Het is weer de befaamde maandagmorgen, iets voor achten, wanneer ik aan dit verhaaltje begin. Verdraaid, ik moest het even checken maar het is inderdaad Blue Monday vandaag. En ik moet zeggen, ik heb mij wel eens vrolijker gevoeld dan deze ochtend. Iets te veel niet te leuke berichten in de afgelopen dagen komt mijn gemoedsrust niet ten goede.
Eigenlijk wil ik heel snel weg van dit unheimisch gevoel. Gelukkig draaien ze op Noord net het mooiste nummer van De Dijk, ‘Niemand in de stad’ inderdaad. Dat, in combinatie met het kirrend geluid van de vrouw die blij is dat poes Baby weer voor de deur staat te miauwen, verlichten mijn bedrukte stemming enigszins.
Dat muziek veel voor mensen betekent, bleek gisteren maar weer eens tijdens de Top 2000 dienst die gehouden werd in de PKN-kerk. Tien liedjes werden er gedraaid met daarbij de motivaties van de inzenders verwoord. Coldplay twee keer, Simon en Carfunkel twee keer, The Beatles, Enya, dat zijn de nummers die mij nu als eerste te binnen schieten. Ik zat alleen te genieten in het hoekje van een verder lege bank en liet de nummers één voor één binnenrollen…..
Of ik zelf een liedje in het hoofd had? Ja, maar het was geen nummer die ik van te voren had verwacht. Het ging namelijk om ‘I’m still alive’ van Pearl Jam, ik kreeg hem tijdens deze dienst ook niet meer uit de kop. Niet mijn favoriete band, niet mijn favoriete nummer maar het zoog mij wel dertig jaar terug in de tijd. Daar ergens begin jaren negentig, zo halverwege de januarimaand, ging het mis. Ik heb er wel eens eerder over geschreven, https://bert-koster.nl/2013/10/11/stil-2/ en vraag mij af of ik deze maandagmorgen überhaupt wel terug wil naar dat gevoel in die tijd….
De jeugd heeft het moeilijk tegenwoordig en voelt van alle kanten de druk van het moeten presteren. Geen lekker gevoel kan ik wel vertellen op zo’n jonge leeftijd. Want wat te worden wanneer het hele leven zich nog voor je moet ontvouwen? Wat vind ik daadwerkelijk zo leuk dat ik er een baan voor het leven in zou willen vinden? Voor mij kwam die openbaring pas tien jaar geleden en niet begin jaren negentig.
De eerste anderhalf jaar op het Van Hall Instituut gingen crescendo. Zo vlak voor kerst had ik wederom een module succesvol afgerond, ik leek door de opleiding heen te rollen. Hoe anders was het drie weken later. Niets lukte meer en ik voelde mij langzaam maar zeker wegglijden in iets wat op een depressie leek. En kom daar maar weer eens uit. Gesprekken met dokter Gerbens, met mijn mentor op school, twee decanen, het hielp allemaal niets. Hoe zouden ze je ook kunnen helpen? Want dergelijke gevoelens neem je niet zo maar weg.
Vier maanden lang lukte er weinig tot niets. Een diepe mist in mijn hoofd, nergens zin in, alleen maar moe en eigenlijk was ik op de vlucht voor mijzelf. Ik merk wanneer ik hier aan terug denk, dat ik snel weg wil van dit gevoel. Op Noord wordt de zorgwekkende situatie bij FC Groningen besproken. Hoe zouden de beleidsbepalers van de FC zich voelen? Fleddie bijvoorbeeld? De druk om nieuwe spelers te halen die daadwerkelijk iets aan het elftal toe kunnen voegen moet immens zijn. En wat te denken van die jonge trainer die zomaar voor de leeuwen wordt gegooid? ‘Niet te benijden’, denk ik terwijl ik mij weer probeer te focussen op deze blog.
‘I’m still alive’, naar dat gevoel wil ik graag terug. Want een kleine half jaar nadat ik de put ingleed, was daar maar zo weer het zomerlicht. We gingen op excursieweek naar Drenthe en ik merkte dat het plezier in bijvoorbeeld een balletje trappen ’s avond met wat klasgenoten en de jolijt en de gein onderling er weer was. Met een bootje het Zuidlaardermeer op en plantjes determineren, ik kreeg er zowaar weer schik in. Achteraf waren de gevolgen van een half jaar inactiviteit beperkt gebleven tot een paar hertentamens die ik in het derde stagejaar schijnbaar achteloos wegpoetste.
Tijdens de vakantiemaand juli hoorde ik op mijn slaapkamer vanuit de radio Pearl Jam’s ‘Im still alive’ door de ether schallen. De volumeknop kreeg een flinke draai naar rechts. Ik was er weer en dat brulde ik dan ook keihard met Eddy Vledder mee. Om mij vervolgens voor te nemen om nooit meer zo’n donkere tunnel in te willen rijden. Maar dat heb je niet altijd voor het zeggen natuurlijk. Terwijl ik deze tekst wegtik, wordt het buiten al weer wat lichter. De lucht kleurt prachtig rood op. Blue Monday gaat vanzelf over in een ordinary dinsdag, that’s for sure. Gelukkig maar…..