Zoals de meesten van Bert zijn lezers en lezeressen wel weten, werk ik in een verpleeghuis en zorg voor mensen met dementie. Dat doe ik met een lach en een traan, maar altijd met mijn hart.
Sinds ik wat dichter bij huis werk, kom ik de laatste tijd steeds vaker bekenden tegen. Dat maakt het contact maken soms wel makkelijker. Dit door herinneringen op te halen, wederzijdse kennissen te benoemen en door te vragen naar hun kinderen die steeds vaker mijn leeftijdsgenoten zijn. Maar ook contact maken met families gaat anders, makkelijker op een bepaalde manier. En heel soms kom ik ook wederzijdse kennissen tegen.
Ik mag graag mensen wat plagen, laten nadenken, reacties uitlokken. Maar altijd met respect, het is nooit kwetsend of denigrerend bedoeld. Zo kwam ik laatst op de gang de visite tegen van meneer, erg leuk en onverwachts, met een blijk van wederzijdse herkenning.
De visite van meneer inspireerde mij op de zondagochtend erop voor de volgende plagerij. Ik moest meneer wekken en helpen met wassen en aankleden. Ik stel mij altijd opnieuw aan hem voor en laat weten dat wij uit hetzelfde dorp komen. Dat schept toch een band hé!
Ik vertel meneer dat de dominee heeft gebeld: de organist is ziek en of meneer snel naar de kerk wil komen. De dominee vraagt of hij voor wil komen zingen? Meneer kijkt mij met grote ogen aan en zegt dan: ”Jaja, dat zal wel!” Hahaha, hij heeft mij door. Deze meneer is niet zo spraakzaam meer, dus dit soort opmerkingen, daar geniet ik dubbel zo veel van!
Maar andersom kan ik de plagerij ook van hem terug verwachten. Een paar dagen later ligt meneer in bed en breng ik hem wat te drinken. Samen houden we de beker vast en help ik hem met drinken. Dan zegt meneer tegen mij dat hij de beker loslaat. Dat is goed zeg ik, want ik heb ‘m nog vast. Waarop meneer zegt: “dan moet jij ‘m ook loslaten.” “Maar”, zeg ik, “dan ligt uw drinken in uw bed!” “Ja precies!!”, zegt hij met een grote lach op zijn gezicht. Hahaha, had hij mij daar even te pakken.
Maar zoals ik bekenden tegenkom op mijn werk, kom ik andersom ook een “bekende” van mijn werk tegen in mijn privé: mijn vader heeft dementie ontmoet! En hoe anders is dat: daar sta je dan met je kennis en kunde, je hart en je humor. En voor je gevoel: met lege handen.
Waar ik op mijn werk hele gesprekken kan voeren, families kan ondersteunen en adviseren, is dat thuis heel anders. Daar heb ik een heel verleden met mijn vader, ken ik hem anders dan de man die hij nu is. Hij is nog steeds vriendelijk en opgewekt. Vergeet zelf dat hij “het” vergeten is, weet dat hij “vergeetachtig” is omdat wij dat zeggen. Maar merkt het zelf niet, heeft er ook geen last van zegt hij. Hij doet de dingen niet expres verkeerd, dus neemt hij het zichzelf ook niet kwalijk. “Het is niet anders”, zegt hij. En: ‘als je maar lol hebt’, dat is een gevleugelde uitspraak van hem.
Een paar jaar geleden zei mijn moeder het al. Vorig jaar heeft hij een herseninfarct gehad en werd het zichtbaarder voor velen. En na een periode van revalidatie en ook van onderzoek naar zijn geheugen kwam de diagnose. De bevestiging, dus toch.
Gelukkig mocht hij weer naar huis, waar hij het samen met mijn moeder nog rooit. Zij stuurt aan, controleert en stuurt bij. Hij voert uit en vraagt om herhaling en herhaling en herhaling en…. Waar wij als kinderen en kleinkinderen kunnen, proberen we te helpen en er te zijn.
Gelukkig heeft hij de lol nog en denk ik de laatste tijd steeds vaker aan die organist en speelt er in mijn hoofd: ”Wat de toekomst brengen moge”. Gelukkig mag ik mijn zorgen bij Hem neerleggen en heb ik het vertrouwen dat wij geleid worden. Waarom zo en waarheen en wat staat ons nog te wachten? Ik weet het niet, maar ik probeer het ook maar te doen net als mijn vader: met lol, met humor!