Het is zaterdagmiddag. Er staat geen voetbalprogramma gepland bij de plaatselijke KRC. Het sportpark ligt er wat verlaten bij. Ik kijk even naar buiten en ik zie wel een fiets staan bij het voetbalveld. Kan het niet helemaal goed zien maar volgens mij staat de fiets keurig op slot.
De fiets staat een beetje half op de tijdelijke bouwweg. De weg die is aangelegd voor al de sloop- en nieuwbouwactiviteiten in mijn dorp. In mijn wijk. Ik zou daar natuurlijk over kunnen schrijven. Verhalen genoeg. Ellende genoeg. Zou dat wat zijn voor de column voor Bert?
Het is zondagmiddag. Ik kijk even weer naar buiten. Bijna op dezelfde plek die ene fiets weer. Ik zet de televisie aan en kijk naar het nieuws. En wat ik zie, bevalt me niet. De wereld zit verdomd verrot in elkaar op dit moment. Zou dat wat zijn voor de column van Bert? Verhalen genoeg. Ellende genoeg.
Ik zet de televisie maar uit en kijk weer even uit het raam. Sinds de sloop van de eerste woningen, kan ik al aardig over het voetbalveld heen kijken. En daar zie ik de eigenaar van de fiets. In vol voetbaltenue. Voetbalschoenen aan. Eén bal. Ik ken hem van gezicht. Geen naam. Rond 11 jaar oud denk ik. Maar dat maakt ook niet uit.
Hij kapt de bal en schiet op het lege doel. De bal gaat naast en er is even een vloekmomentje te zien bij hem. Baalt even van zichzelf. De bal wordt weer gepakt voor een nieuwe poging. De bal wordt weer gekapt en dan dat ene schot. De bal krult richting de kruising van het doel. De bal gaat toch niet weer naast? En dan pats! De bal ploft tegen het net aan. De armen worden gespreid. Zoals de vleugels van een vliegtuig. Net zoals Thierry Henry dat soms deed. De winnende goal bij de Champions Leaque finale is gemaakt! Je ziet het gewoon aan hem. Zo mooi.
Meer heeft hij niet nodig. Een tenue. Voetbalschoenen. Eén bal. En een leeg doel. Hij denkt niet na over de sloop- en nieuwbouwactiviteiten. Hij denkt niet na over die verrotte wereld. Of over al die onderlinge haat. Over zo veel geweld. Hij denkt alleen maar aan “Waar maak ik het volgende beslissende doelpunt? Tijdens de EK-finale? Tijdens de WK-finale?”
We zijn uren verder. Menig doelpunt is gemaakt. Het wordt schemerig. Tijd om het voetbalveld te verlaten. Ik had het goed gezien. De fiets wordt namelijk van het slot gehaald. Bal onder de arm. Op weg weer naar huis. Om maandag, in zijn vakantie, alles weer opnieuw te beleven. Alles opnieuw te beleven tijdens een WK-finale. Tijdens een Champions Leaque finale. Of gewoon tijdens een wedstrijd van het 1e elftal van KRC.
Soms zou je ook willen dat je op je fiets weer naar het voetbalveld kon. Met de bal onder de arm. Dat je ook de mooiste doelpunten kon maken op de belangrijkste momenten. Armen gespreid. Even alles vergeten. Nergens aan te hoeven denken. Wat zou dat toch even mooi zijn. Daar op dat lege voetbalveld. Met dat lege doel. Eén bal. Uiteraard wel……met de fiets op slot. Want je weet maar nooit wat er allemaal aan de hand is in de wereld.