De titel van dit verhaal moet gelezen worden vanuit het perspectief van mijn vader, Jakob Klaas (zeg maar Jaap) Koenes. Hij ging in 2010 voor het eerst op reis naar Afrika. Na zijn pensionering als boer naar Ghana. Om exact te zijn: hij ging naar Nkoranza om daar een bijdrage te leveren aan het werk van de PCC Hand in Hand Community. Een Stichting die, vanuit de universele opdracht van Naastenliefde, omkijkt naar en oog heeft voor het welzijn van kinderen met een beperking in dit Afrikaans land.
In 2012, 2015 en 2017 ging mijn vader opnieuw naar een leefgemeenschap in Nkoranza. Als familie stonden wij veelal aan de zijlijn en soms een beetje in het veld. We zagen de foto’s, hoorden zijn enthousiaste verhalen, zagen hem druk in de weer met auto, trekker, kar en kieper om oud ijzer in te zamelen en genoten van zijn ‘optreden’ als verkoper van tomatenplanten op de vrijmarkt in Loppersum.
En waar mogelijk hielpen we hem als broers en zussen Koenes. Met zijn nimmer aflatende enthousiasme, positieve levensinstelling en doorzettingsvermogen wist hij door de jaren heen vele duizenden euro’s (en meer) voor de Stichting te ‘verdienen’.
Zijn reis in 2017 zou zijn laatste reis naar Ghana worden, werd ons verteld. Op zijn 75e zou hij een punt zetten achter zijn internationaal vrijwilligerswerk. Maar omdat het bloed kruipt waar het niet kan gaan (zeg maar “oude liefde roest niet”) kwam hij in 2018 schoorvoetend terug op zijn eerder genomen besluit. Voor mij als zoon, die op dat moment al meer dan 50 jaar zijn leven volgde en bewonderde, was dit voortschrijdend inzicht natuurlijk geen complete verrassing.
Het was echter wel het moment dat ik besefte dat het voor mij ook een unieke kans was om met mijn vader op reis te gaan. Door de oogharen van mijn herinnering pakte ik zijn vertrouwde en doorleefde hand en hij nam me, net als vroeger, weer mee op reis. Deze keer niet naar Lemelerberg of Margraten, maar naar Ghana.
Vanaf 2018 werd ik stap voor stap onderdeel van het zeer prettige reisgezelschap Ghana G8. Door onze ongenode gast Corona konden we pas in 2022 (i.p.v. 2020) op reis naar Ghana. Maar zoals ieder nadeel een voordeel heeft was er meer tijd om geld in te zamelen voor PCC Hand in Hand. Vele vrije uren werden besteed aan het inzamelen van geld.
Met mijn vader en zoon Jop bouwden we een veranda met schuur in Noordwijk (daar heet het een paviljoen overigens), stonden we met zus Bartha o.a. in 2022 samen op de vrijmarkt in Loppersum, we sloopten als G8-groep een theater in Zuidlaren, hielden een oudijzerdag in Stedum en verrichten vele andere activiteiten. Op 18 oktober 2022 ging mijn vader op reis en nam hij mij mee naar Ghana.
Door onze ‘kleine’ groep van 7 personen was er toen al bijna 50.000 euro overgemaakt naar PCC Hand in Hand. Het geld was specifiek bedoeld om een huis te bouwen voor jongvolwassenen, maar omdat de opbrengst vele malen groter was dan ‘begroot’ was het mogelijk om ook andere ‘uitdagingen’ van PCC te ondersteunen, zoals o.a. het kopen van nieuwe matrassen en het bijdragen aan de financiering van een nieuwe brug nabij het terrein van de PCC.
Aan de hand van mijn vader liep ik van 19 oktober tot 4 november door Ghana. Het land waar hij op zijn wooden shoes, met zijn nagenoeg wit haar, veelal met cowboyhoed en zijn geest van Naastenliefde een unieke verschijning was. En natuurlijk zijn we ‘druk’ geweest met onze opdracht om een brug te bouwen, hebben een mooie start kunnen maken met het bouwen van het huis voor jongvolwassen en zijn nog diverse andere klusjes opgepakt op het terrein van PCC in Nkoranza.
Wat een voorrecht was het om een kleine bijdrage te mogen leveren aan het levenswerk van de vele mensen die al sinds 1992 het goede werk van PCC Hand in Hand mogelijk maken. Ab en Jeannette van Galen met hun nimmer aflatende enthousiasme om leiding te mogen geven aan het werk van de Stichting in Ghana, alle caregivers (verzorgers) die zich dag en nacht als plaatsvervangende vader en/of moeder inspannen om kwetsbare kinderen een goed leven te geven en alle sponsoren en vrijwilligers over de hele wereld die het mogelijk maken dat PCC Hand in Hand haar goede werk in haar leefgemeenschap voor kinderen met een beperking in Ghana kan voortzetten.
Mijn advies zou zijn om vooral de kansen te pakken die je krijgt om ‘op reis’ te gaan, pak de hand van degene die deze jou reikt. Wellicht is die handreiking niet altijd heel concreet, maar wees er scherp en alert op. Het zijn unieke kansen die zich niet met regelmaat voordoen.
En zoals bekend, het gaat helemaal niet om de bestemming maar om de reis, de intenties waarmee je reist, het reisgezelschap waar je onderdeel van bent/wilt zijn en van een Betrouwbare reisgids die waardevolle inzichten en adviezen in het leven geeft. Ik was blij dat mijn vader op reis ging en dat ik mee mocht ….
Mocht je meer willen weten over PCC Hand in Hand Community kijk dan op https://operationhandinhand.nl/.
En lijkt het je leuk om mijn reisverhaal naar Ghana in woord en beeld te horen, dan kom ik tegen een geringe naastenliefdevergoeding graag een keer langs om een presentatie te verzorgen. De eerste ervaring smaakt naar meer …
Arend Koenes