Dit weekend heb ik weer een jaartje op mijn levensteller mogen bijschrijven. Hoe die 51e verjaardag is verlopen, leest u later in dit verhaal. Ik zit namelijk nog even terug te denken aan eerdere edities, over wat ik daarvan nog allemaal kan herinneren. Dat blijkt mee te vallen. Of is tegen te vallen een betere omschrijving? Vooral de herinneringen aan de tiener- en begintwintiger jaren zijn schaars.
Wel kan ik mij nog enigszins een verjaardagsfeestje herinneren vanuit de tijd dat ik in de zesde klas van de lagere school zat. Dat zal ongetwijfeld komen omdat het meisje waarop ik heimelijk verliefd was, hierbij aanwezig was. Het was in elk geval op een woensdagmiddag want dit was onze vrije schoolmiddag. Ik denk dat we de dag afgesloten hebben met het gezamenlijk patat eten maar weet dat niet zeker meer.
Wel dat we nog een speurtocht over Toornwerd gemaakt hebben. Wat mij hiervan vooral is bijgebleven is dat op dezelfde dag een klein jongetje in één van de grachten op Doord is verdronken. Dat soort trieste berichten blijft je natuurlijk altijd bij. Zeker in de wetenschap dat we die middag nog langs de onheilsplek zijn gelopen.
Ik sla direct maar tig jaar over. Waarbij ik het eigenlijk niet voor kan stellen dat ik met mijn vriendenclub van destijds uitgebreid bier zat te drinken bij mijn ouders thuis. Hoe anders ging dat toen ik op mijzelf ging wonen. Toen werd het op den duur een soort van Wild West. Iedereen die langs wilde komen was welkom en mijn belangrijkste taak was om er voor te zorgen dat er genoeg bier voorhanden was.
Het was in de tijd dat de verjaardagsvisite ongegeneerd door het hele huis struinde. En er door Tuit en Abeltje zo maar een modeshow georganiseerd werd waarbij mijn rode en witte colbert een prominente plek innamen en er gasten rondliepen met mijn niet al te modieuze onderbroeken over het hoofd getrokken. Bij mijn weten waren ze wel schoon. Wie weet was dat wel op hetzelfde feest als waar Abel bij het krieken van de dag vanaf een stoel op mijn in 1988 aangeschafte Aristona-cassetedeck kletterde. Die kon daar niet echt goed tegen. En waarbij Pool jr. mijn kandelaarlamp gebruikte als DJ-verlichting waardoor menig lampje sneuvelde.
In die tijd had ik zelf in de nachtelijke uurtjes nog wel de gewoonte om de boel even de boel te laten om nog even naar Discotheek Moonlight te gaan. En dan kon het bij terugkomst gebeuren dat alle benedendeuren waren verwijderd tot die van de WC aan toe. Dat was een rare gewaarwording maar Joppie was wel van dat soort acties. Zo vond ik jaren later nog CDA-flyertjes van Jan Peter Balkenende die ik op zolder bewaard had na een campagne en die werkelijk waar door het hele huis verstopt waren achter kasten en in duistere hoekjes.
In de Koelie-tijd kon het voorkomen dat Manus in de late uurtjes honger kreeg en mijn (koel)kast(en) bij langs struinde op zoek naar iets eetbaars. De hamburgers en karbonades werden vervolgens in de koekenpan opgewarmd en voorzien van enige pinda’s met de nodige smaak verorberd. Het was volgens mij vooral de fles Apfelkorn die er voor zorgde dat hij de week erop last had van een behoorlijke kater.
In 2011 vierde ik mijn laatste druk bezochte verjaardag thuis. Miranda was er voor het eerst bij en zal zich ongetwijfeld achter de oren gekrabd hebben. Dit was toch ook niet helemaal de bedoeling. Onze veertigjarige verjaardagen vanuit de Berkenlaan werden gezamenlijk op de ijsbaan gevierd en daarna werd het steeds kleiner en intiemer. Tot vorig jaar natuurlijk waarbij we gezamenlijk op Landgoed de Bont nog even flink uitpakten. Wat een mooie herinnering is dat nu geworden.
Dit weekend was in vergelijking hiermee een stuk rustiger. Zaterdag keken we gewoon rustig naar AZ – FC Groningen bij de buurman die een heerlijke kip gemaakt had. Ik kon derhalve volstaan met wat borrelhapjes en enig airfryerwerk en zelfs het ene kistje bier dat ik meegenomen had, kregen we niet leeg. ‘Ons’ jongens worden ouder inderdaad. En zondagmiddag kwam de familie langs die zich vergaapten aan onze kersverse aanwinst Zhiva die zich verrassend goed manifesteerde.
Maar zo’n stiekem trucje bij de buurman kun je natuurlijk ook maar één keer toepassen. Afwachten dus wat 2024 ons brengt wanneer ik na het weekend jarig ben. Doet niets, zo losbandig als eerder zal het in elk geval nooit meer worden. Langs deze weg nog wel hartelijk dank aan een eenieder die de moeite genomen heeft om mij op wat voor manier dan ook te feliciteren. Het maakte dat ik mij nog jariger voelde dan dat ik daadwerkelijk was. In een woord, geweldig!