt niet uit, hebben we ook wat te lachen.
Ik hou het nog wel een tijdje vol met deze gasten. Ondanks een keeper die bijna niet meer van de grond komt, verdedigers die trager en trager worden, middenvelders die hun mannetje meer en meer laten lopen en spitsen die de mooiste kansen om zeep helpen. Klinkt alsof we er niets meer van kunnen, gelukkig valt dat best mee. Het is november en we hebben nu al drie competitiewedstrijden gespeeld op dit moment. Met 6 punten helemaal niet zo slecht dus.
Het doet me goed dat ik jou en je voetbalvrienden weer binnen de lijnen heb zien schitteren Bert. Al hield je het maar een helftje vol, maakt niet uit. Jullie zijn er nog, hou dat vol dan gaan wij dat ook proberen. Lekker ouwehoeren binnen en buiten de lijnen en bier drinken na afloop. Leve het veteranenvoetbal, leve de kelderklasse. Daar waar fouten maken toegestaan is.”