Het is maandag 2 januari even na achten wanneer ik aan dit stukje begin. Maar niet voordat ik u als (misschien wel vaste) lezer enorm veel hail en zeegn veur 2023 toewens. Dat al uw verwachtingen, wensen en uitdagingen uit mogen komen maar bovenal enorm veel gezondheid toegewenst! Buiten is het nog donker en een lichte motregen ontsiert de Berkenlaan. Typisch weer om lang of langer in je bed te liggen maar daarvan was geen sprake. Ik heb namelijk enorm veel zin om weer in de startblokken te verschijnen. En dat is zo begin januari wel eens anders geweest.
Niet dat ik niet met genoegen terug kijk op vorige week hoor. Een week van halve werkdagen zonder uitgebreide interviews. Hoe ik de dagen doorgekomen ben? Ik heb met veel plezier het boek van Bono doorgeworsteld, dat als titel Surrender meekreeg, een dikke pil van zeshonderd pagina’s. Door elke avond voor het slapen gaan een uurtje te lezen en bij het krieken van de dag weer en af en toe tussendoor ook nog een hoofdstukje mee te pikken, was dit boek prima te pruimen.
Hoe het allemaal begon met mijn favoriete band, de doorbraak in Amerika, de weg naar de absolute wereldtop, de concerten maar bovenal Bono’s bezoek aan alle groten der aarde en zijn tomeloze inzet voor een betere wereld, het werd allemaal beschreven inclusief mooie anekdotes waarbij de zelfspot niet geschuwd werd en daar houd ik van.
Ik werd automatisch teruggezogen naar mijn tienerjaren. 1984 was het jaar van Pride en het jaar dat ik doorkreeg dat je U2 niet als you too schreef. In 1987 kreeg ik op mijn 15e verjaardag het meesterwerk The Joshua Tree die ik in mijn jonge jaren helemaal grijsgedraaid heb. Ik zie mij nog weer zitten op broertje’s Henk zijn kamer met de songteksten in de hand. Om vervolgens na 25 minuten de plaat op de pick-up om te draaien en de B-kant op te starten.
1993 was het jaar waar in Köln zelfs een concert bezocht werd. De verwachtingen waren te hooggespannen dus het kon eigenlijk alleen maar tegenvallen. En hoewel het een dag was om nooit te vergeten, een extatische mindset werd helaas niet bereikt. En nog steeds kan ik niet bevatten dat Bono in 2000 Middelstum aandeed toen hij na de opening van de tentoonstelling van fotograaf Anton Corbijn in het Groninger Museum besloot om een hapje te gaan eten in Herberg ‘In de Valk’…..
Ik heb bewust het jaar 1985 even overgeslagen. Het jaar waarin mijn vader werkloos werd waardoor een vakantie er bij in schoot. Het mouzen stroup’n bij Rooda startte volgens mijn herinnering pas een jaar later en en passant verhuisde mijn grote jeugdliefde naar Apeldoorn, de leegte was voelbaar. Maar 1985 gaf ons ook Live Aid en hoewel ik het destijds jammer vond dat U2 maar 2 nummers speelde, koesterde ik in de afgelopen week elke seconde van het maar liefst twaalf minuten durende Bad.
Elke avond voor het slapen gaan, luisterde ik nog even naar mooie live-uitvoeringen op You Tube waarbij U2’s Elevation tour nooit ontbrak maar ook Robbie Williams legendarische concerten op Knebworth en Couldplay’s Fix you niet mochten ontbreken. Ook iets wat ik eigenlijk alleen rond kerst doe, hierbij wellicht aangestoken door de Top 2000 waarin de nodige pareltjes de revue passeerden.
Tussendoor genoot ik van de gezelligheid en een uurtje langer uitslapen. Loppersum werd regelmatig aangedaan want in de Boshap werd het nodige afgevoetbald in de zaal. Met als gevolg een drukte van belang waardoor het vrijdagavond zo gezellig was dat ik mijn kruit voor Oud & Nieuw al grotendeels verschoten had. De Kloaverstee werd ’s middags aangedaan maar de vraag of er ‘klout’n’ in mijn bier zaten, zegt eigenlijk alles.
Maar wat een geknal na twaalven in onze straat en daarna nog een dik uur in heel Middelstum. Het was net alsof iedereen als vanouds los ging. Dat is ook Dusty niet ontgaan want voor het eerst zette hij zijn hakken in het denkbeeldige zand en wilde hij de oprit eigenlijk niet verlaten. Even na drieën vond ik het ook wel welletjes geweest en het voelde eigenlijk niet eens als een persoonlijke nederlaag.
En nu is het weer back to normal en back to business dus. Waar Bono en consorten een miljoenenpubliek weten te bereiken, iets waar ik vroeger vast van gedroomd heb, ga ik vanaf nu weer proberen om dagelijks een dikke 1.000 bezoekers op het Hogeland te vermaken. Het scheelt een paar nulletjes maar gelukkig kan ik nog wel rustig over straat lopen en over het Hogeland tuffen.
Voor mij geen Blue Monday maar een gezonde zin om er weer tegenaan te gaan na een in alle opzichten geslaagd 2022 voor bert-koster.nl. Wel moest ik eind december nog drie adverteerderopzeggingen slikken. Waar dat vroeger tot een paniekuitbarsting leidde is daar nu de uitdaging om deze leemte snel op te vullen. Mocht u nog interesse hebben om te adverteren op de website, stuur dan gerust even een mailtje naar bertkoster1@gmail.com. Ik stuur u graag wat informatie toe.
Inmiddels heb ik de achthonderd woorden al weer lang en breed geslecht. Veel te veel eigenlijk dus dat belooft wat qua inspiratie. De dagen worden langzaam maar zeker langer, de lente nadert met rassé schreden en ik zie mijzelf alweer in de vroege ochtendstond op de fiets stappen voor een rondje Hogeland of een zomers bezoek aan een pittoresk dorpje in de omgeving in het kader van ‘Op zoek naar het vakantiegevoel van…..’
Wat dat betreft ben ik wel blij dat de decembermaand erop zit. Want het einde van het jaar maakt je ook weemoedig en nostalgisch waarbij altijd oog is voor wat je onderweg bent kwijtgeraakt en het besef dat alles eindig is. Ik heb er derhalve zin in om aan 2023 te beginnen en hoop dat dit voor u allemaal geldt! Met daarbij wel degelijk het besef dat niet iedereen in een even gespreid bedje aan het jaar begint…..