Sanni, kun je jezelf in het kort even voorstellen?
Sanni van Polen is de naam, dertig jaar en sinds een half jaar woonachtig op Schiermonnikoog. Geboren in de stad Groningen, mijn jonge jaren voornamelijk in Pekela doorgebracht maar ik heb ook in Warffum en ’t Lage van de Weg gewoond. Ik heb wel de nodige omzwervingen gemaakt inderdaad maar daar leer je wel mee omgaan, zeker op jongere leeftijd.
Je hebt ook nog wat jaren op het Hogeland gewoond dus?
Tweeënhalf jaar ongeveer en iets langer in Warffum dan in ’t Lage van der Weg. Tijdens mijn horecastage ben ik in Luxemburg terechtgekomen en daar heb ik al met al tien jaar tijdens de drukke zomervakanties gewerkt. Na de laatste keer had ik geen vaste verblijfplaats en dankzij de ouders van een goede kameraad van mij, kwam ik op het Hogeland terecht. Ik heb er met veel plezier gewoond.
Maar inmiddels thuisgekomen op Schier?
Jawel! Dit is sinds oktober 2021 mijn plekje geworden. Ik woon aan de Middenstreek, boven de bakkerij waar ik werk. Schiermonnikoog bevalt prima. ‘Ons kent ons’ en dat geeft mij een goed gevoel. Schiermonnikoog is voor mij een veilige haven.
Daar heb je inmiddels een carrièreswitch doorgemaakt?
Dat klopt want ik ben oorspronkelijk in de horecawereld opgegroeid. Zo heb ik, na mijn Luxemburg-uitstapje, bijvoorbeeld in Feestcafé Shooters in Groningen gewerkt. Een vacature in It Aude Beuthus bracht mij vervolgens vorig jaar naar Schier.
Sinds een paar maanden werk ik echter bij Bakkerij Donders waar ik een contract voor onbepaalde tijd gekregen heb. Dat geeft mij vastigheid en daarbij vaste werkdagen. Ik werk er van dinsdag tot en met zaterdag en begin ’s nachts al om 01.30 uur. Heel vroeg inderdaad maar dat heeft als voordeel dat ik om 10.00 uur al weer vrij ben. En zoiets went vanzelf hoor.
’s Avonds op tijd naar bed natuurlijk en na het werk ga ik eerst anderhalf uur slapen. Ik focus mij op het broodgedeelte en leer de fijne kneepjes van het vak van de baas zelf. Dat moet ook wel want ik heb geen bakkersachtergrond. Maar dit werk bevalt mij prima! Ik ben hartstikke blij met de geboden kans.
Schiermonnikoog is voor jou ook de plek om tot rust te komen?
Kijk, in de stad Groningen had ik geen verkeerde vrienden maar wel verkeerde hobby’s. Daardoor ben ik aan de drugs geraakt. Het feit dat mijn moeder al op mijn 8e zelfmoord gepleegd heeft, was hier zeker debet aan. Ondanks dat ben ik pas op mijn 22e met het drugsgebruik begonnen. Dit ging van kwaad tot erger en liep dus uit de hand. En dan heb je de keus om of jezelf tot de orde te roepen of in de bak te belanden.
Het lukt mij momenteel hartstikke goed om de drugsverleidingen te weerstaan en daar helpt het verblijf op Schier zeker bij. ’s Weekends ga ik vaak terug naar de stad waar ik dan bij een goede vriend kan logeren. Af en toe heb ik nog een terugval maar over het algemeen gaat het heel goed met mij.
Je hebt best wel onstuimige jaren meegemaakt?
Dat mag je gerust zo stellen. Mijn moeder zat in de prostitutie en was drugsverslaafd. Die drugs gebruikte ze nog steeds toen ze zwanger was van mij, ik werd dus high geboren. Mijn vader heb ik nooit gekend. Ik was acht toen mijn moeder zelfmoord pleegde, dat doet uiteraard wat met je.
Ik moet zeggen dat ik de laatste vijf, zes jaar heel veel steun gehad heb aan de ouders van mijn beste vriend. Zij hebben huisvesting voor mij geregeld en aangegeven dat ik altijd welkom ben. Daar ben ik ze hartstikke dankbaar voor. Mooi toch, dat zulke mensen bestaan?
Kun je iets over je jeugdjaren vertellen?
Na de zelfmoord van mijn moeder heeft de jeugdzorg mij aanvankelijk onder hun hoede genomen inclusief alle falende systemen dat dit met zich meebracht. Kijk, op zo’n jonge leeftijd besef je maar nauwelijks wat er gebeurd is en ik kwam bij een pleeggezin terecht. Maar omdat ik zelf ook zelfmoord wilde plegen, of dit in elk geval uitsprak, werd ik voor dit gezin een risico.
Dit leidde op den duur zelfs tot een eenjarig verblijf in een gesloten inrichting. Dat was een moeilijke periode maar op dat moment wel de beste keus, ook ter bescherming van mijzelf. Daarna woonde ik tot mijn 21e bij pleegouders die op zich hartstikke goed werk verrichtten maar ik heb aan deze periode ook een hoop sores overgehouden. Ik heb één groot geluk in het leven en dat is dat ik de positiefste mens van de wereld ben. Eentje die altijd lacht en het leven van de zonnige kant probeert te zien.
En toen was daar de behoefte om op zoek te gaan naar je biologische vader?
Die behoefte was er altijd al wel maar werd op Schier alleen maar sterker. Je leert jezelf wellicht nog beter kennen wanneer je weet waar je vandaan komt en wie je biologische ouders zijn. Wanneer ik mijn echte vader zou leren kennen, zou ik misschien ook dichter bij mijzelf kunnen komen.
Op Facebook heb ik een groot bereik en ik had meegekregen dat dergelijke zoektochten via dit medium tot goede resultaten hebben geleid. Dus aan het begin van dit jaar besloot ik om de stoute schoenen aan te trekken en een bericht op Facebook te plaatsen, dat ik op zoek was naar mijn biologische vader. Facebook ontplofte bijna door alle delingen en reacties maar dit leverde mij uiteindelijk wel een heel bruikbare tip op.
Hoe is dit afgelopen?
Eén van die tips bracht mij namelijk naar Noorwegen. Ik kwam de achternaam van de man te weten die in die tijd mogelijk wel met mijn moeder omging en daarbij kwam ik te weten dat hij uit Noorwegen kwam. Die combinatie leverde mij na een digitale zoektocht twee namen op en ik heb contact met ze gezocht. Ondanks het feit dat ze eigenlijk alleen maar Noors kunnen praten en verstaan, kwam ik dankzij Google translate toch een stuk verder in mijn zoektocht.
Toen beide zussen mij foto’s van hun gezin lieten zien was de gelijkenis sprekend. Zij waren niet verbaasd en hadden altijd al wel het vermoeden dat er ergens op de wereld wel een halfbroer of halfzus van hen rond moest lopen. En zo kreeg het verhaal een heel mooie wending. Tests moeten nog uitwijzen of ze ook daadwerkelijk mijn halfzusjes zijn maar zelf twijfel ik hier niet aan. En mocht dit bevestigd worden dan ga ik zeker een keer die kant op. Wat dat betreft is die nieuwe veerboot vanaf Eemshaven naar Noorwegen voor mij een uitkomst.
Dankzij beide zussen ben ik er achter gekomen dat de man die waarschijnlijk mijn vader is, drie dagen na mijn moeder is overleden. En dat door een geknapte lever door zijn alcoholverslaving. Met een aan drugs verslaafde moeder en een aan de drank verslaafde vader, is het niet zo verwonderlijk dat ik zelf aan de drugs ben geraakt. Ik heb wat dat betreft ook wel wat extreme kantjes. Als ik in mijn eentje een flesje bier leegdrink dan kan dit ook maar zo een krat worden.
Nee, teleurgesteld ben ik niet in het feit dat ik weet dat mijn waarschijnlijk biologische vader niet meer leeft. Ik denk dat dit voor mijzelf ook maar beter is. Want uiteindelijk heeft hij mijn moeder toch alleen achtergelaten, samen met mijn zes jaar oudere zus, en vervolgens niets meer van zich laten horen. Met alle gevolgen van dien.
Als ik je vraag naar je hoogte- en dieptepunten uit je leven, wat is dan het antwoord?
Het grootste dieptepunt vind ik toch wel de leugens die ik in mijn verslavingsperiode moest verzinnen en vertellen om maar aan geld voor drugs te komen. Hoe anders is het nu, een paar jaar verder. Ik ben blij met mijn werk, mijn verblijf op Schier, dat er zeer waarschijnlijk meer bekend is over mijn biologische vader en het mogelijk contact met mijn halfzusjes. Dat laatste is zeker iets om naar uit te kijken.
Nog tijd voor hobby’s?
Na de zomerperiode ga ik voetballen bij SV De Monnik. Ik denk dat ik wel op dat niveau mee kan komen want ik heb eerder voor de coronatijd ook wel gevoetbald. Wat ik ook erg leuk vind om te doen is MC zijn op een Hardstyle-feestje. Het aan- en afkondigen van artiesten dus en het opjutten van het publiek. Dat is iets wat ik van 2015 t/m 2019 al gedaan heb. Vooral in het noorden maar eigenlijk wel in het hele land tot in Duitsland aan toe.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken?
Ha, ’s nachts ben ik grotendeels al wakker door mijn werk. Maar mocht ik nog slapen dan ga ik voor oesters en champagne.
Waar staat Sanni van Polen over 10 jaar?
Mijn huidige werkgever helpt mij mee om financieel weer gezond te worden waardoor ik mij op termijn in kan kopen in de bakkerij. Zij hebben zelf namelijk geen bedrijfsopvolging. Iets wat ik geweldig vind, dat zij mij die mogelijkheid bieden. Wanneer het mij uiteindelijk lukt om de zaak over te nemen dan zou dat een kroon op mijn werkcarrière zijn.
Wil je verder nog iets kwijt.
‘Geen gekke dingen doen!’’, zeg ik vaak wanneer ik wegga. En zo is het natuurlijk ook. Doe maar normaal dan doe je al gek genoeg. Langs deze weg wil ik ook graag de familie Van den Berg bedanken voor al hun hulp in al die jaren. Mede dankzij hen durf ik mijn leven op dit moment wel een acht te geven en dat is ook wel eens anders geweest. Ik heb rare dingen gedaan maar wel altijd verantwoordelijkheid genomen voor mijn daden zonder mij achter allerlei oorzaken te verschuilen.