Ze kruipen uit hun eitje. Vader en moeder Pimpelmees vliegen af en aan om hun kleintjes te voeren zodat ze sterk genoeg worden om hun vleugeltjes uit te slaan en het nestkastjes te verlaten. Onze grote zwarte kater Raaf ligt op de loer… Er komt een moment dat de meesjes ineens vertrokken zijn… nestje leeg. De grote boze buitenwereld, inclusief onze Raaf, wacht en plotseling zijn ze volwassen.
Ik weet niet precies hoe het er in het moederpimpelmeeshoofdje aan toe gaat, misschien is ze goed in ‘loslaten’, maar ik voel wel enige weemoedige verbondenheid met haar. Ze is net geboren, ons oudste kind, lief mooi klein krummeltje is ineens een prachtig mooie volwassen vrouw geworden. Zomaar… heel even met de ogen geknipperd en daar staat een fantastisch mens van bijna 19.
Gelukkig hebben we de foto’s nog! Mede dankzij Facebook komen er op onverwachte momenten prachtige plaatjes voorbij die terug laten kijken. Wat is mijn meisje een prachtige vrouw geworden! Wat is ze stoer en slim en wat gaat ze vastberaden de toekomst tegemoet. Eigenlijk verbaast het me niet… De eerste momenten dat ze me aankeek, ze lag voor het eerst in m’n armen, zeiden haar ogen: ‘Daar gaan we weer… ik weet het wel’. Alsof ze niet voor het eerst haar leven ging leven.
Deze blik, deze vastberadenheid, heeft ze nog steeds. Haar leventje tot nu toe ging echt niet zonder vallen en opstaan en met de nodige strubbelingen. Hopelijk hebben wij, als ouders, haar daar een beetje in kunnen ondersteunen en haar voorbereid op die ‘grote boze buitenwereld’ waar allerlei enge dingen en gevaren schuilen.
Maar ik hoop het allermeest dat we haar goed hebben voorbereid op de mooie kansen en mogelijkheden die het leven te bieden heeft! Ik hoop dat ze gaat genieten van haar vrijheid en aan haar nestje terug kan denken als een warme plek waar altijd een bed en een kus en een knuffel voor haar is.
Ze gaat straks studeren, op kamers wonen. De boodschap was duidelijk, waar ze ook zou gaan studeren, sowieso de deur uit! Ik zou zo graag willen dat ze voor altijd bij me woont, mee gaat op vakantie…. En ik ben ongelooflijk trots dat dat niet het geval zal zijn.
Trots is wel het sleutelwoord in mijn column deze keer, of ‘grutsk’ zoals de Friezen op m’n werk het zo mooi zeggen! Dan te denken dat we hier in huis nog zo’n mooie ‘man in wording’ rond hebben lopen. Zo mooi om te zien dat hij zich ineens heeft ontpopt tot een eigen nieuw mens, die zijn keuzes en interesses weer op een heel ander vlak richt.
Wat een prachtig mens, zo trouw, sociaal en lief. Inmiddels is hij een kop groter dan mij en groeit hij niet alleen in de lengte, maar ook als persoon uit tot een grote man. Gelukkig (voor deze moeder) is hij nog altijd in voor ‘samen lekker op de bank’ een filmpje kijken en weet hij met zijn humoristische opmerkingen de waarheid goed te raken. Hij zal nog een paar jaartjes rondlopen in dit huishouden, maar zal uiteindelijk ook het huis verlaten.
Wat hebben we een stel mooie mensen mogen opvoeden! Lieve ‘boze buitenwereld’, wil je een beetje op ze passen als ze uitvliegen?