Wat zijn er veel van dat soort uitspraken. Gebaseerd op het idee dat er zonder wrijving geen glans ontstaat. Dat er lef nodig is om iets te bereiken. Durf. En dat niets zomaar komt of goed zal gaan. Er is inzet en blijkbaar ook nog weerstand nodig om iets te laten gebeuren, laat staan lukken. Allemaal geënt op het idee dat je weerstand bij jezelf, anderen of zelfs je fysieke omgeving moet overwinnen om ergens te komen.
Is dat altijd zo? Is het van nature of ingegeven door bijvoorbeeld geloof? En dan niet het geloof waarbij je denkt dat iets waar is. Nee, een religie waardoor je het zeker weet. Ik weet het niet. De zon komt op zonder al dat. Klopt dat dan wel? Het is immers een soort van eerste levensbehoefte. Onze daadwerkelijke bron van energie.
We kunnen er mogelijk iets langer zonder dan zonder water maar toch… Zonder zon zou niets van wat je om je heen waarneemt er zijn. En dan niet omdat het donker is maar meer omdat het niet ontstaan is. En dat opkomen gaat dus zonder wrijving, weerstand of over je grenzen heen gaan. ‘Hij gaat zinloos onder want moet morgen toch weer op’, schreef Finkers.
Ik merk dat ik op een licht filosofische manier ontspoort raak in deze column. Dus na deze wat zweverige inleiding even weer met de voetjes in de klei. Beter voor de kijkcijfers heb ik van Bert begrepen. No nuts no glory. Mijn favoriete verbastering door een chocolade-repen-fabrikant van het origineel. Omdat ik nuts als in noten, ballen een betere vind dan guts in het origineel wat rechtstreeks vertaald ingewanden zou betekenen. Maar de Engelstaligen bedoelen er lef mee. Zonder lef geen glorie, overwinning.
Maar ballen dus. “Je hebt er de ballen niet voor”. Onnodig testosterant. Zou het betekenen dat je zonder ballen geen lef hebt of kunt hebben? Onzin. Als ik Tatum zie is dat in ieder geval niet het soort ballen dat bedoeld wordt. Het is dus in mijn optiek die andere vertaling van nuts. Nee, niet moeren. Gek, mal, mesjogge, knots.
En dan wordt het dus (gelukkig) een heel andere zin. Je moet geen lef of ballen hebben om iets te willen bereiken dat onmogelijk lijkt. Je moet er een beetje gek voor zijn. Je moet net als Pipi niet nadenken over alles en iedereen wat of die zegt dat het niet kan. Soms zelfs of het wel mag. Soms moet je dus een beetje gek zijn en het gewoon doen. Dan zijn we dus bij het hoofdthema van dit verhaal. Verandering van jezelf, de wereld om je heen, je werk, het wonen, vrienden, hobby’s of… nou ja… vul maar in.
Er is de afgelopen jaren in ons aller leven veel veranderd. Mensen die we het liefst nog naast ons hadden, vast zouden willen houden. Ze zijn er soms niet meer. Maar vanuit dat ze er niet meer zijn komt een soort energie vrij. Als het dan niet meer kan zoals je wilde dan moet het zoals het kan. Met een beetje nuts.
En zo zie ik allerlei levenspaden van mensen om me heen en mensen die ik de afgelopen 43 jaar heb mogen ontmoeten zomaar wijzigen. Net als dat van mezelf. Ze gaan door met een fietsenwinkel ondanks een fiscalist die zei dat het niet kon. Ze kopen een bouwval van de NAM en maken er hun paleis van. Ze nemen ontslag en gaan iets heel anders doen. Verkopen huis en haard om in het vreemde helemaal opnieuw te beginnen.
Ze nemen afscheid van het vertrouwde en springen in het onbekende. Beginnen aan iets waar anderen van kunnen bedenken dat het niet kan. Denk maar eens goed na. We hebben allemaal dichtbij of iets verder weg wel iemand die iets dergelijks gedaan heeft. En eigenlijk… zouden we het zelf ook wel willen. Maar ja. De reep met nootjes.
En al dat maken van die stappen is dus ergens stoer, zorgt voor wrijving maar is vooral allemaal geënt op die verandering waar ze toe besluiten omdat ze een beetje gek zijn. Onder het mom “waarom zou het niet kunnen”? En als ze eenmaal een paar passen op weg zijn, komt er een onoverwinnelijkheid bij. Nu zal het lukken ook! Ik houd ervan.
Toevallig zijn het vaak ook de mensen die het leven kleuren. Even van de gebaande paden. Door een wending het leven écht leven. Uitgesproken. Aanwezig. Als het motto nu eens wordt: we helpen elkaar bedenken waarom het WEL kan. En gaan er dan ook gewoon een keer echt achterstaan.
Stel dat we het allemaal deden. Er als bewoner van een huis, een straat, een dorp, een stad desnoods, een provincie en uiteindelijk een heel land. Allemaal. Dan hoeven we niet te wachten tot ze achter een bureau ergens voor ons bedenken hoe het moet. Waarbij later blijkt dat het op die manier zoals ze “daar” bedacht hebben helemaal niet kan. Als altijd. Wel een oplossing maar geen goed idee lijkt soms het adagium.
We stappen uit dat systeem. Gaan het samen zelf doen. Nemen verantwoordelijkheid voor het hier en nu maar vooral voor de toekomst. Wie doun’t zulf. Verplaats je erin. Doe het voor jezelf maar vooral voor een ander. Doe het voor nu maar vooral voor later. Pas de simpele regel toe dat het beter zal gaan met jou als het beter gaat met alles, fysiek en mentaal in je omgeving. Om je heen. Dichtbij en ver weg.
Ineens zie ik het voor me. Een anders dan nu ingericht politiek bestel. Waarde gedreven in plaats van geld. Geluk en gezondheid voor economisch gewin. Samen iets bereiken dat beklijft in plaats van in je eentje rennen naar de top. Ja je moet je eigen dikke ik er nogal hard voor loslaten. Maar als dat het is… dat moet toch lukken. Of heb je er de ballen niet voor?
Beste mensen. De allerbeste wensen voor dat mooie nieuwe lonkende jaar. Het wordt weer een toppertje heb ik gehoord. Vooral omdat we een beetje samen gaan doen wat ik net heb opgeschreven 😉
GroetB!