Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn volledige naam luidt Willem Richte Vos, roepnaam Willem. Ik ben op 24 maart 1958 geboren in Schildwolde. Op mijn 21e in Slochteren gaan wonen en vijf jaar later naar Winsum verhuisd. Eerst in de bloemenbuurt, daarna in de wijk Potmaar, toen volgde De Brake en inmiddels wonen we al weer bijna tien jaar in de Schoolstraat vlakbij het centrum. Een heel gezellige buurt en daarbij hebben we alle voorzieningen op loopafstand.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben in 1979 getrouwd met de oorspronkelijk uit Hoogezand afkomstige Kina Vos. Toen ik enige keren met mijn vrienden uit Schildwolde meeging naar een jongerenontmoetingsplek in Hoogezand, heb ik Kina leren kennen. Het voelde al snel goed en we zijn vrij jong getrouwd.
In 1983 is Robert geboren. Hij woont met zijn vrouw in Den Haag. Drie jaar later kwam onze tweede zoon Erwin op de wereld. Hij woont met zijn partner in Ierland, vlakbij Dublin.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school in Schildwolde, volgde de MAVO in Slochteren. Ik had geen flauw idee wat te worden maar ik was wel een echte gezelligheidsleerling die met veel plezier naar school ging. Dat veranderde op de HAVO in Appingedam. Die school was een stuk groter. Ik maakte kennis met de invloeden van stuf en drank en dat was niet echt mijn wereld. Ik voelde mij daar niet echt op mijn plek. Voor mij een reden om op zeventienjarige leeftijd na een half jaar de HAVO te verlaten.
Ik besloot te gaan solliciteren en kwam terecht bij een boekhoudkantoor gelegen aan de Korreweg in Groningen. Ik was wel van de cijfertjes maar na een jaar kwam ik er achter dat ook dit het niet was. Ik besloot weer te gaan solliciteren, verstuurde een drietal sollicitatiebrieven en werd bij alle drie uitgenodigd voor een gesprek. Binnen een tijdsbestek van twee dagen kwam de bevestiging dat ik bij alle drie de opdrachtgevers wel aan het werk kon. En als je dan moet kiezen tussen het Parket Officier van Justitie, een ‘leesmappeniets’ of een administratief kantoor dan is de keus niet zo moeilijk.
En dus kwam ik bij het Parket Officier van Justitie te werken. Het parket zat toen nog aan de Vismarkt en we zaten met een man of dertig, veertig in een eigen kantoorruimte waar ieder zijn eigen typemachine en, in veel gevallen, een eigen asbak had. Ik werd er eerst schrijver A en moest girokaartjes typen. Een vonnis werd door mij uitgetikt op zo’n kaart met daarop de naam-, adres- en woonplaatsgegevens plus de overtreding. Wanneer de bekeuring betaald was, kwam het betalingsbewijs met de bon in het archief.
Interessanter werd het toen ik met de parketpolitie mee op pad mocht, naar zittingen bijvoorbeeld. Dit werk leek mij wel wat en ik besloot bij de parketpolitie te solliciteren en werd aangenomen. In Apeldoorn volgde ik vier maand lang een gerichte opleiding en kwam bij, volgens advocaat Moszkovicz, de mooiste rechtbank van Nederland terecht. Mijn werkzaamheden daar waren, kort samengevat, in drie stromen te scheiden.
Allereerst namen we die gedetineerden over van collega’s van andere arrondissementen in Nederland die hun vonnis bij onze rechtbank moesten ondergaan. Andersom transporteerden we onze eigen ‘gevangenen’ naar andere rechtbanken in Nederland. Soms maakten we dan wel zo’n 1.000 reiskilometers op een dag. Dat betekende vroeg van huis en laat terug. Dat gebeurde destijds nog in normale ongepantserde busjes waardoor het kon gebeuren dat ik Willem Holleeder heb moeten vervoeren. Kom daar nu nog maar eens om.
Tot slot moesten we als parketpolitie bij die mensen langs die hun boetes nog niet betaald hadden. Vaak leidde dat tot leuke contacten en gesprekken en het liep slechts zelden uit de hand. Meestal werden de boetes ter plekke betaald of er werd een betaalregeling in termijnen afgesloten. Ik was altijd oplossingsgericht ingesteld en daarmee werden vaak hogere kosten voorkomen. Bij gerichte arrestaties kwamen we in uniform maar in de meeste gevallen ging ik in burgerkleding de adressen bij langs.
Sommige rechtszaken blijven je altijd bij. Zoals die van de door misbruik om het leven gekomen Digna van der Roest. Dan behandel je de verdachten met minder respect of ben je meer kortaf dan bij andere rechtszaken. Maar over het algemeen is het mij goed gelukt om die mensen die in het verdachtenbankje zaten met respect te behandelen.
In 1991 zag ik een vacature op de meldkamer, van wat toen nog Rijkspolitie heette, langskomen en ik besloot hierop te solliciteren. In het begin kwamen berichten en meldingen soms nog per telex binnen. Wat dat betreft heb ik de hele automatiseringsslag wel meegemaakt. Het hele ICT-gebeuren was niet echt mijn ding maar ik heb mij er altijd wel mee kunnen redden. De meldingen kwamen per telefoon of via het alarmnummer 112 binnen. Goed luisteren dus wat er aan de hand was en soms heel snel schakelen tussen de verschillende hulpdiensten bij ernstige calamiteiten.
In die tijd ging ik ook wel als verbindingsman met de ME mee en in die hoedanigheid ben ik heel Nederland wel doorgekomen. Dit lijkt vaak spectaculairder dan het daadwerkelijk is want 90% van je diensttijd sta je gewoon rustig te wachten op wat komen gaat. Maar als het een keer ontploft dan moet je er wel staan natuurlijk. Toen FC Groningen nog in het Oosterpark voetbalde, werden we met regelmaat ingeschakeld bij risicowedstrijden. Maar ik heb ook wel meegeholpen tijdens het EK voetbal in 2000 toen dat festijn in Nederland werd georganiseerd.
In 2011 heb ik de werkswitch richting de personeelsplanning gemaakt. Dat deed ik eerder ook al in combinatie met diensten op de meldkamer maar vanaf die tijd volledig. Goed plannen is net als puzzelen en ik hield er wel van. Dit werk deed ik in dagdienst en daarmee kwam er een eind aan de onregelmatige diensten.
Daar had ik overigens nooit problemen mee. Het gaf mij de kans bijvoorbeeld om twintig jaar lang jeugdtrainer bij Viboa te zijn op mijn vrije woensdagen. En tien jaar lang heb ik meegeholpen om het zomeravondvoetbal in Winsum te organiseren. Dat vereiste ook een grondige planning inclusief het opstellen van passende wedstrijdschema’s.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Ik wilde op mijn 63e stoppen met werken maar kreeg toen een mooie regeling aangeboden. En omdat ik nog steeds alle dagen met plezier naar het werk ging, ben ik uiteindelijk net na mijn 64e verjaardag definitief met werken gestopt. Ik wilde na mijn pensionering niet direct allerlei verplichtingen aangaan maar heb mij sinds die tijd nooit verveeld.
Ik had zoiets, ik zie wel wat er op mijn pad komt. Ik mag graag wandelen en fietsen en geniet daarbij van de natuur om mij heen. Met een vriendenteam voetbal ik al jaren in de zaal en daarbij schuw ik ook het vrijwilligerswerk niet.
Elke maandagmorgen maak ik met een leuke groep vrijwilligers de kantine, kleedkamers en bestuurskamer van vv Winsum schoon. En om de vijf week draai ik bij deze club een kantinedienst. Wekelijks ga ik één of meerdere keren naar de vluchtelingenopvang hier in Winsum. Dat leidt vaak tot leuke gesprekken en soms langdurige contacten.
Ik ben de contactpersoon richting de diverse verenigingen in Winsum. Op de locatie waar vroeger de voetbalclub zat, kunnen nu maximaal 250 vluchtelingen worden opgevangen. Ze zijn uit alle windstreken afkomstig zoals Syrië, Jemen, Somalië, Koerdistan enz.. Ze zijn in Winsum vaak in afwachting op de hereniging met de rest van het gezin.
En onlangs ben ik vier weken lang met veel plezier vrijwilliger geweest tijdens de voorstelling Ripperda van de Zummerbuhne op Maarhuizen. Naast het vrijwilligerswerk, ben ik ook wel van het reizen. Samen met mijn vrouw, die net zo oud is als ik, trekken we er regelmatig op uit. We hebben al de nodige verre reizen mogen maken. Onder andere door onze avontuurlijk ingestelde jongste zoon die in Canada en Australië geweest is. Maar we genieten ook van uitstapjes dichterbij huis.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Ik ben trots op hoe wij als gezin in het leven staan. Waarbij we allemaal, ook de kinderen plus aanhang, een beetje om een ander proberen te denken.
En de dieptepunten?
Ik ben niet zo van de dieptepunten en wil voornamelijk graag vooruitkijken. Wat geweest is, is geweest en daar kun je vaak toch niets meer aan doen.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Ik ben gedurende mijn werkzame leven betrokken geweest bij zaken die veel indruk op mij gemaakt hebben. Dat kunnen ook heel mooie momenten zijn. Zo was ik erbij toen de Amerikaanse president George Bush in de Air Force One op het vliegveld in Maastricht landde voor een bezoek aan de Amerikaanse begraafplaats in Margraten. Maar ook de vuurwerkramp in Enschede, waar we handhavende taken moesten verrichten, heeft diepe indruk op mij gemaakt.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Ik zou graag nog mooie natuurreizen willen maken en verre landen aan willen doen. Nieuw-Zeeland staat bijvoorbeeld hoog op dat lijstje. Daarbij hoop ik zoveel en zolang mogelijk te kunnen blijven genieten van het leven in een goede gezondheid samen met mijn gezin.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Nergens van, maar dat zal je gezien het antwoord bij de dieptepunten niet verbazen. Het leven loopt zoals het loopt.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Een tien is te perfect maar een negen mag je wel noteren.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Pluk de dag en trek je niet alle ellende van de wereld aan. Ik ben wat dat betreft hartstikke blij dat ik in een rustige plattelandsgemeente woon. Ik ga veel met vluchtelingen om en ieder heeft zijn of haar eigen verhaal. Dat kunnen hartverscheurende verhalen zijn inderdaad. Wat dat betreft mogen we hier onze handen stevig dichtknijpen.