Zo, het moment van de waarheid is aangebroken. Ik ben al drie jaar bezig met het schrijven van een boek. Een kinderboek welteverstaan. Het punt is echter dat ik iedere keer mijn kont ervoor wegdraai en geen rust kan vinden om er echt een keer voor te gaan zitten om door te schrijven. Oke , het is best druk. Maar ik verzin ook altijd wel dingen die ik zogenaamd dan ineens écht moet regelen.
Ik had begin augustus wel een weekje vrij gepland en op het laatste moment het besluit genomen dat ik dan wel weg moest gaan om door te kunnen pakken. Via mijn ouders was nog een huisje te regelen in het prachtige Ootmarsum. Sophie, de hond, kon zelfs mee. Ideaal. De vakantiewoningen stonden in een prachtig boomrijk park, met uitzicht op landerijen en koeien. Wat is het daar idyllisch, bijna sprookjesachtig mooi!
Links van ons, Sophie telt ook mee, zaten hele leuke mensen met een zeer enthousiaste en speelse hond, die ons spontaan kwam begroeten, zonder dat zijn baas daar invloed op had. Hij racete direct op Sophie af, die vreemd genoeg gelijk de neiging had om haar zelfbenoemde erf te beschermen. Woest grommend snauwde ze hem af. Ik kon nog net beschaamd mompelen, ‘Euh, dat doet ze anders nooit hoor….’
De buurvrouw kon er gelukkig wel om lachen. ‘Nou, hij vraagt er gewoon zelf om, ze mag hem best even op zijn nummer zetten’. Gezellig raakten we aan de praat. Ze waren hier al een halve week en ze hadden al mooie wandelroutes ontdekt, midden in de bossen. Stiekem gluurde er aan de andere kant van het huisje een andere buurvrouw om het hoekje. Nog voordat we haar konden groeten, draaide ze zich snel weer om en ging naar binnen. Schouderophalend keken we elkaar even aan.
Gedurende de week kreeg ik een redelijk ritme in de dag. De wekker ging op tijd en na het ontbijt ging ik buiten aan een tafeltje zitten schrijven. Na een paar uur werd er een flink stuk gewandeld met de hond en daarna uitgebreid geluncht. Vervolgens in de namiddag nog weer wat schrijven en dan vond ik het wel genoeg.
We hadden op de woensdag al een pittige wandeling gemaakt van een paar uur. Midden in de bossen kwamen prachtige beekjes tevoorschijn die zachtjes kabbelden. Sophie struinde er lekker doorheen, helemaal tevreden met een dikke stok in haar bek. Ze liep overal los, want ze is, afgezien van haar ineens waaks territoriaal gedrag, altijd super onder appel en gaat nergens achteraan.
Eenmaal weer terug bij het huisje zette ik de stoel weer bij het tafeltje buiten. Klaar om verder te schrijven. De buurman van het andere huisje, met wie ik ook nog geen woord had gewisseld, kwam voorbij lopen en keek onze kant op. Ik groette hem en hij knikte even. ‘Spraakzame mensen’, ging er door mijn hoofd.
Ineens hoorde ik een hysterisch gekrijs vanuit hun huis. De buurvrouw gierde het uit en schreeuwde onverstaanbaar naar haar man. Het ging door merg en been. Sophie sprong woest blaffend op en ik kon haar nog net bij haar halsband grijpen voordat ze naar de buren zou rennen om in te grijpen of iets in die geest. Ik hoorde dat de man de boel probeerde te sussen, maar ze bleef maar gillen en schreeuwen. Snel deed hij de openslaande deuren dicht en werd het geluid gedempt.
Sjemig, mijn hart ging als een razende te keer. Wat was dat voor een krankzinnige vrouw? ‘Ahh, nou snapte ik waarom die mensen helemaal in een uithoek gezet waren. Die vrouw was vast knetter mesjokke en had zeker af en toe aanvallen van hysterica. Ik had al helemaal medelijden met haar man.
Met de schrik in de benen nam ik de hond mee voor een wandeling. Het was inmiddels schemerig geworden en we liepen door een stuk bos. Her en der kraakten wat takken verderop. Weer een hartverzakking rijker. Direct schoten er scenes van de film ‘The Blair witch project’ door mijn hoofd, een doodenge horrorfilm. Dit was ook een stom idee! ‘Kom hond, we gaan weer terug!’
Toen we de tuin bij het huisje inliepen, hoorde ik dat de buurman een van hun kinderen aan de telefoon had. ‘Nou, hier hadden we ook net wat hoor. Ik was even aan de wandel en toen ik terug kwam was jullie moeder helemaal over de rooie want er rende een muis door het huis. Ze was helemaal in paniek en stond bovenop de tafel!’.
Beschaamd kwam er een Engels gezegde bij mij naar boven: ‘Assumption is The Mother of all Fuck Ups’.