Met strakke hand breng ik de kleuterzoon en zijn peuterbroertje naar het animatieteam. Naar de knutselclub. Een uurtje creatief bezig zijn. Zodat vader en moeder, laat ik het zo uitdrukken, een moment van ontspanning zullen hebben. Nauwelijks een kwartier later geklop op de caravandeur. De mannenstem naast me: ‘Niet op reageren, dat zijn vriendjes.’ Maar het geklop houdt aan.
Een blond meisje van het recreatiegebeuren. Met aan beide kanten een zoon, de hoofden naar beneden, alsof ze voelen dat ze hier geen punten mee scoren. ‘We hebben het geprobeerd maar het ging niet, ze wilden terug naar de caravan’, legt het meisje uit.
Vakantie op Ameland. Vliegeren, meeuwen voeren, strips lezen. Na langdurig overhalen doen ze mee aan een podiumoptreden (meelopen in een treintje op Guus Meeuwis’ Kedeng kedeng) en een campingloopje. Ik geef ze op voor activiteiten die ze niet willen maar die achteraf toch leuk blijken te zijn. Ik calculeer in dat ze tegensputteren.
De jaren erna doen we weer Ameland aan. Of een verre provincie. Zeeland, de Achterhoek, Overijssel. Bij het boeken valt alles wat geen zwembad heeft, af. Bij voorkeur binnen- en buitenbad. Na het uitladen van de spullen werkt het goed dat de mannen gaan zwemmen. Dan kan ik de boel inrichten, lees: bijkomen van de rit. Daarnaast iedere avond een duik.
Een klein, zacht balletje gaat mee. Waar je lekker mee kunt overgooien. Dát kunnen ze urenlang. Hier kan geen recreatieteam tegenop. Hard, hoog en schuin zodat ze moeten duiken. Of ze nu zeven, vijftien of bijna drieëntwintig zijn. Ik word dringend verzocht de lummel te zijn, en te proberen het balletje af te pakken. In het water verdwijnen de verschillen, ze tollen als dolfijnen om elkaar, twee lijven worden één.
Er blijkt een prachtig binnenbad in Midden-Limburg. Met strenge regels (Ballen verboden) maar badmeesters die te vermurwen zijn als je op je vriendelijkst uitlegt hoe graag die jongens een balletje willen overgooien. ‘Nou, vooruit.’ Er is een armoedige camping in de Ardennen (maar wat een fenomenaal uitzicht over de bergen vanuit het bad en bovendien geen badmeesters). En er is Center Parcs. Onafgebroken roetsjen van de wildwaterbaan.
Tropiqua in Veendam wordt ontdekt. Op zondagen in herfst en winter en bij de kinderfeestjes. Vanuit het bubbelbad zwaaien naar tienjarigen die toestemming vragen om naar de glijbanen te mogen. Ze springen van de kant waarbij het balletje strak aangegooid moet worden. Een moment later is het balletje kwijt. Ik sommeer ze op zoek te gaan. Vanuit mijn ooghoek zie ik kleutermeisjes ermee spelen. Ze voelen schroom erop af te gaan, ik zeg dat ze dit wel moeten doen. Dat het belangrijk is in het leven dat je om je eigen balletje denkt. Dat je bij de badmeester melding doet van je verdwenen bal.
Bij een volgend middagje zwemmen de ontdekking dat we er eentje vergeten zijn mee te nemen van huis. Ik bedenk me dat veel gekleurde balletjes onderhand in andermans tassen zijn beland. Daarom besluit ik dit keer in Veendam tot een rigoureuze maatregel, het is tijd voor tegenactie. Geen nood jongens, moeder lost dit op. Het bubbelbad ligt naast het hok van de badmeesters. Met de gevonden voorwerpen. Ik heb goed zicht. Een kindje komt een roze, gespikkeld balletje inleveren.
Ik wacht drie minuten en vraag of er misschien een roze, gespikkeld balletje is gevonden.