‘Hap, sloek, weg!’, een gevleugelde uitspraak van moeders de vrouw. Af en toe geuit als pa bezig ging in de tuin en het leek alsof de duvel hem op de hielen zat. Oogstwerkzaamheden van aardappelen, groenten en fruit gingen vaak met het nodige tijdgeweld gepaard.
Dit gold ook voor het mest over zijn akkers achter het huis verspreiden en vervolgens het geheel omspitten zodat de tuin er weer kant en klaar voor het volgend jaar bijlag. Ook na zijn pensionering was pa niet eerder rustig dan wanneer alle werkzaamheden af waren terwijl dit gerust een uurtje of een paar dagen langer had mogen duren.
Dat gevoel dat alles op stel en sprong afmoest, stamt vast nog uit de Kruidenierswinkel Koster-tijd in Westerwijtwerd. Na de warme hap ging hij snel weer verder om de boodschappen rond te brengen of met het klaarzetten van bestellingen en de winkelvoorraden aanvullen. Ook tijdens het avondeten, wanneer de winkel al dicht was, kon het gebeuren dat een klant nog snel even achterom langskwam voor een kleine, vergeten boodschap. Ook toen gunde pa zich al weinig tijd om te eten.
Zelf kan ik er ook wat van. Misschien nog een tik uit de tijd dat ik thuis woonde. Dat heb ik immers jarenlang vol weten te houden alvorens in 2000 naar de Berkenlaan te verhuizen. Echt veel tijd voor het middagmaal gun ik mij doorgaans niet. Rond twaalven haal ik drie broodjes uit de vriezer en een kwartier later werk ik ze onder het smeren en het beleg aanbrengen vakkundig en snel naar binnen. Tussendoor wordt de vaatwasser gevuld en/of afval in de container gedumpt. Wanneer de laatste hap van een broodje, beschuitje of cracker naar binnen is gewerkt, ziet de keuken er doorgaans al weer piekfijn uit. Alsof er niets gebeurd is…..
Ik moest aan moe’s uitspraak denken toen we vorige week zondag bij pa langsgingen om hem een gezegend Nieuwjaar toe te wensen. We kwamen rond half vier binnen en tot onze verbazing zat pa al weer aan zijn avondmaal. Dat had ik kunnen weten want dat overkomt mij wel vaker wanneer ik tegen die tijd bij hem naar binnen wandel. Maar in dit geval had ik wel wat Nieuwjaarsvisite bij hem verwacht. Maar wat ik niet wist was dat hij de avond tevoren bij mijn broer en schoonzus doorgebracht had waar ook andere gezinsleden langskwamen.
Met als gevolg dat het rustig was op de kamer die zondagmiddag. ‘Geen nood’, moet pa gedacht hebben en hij stortte zich als vanouds op zijn laatste uitgebreide maaltijd van die dag. De drie noodzakelijk maaltijden worden doorgaans binnen enige uurtjes weggewerkt. Vaak wordt hij wat later in de ochtend uit bed gehaald om dan aangekleed en al aan het ontbijt te beginnen. Tegen elven is daar de onrust en maakt hij aanstalten om naar beneden te gaan voor het middageten. En wanneer hij rond 13.00 uur weer op zijn kamer komt is daar dik twee uur later al de behoefte aan het avondeten wat dus in de late middaguurtjes verorberd wordt.
Miranda en ik kwamen er achter dat van het ‘hap, sloek, weg’-principe van weleer niet veel meer over was. Over een cracker, twee broodjes en een beschuitje werd dik een uur gedaan. Hij ging ook onverstoorbaar verder met eten toen wij binnenkwamen. Tussendoor stelde hij vragen over ons wel en wee in Middelstum. Daar gaat het tegenwoordig doorgaans altijd wel goed.
Miranda keek verwonderd naar het eettempo. Maar wat wil je ook wanneer de negentig levensjaren aangetikt zijn en wanneer het blijvend gebit ingewisseld is door een kunstexemplaar. Waardoor hij bijvoorbeeld een lekker stukje vlees niet meer weg kan krijgen. Dat moet hem vast spijten want dat was altijd het hoogtepunt van de middagmaaltijd en dat stukje vlees of de lekkere gehaktbal werd altijd tot het laatst bewaard.
‘Zou jij later ook zo worden?’, vroeg de vrouw aan mij. Ik kan mij er nu nog niets bij voorstellen dat dit allemaal zo lang gaat duren maar misschien praat ik over veertig jaar, als ik het beleven mag, wel heel anders. Want het snel eten had ik immers van geen vreemde. Toen pa aan zijn laatste beschuitje begon was het voor ons de hoogste tijd om weer huiswaarts te keren en het gezang van een of ander koor, of was het toch het schansspringen, televisie-uitzending achter ons te laten. Deo Valente 2024 moeten we dus even eerder die kant op…..