Dinsdag gaat hij op kamers. Tussen de lakens en handdoeken een groen-witte van FC Groningen. Hij meldt voortaan op dinsdag en donderdag thuis te komen, de trainingsavonden. Die keren wil hij hier eten, hij zegt erbij: ‘aardappels’ en ‘gezond’.
Op zijn vijfde gaat hij voor het eerst naar het Oosterparkstadion aan de Zaagmuldersweg. Zitplaats aan de lange zijde. Een waterkoude zondagmiddag, 19 december 2004. Vanwege ‘koude handjes’ wil hij de tweede helft naar huis. (Lang verhaal kort, dit gebeurt.) Ajax is te gast, de debuterende Ryan Babel wordt die dag 18. Het is het laatste seizoen van Kurt Elshot bij Groningen. Kind van het Oosterpark wordt hij genoemd. Op de tribunes en in de hekken golft het: Kurt, Kurt, Kurt.
Ik ben vijftien als ik er voor het eerst kom. Mee met mijn vader. Achter de goal, kant Zaagmuldersweg. Wind waait door alle hekken en kieren, het is afzien en daardoor goed. De tegenstander heet RKC. In de voorhoede bij de Waalwijkers Ad van der Wiel.
In 1990 sta ik met klasgenoten, waaronder de tante van Romano Postema, op de lange zijde. De FC koerst af op een bovenste plek. Met lange tijd uitzicht op meer. Het zal toch niet dat we? Het voetbal is herkenbaar en attractief. (Dat vinden we ook van onszelf, we identificeren ons daarom met de ploeg.)
Veel doelpunten bovendien. Een uitgebalanceerd elftal, creatief waar het kan, hard waar het moet, persoonlijkheden met bezienswaardige fysieke kenmerken: de pronte billen van Henny Meijer, de lange stelten van René Eijkelkamp, het blonde engelenhaar van Bert Zuurman. Een elftal om in je Panini-album te hebben.
Ik doe dat jaar eindexamen. Nu het met het voetbal zo goed gaat, kan het papiertje me niet meer ontglippen. Het succes van de ploeg kleurt de dagen en straalt af op de stad. Van Lewenborg tot de Schildersbuurt, het geeft de Groningers zelfvertrouwen, de borst gaat vooruit.
Dinsdag gaat hij verhuizen. Voetballer bij zijn club en supporter van Groningen. Op de Noordtribune en bij Awaydays. De saamhorigheid en lol die ze hebben. Het spandoek van hun trouwe groepje iedere wedstrijd goed in beeld, ik geef hem en zijn makkers daarvoor complimentjes.
Mijn herhalende vragen als hij terug is van het voetbal. Zijn korte antwoorden. Het was ‘gezellig’. Dat ik hem op tv zie, dansend in het hek bij de Schapenkoppen van FC Dordrecht. Dat het me begroot wanneer ze honderden kilometers reizen, naar Sittard, en geen goals zien.
Met moederdag krijg ik een giftset van FC Emmen. Koud een week nadat hij zijn rijbewijs heeft, rijdt hij ons naar De Oude Meerdijk, tussen de Brigata Fanatico in vak 25, drie meter achter een jongen zonder shirt die negentig minuten de aanjager is. Na afloop op het veld maakt hij een zelfje met Kjell Scherpen. Daarna een hamburger bij een kraam.
In 1994 sta ik naast Deens international Kim Vilfort. We zijn op vakantie in Hochsauerland. Zonlicht spat op de bergen. De verdediger voetbalt bij Bröndby IF, waarmee hij zes keer de landstitel wint. Vilfort maakt deel uit van het Deense elftal dat in 1992 het EK wint. In de finale tegen Duitsland scoort hij de beslissende 2-0, twaalf minuten voor tijd. Zacht voorkomen, rossig snorretje, de materiaalman slaat het gade.
Bijna dertig jaar later bakvisblij naast Dick Lukkien, op het gras bij Drenthina. Een lage stem, iemand bij wie je je op je gemak voelt, die bovendien iets guitigs heeft.
Samen het voetbal beleven. Meekijken hoe een blauwe teennagel zich ontwikkelt. (Bedankt, verdediger van ON Roden.) Vorige week na training miste er een sok. Een andere keer zit er een vreemde handdoek in de tas. Daar hebben we het dan over, hoe zoiets kan.