Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Talo Tamminga is ook mijn volledige naam. Ik ben op 24 december 1954 geboren in Wieringemeer, samen met mijn tweelingbroer. Twee jongere broers en mijn zuster zijn geboren in Lageland. Twee van mijn naaste familieleden wonen tegenwoordig in Haren, eentje in Heemserveen en een in Houten. Mijn vader was vroeger aanvankelijk boerenarbeider en werkte ’s winters op de dorsmachine. Later kon hij bij Philips in Groningen terecht en daar heeft hij tot zijn pensioen, tot zijn 57e, gewerkt.
In 1958 zijn mijn ouders dus teruggekeerd naar Groningen en zodoende heb ik mijn jeugdjaren in Lageland doorgebracht. In 1977 zijn we met het hele gezin naar Ten Post verhuisd en daar heb ik nog twee jaar gewoond. Na getrouwd te zijn, hebben we dit huis aan de Molenstraat in Stedum gekocht. Daar wonen we nu dus al weer bijna 44 jaar met veel plezier.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben op 31 augustus 1979 getrouwd met de oorspronkelijk uit Groningen afkomstige Gina Holwerda. We konden elkaar al wat langer maar toen we tijdens een kerkuitwisseling bij elkaar in de bus zaten, is de vonk tussen ons definitief overgeslagen. Ons huwelijk heeft ons drie kinderen geschonken.
Eerst kwamen er twee jongens. In 1980 is Remko geboren, hij woont in Ten Post. Net als Wim die twee jaar later op de wereld kwam. Alida is onze benjamin, zij is in 1984 geboren en woont sinds kort in Loppersum. We zijn de trotse grootouders van negen kleinkinderen, in leeftijd variërend van twee tot zeventien jaar. Je merkt het al dat het nu schoolvakantie is want wij hebben twee logés in huis. Dat vinden we altijd heel gezellig.
Wat is uw voormalig beroep?
Toen ik op de lagere school in Harkstede zat, wist ik al dat ik later timmerman wilde worden. De metaalbewerking was ook een optie maar dat zou alleen maar tot koude handen leiden. Ik ben dan ook naar de LTS in Groningen gegaan en koos na twee jaar voor de timmerrichting. Na mijn diplomering op 16e jarige leeftijd ben ik nog twee jaar doorgegaan met een leer-/werktraject. Dit was bij aannemer Fledderman in Harkstede tot maart 1972. Ik bleef nog één dag per week naar dezelfde school gaan en werkte de overige vier dagen in de bouw. Op mijn 18e was ik het naar schoolgaan zat.
Daarna werkte ik bij Sanders Utiliteitsbouw uit Arnhem tot november 1972. Zij bouwden destijds Cultureelcentrum Oosterpoort op het Oude Veemarkt-terrein. Op 5 december 1972 ging ik naar Dijkema/Roorda in Ten Post waar toen veel werk was omdat we in november een zware storm hadden gehad die veel stormschade had veroorzaakt. Daar bleef ik tot december 1985.
In het jaar 1975 moest ik opkomen om mijn dienstplicht te vervullen. Ik ben opgekomen in Steenwijk, heb mijn opleiding van twee maanden als vrachtwagenchauffeur/schutter in Veldhoven gedaan en keerde daarna terug in Steenwijk. Tijdens de eerste Molukse treinkaping in Wijster, werden wij als militairen zijnde ingeschakeld. Dat was best wel een spannende tijd al keek je daar op jonge leeftijd toch wat anders tegenaan. Toen de kapers zich overgaven, zorgden wij voor de begeleiding. Ik weet nog dat toenmalig minister-president Van Agt langskwam om ter plekke de situatie in ogenschouw te nemen.
Na die tijd kon ik weer bij Dijkema/Roorda terecht. In 1978 werd Henk Veldman compagnon van Henk Roorda. Toen werd het bouwbedrijf Roorda en Veldman. In 1986 ging ik werken bij aannemer Offringa uit Waskemeer die nieuwe woningen bouwde aan de Jukwerderweg in Appingedam. Dat project was in augustus klaar. Ik heb toen 10 jaar bij Sake Hofman gewerkt in Stedum. Dat was voor mij mooi dichtbij, ik kon hier immers op de fiets heen rijden. In 1996 keerde ik terug naar Roorda en Veldman tot februari 2019 toen het bedrijf helaas failliet ging. We zagen het al enige tijd aankomen maar zoiets doet natuurlijk wel wat met jezelf en met je collega’s en zeker met de leidinggevenden.
Al met al heb ik, een kleine dienstonderbreking buiten beschouwing latend, 48 jaar in de bouw gewerkt. Onderhoud-, verbouwings- en restauratieklussen vond ik hierbij het mooist om te doen. Daar kon ik de nodige initiatieven nemen en uitvogelen hoe een klus het beste kon worden aangepakt. Ik kreeg natuurlijk altijd bouwtekeningen mee maar eigenlijk kon ik door de jarenlange ervaring dingen wel in mijn eigen hoofd uitdenken. Ik heb ook wel nieuwbouwprojecten gedaan maar dat vond ik toch minder leuk om te doen.
Toch ben ik in al die jaren nooit met tegenzin naar het werk gegaan al was de koude winterperiode nooit mijn favoriete jaargetijde. Soms moest je eerst het sneeuw van de steiger schuiven, alvorens je met het werk kon beginnen. Gelukkig heb ik eigenlijk nooit lichamelijke klachten gehad en dat is natuurlijk een groot voorrecht in dit werk.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
In 2019 kwam er dus een abrupt einde aan mijn werkcarrière. Dat was in het begin zeker wel even wennen. Misschien ook wel lichamelijk want ik kreeg maar zo een longontsteking waar ik toch wel een maandje zoet mee geweest ben. Sinds twee jaar ben ik officieel met pensioen. Dat ging bij mij in toen ik 66 jaar en vier maanden werd.
Inmiddels zijn mijn dagen aardig gevuld. De mensen weten je ook altijd wel te vinden natuurlijk, zeker gezien mijn werkverleden. In de afgelopen jaren ben ik veel bij mijn kinderen en bij kennissen aan het klussen geweest. Maar dat vind ik nog steeds leuk om te doen hoor. Maar ook qua vrijwilligerswerk ben ik actief. Zo zit ik reeds vijf jaar als ouderling in de kerkenraad van de PKN-kerk in Middelstum.
En ik zit al 42 jaar op de plaatselijke schietvereniging. In het verleden ben ik wel klassenkampioen geweest. Tegenwoordig bekwaam ik mij in het opgelegd schieten, dat is schieten met een hand. Doordat ik wat ouder word, beginnen de pijntjes wat te komen maar op deze manier kan ik nog jaren mee in deze sport. Wat ik nog vergeten heb te vermelden is dat ik van 1977 tot 1987 tien jaar bij de nationale reserves gezeten heb. Destijds had ik zelfs een geweer thuis liggen.
De Tweede Wereldoorlog en alles wat er in die jaren gebeurd is, heeft mijn speciale interesse. Zo ben ik met mijn broers wel naar Normandië en de Belgische Ardennen geweest waar heel wat oorlogsgeschiedenis ligt. Binnenkort trekken Giny en ik er weer vijf weken met de caravan opuit, dit keer naar Ommen. Ook iets om ons op te verheugen. Jaarlijks trekken we er twee a drie keer op deze manier op uit, bijna altijd in Nederland. We hebben de caravan hiernaast in een loods opgeslagen. In de zomermaanden mag ik graag fietsen en tuinieren. Je merkt het al, van verveling is geen sprake.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Onze trouwdag en de geboorte van onze kinderen en kleinkinderen. Dat is toch wel speciaal hoor wanneer je vader en opa wordt. Daarbij ben ik blij met mijn goede gezondheid. Ik kan nog alles doen wat ik wil.
En de dieptepunten?
Het overlijden van mijn ouders en schoonouders. Mijn vader is niet heel oud geworden, zeventig om precies te zijn. Mijn moeder stierf toen ze 87 was. Mijn jongste broer heeft een tumor in zijn hoofd, gelukkig is deze niet kwaadaardig. En een andere broer heeft een herseninfarct gehad. Dat zijn toch dikke schrikmomenten geweest.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
De diensttijd levert altijd bijzondere anekdotes op natuurlijk. Zo waren we een keer op oefening en in die tijd had je nog geen chemische toiletten mee. En dus moest je je behoefte gewoon in de natuur doen. Een collega moest ‘een keer uit de boksem’ en deed dat in de bosjes. Wat hij niet doorhad was dat hij dit vlakbij een mierenbult deed. Toen hij terugkwam had ik al zoiets van, waarom zit hij toch aldoor met zijn hand in zijn boksem. Maar het bleek dat die vol zat met mieren…..
Een andere collega trok destijds zijn broek niet ver genoeg naar beneden. Met als gevolg dat hij deze onder gescheten had. Dat was tijdens een oefening in Duitsland. Zulke dingen vergeet je nooit meer. Aan onze vliegvakantie in Kos en busvakantie naar Italië bewaar ik ook mooie herinneringen.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Dit levensritme bevalt prima hoor. Toen ik nog in dienst zat, wilde ik graag parachutespringen maar dat mocht niet van mijn ouders. Later heb ik wel genoten van een trip in een luchtballon, dit was met de schuttersverenging. Ook heb ik in zweefvliegtuig gezeten maar daar werd ik beroerd van.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Ik zou het niet weten. Niet van grote dingen in elk geval.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Noteer maar een acht. Daar hoef ik niet heel lang over na te denken.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Ik denk dat we alle belangrijke dingen wel hebben besproken. Je wilt nog iets over het ‘Snuusterhoukje’ weten, het snoepwinkeltje van mijn vrouw? Kom volgend jaar nog maar eens terug, dan kun je het haar zelf vragen wat dat inhoudt.
Elkaar helpen en behulpzaam zijn en geen ruzie maken onderling. Dat zijn wel deugden die ik bij deze vraag nog even graag wil benoemen. Wees er voor je medemens, er is al ellende genoeg in de wereld. En ik hoop dat ik en mijn dierbaren nog lange tijd gezond mogen blijven!