Ik ben niet gelovig. Alhoewel mijn ouders een grondige poging hebben gedaan om het er tijdens mijn jeugd in te stampen, heb ik de kerk en het geloof voor de rest van mijn leven afgezworen. Toch bracht de volgende gebeurtenis mij even aan het twijfelen:
Het is in de week voor pasen. Opi, de oude opa van Mariska, is na een lang en gezond leven op 96-jarige leeftijd vredig ingeslapen. Op (witte) donderdag staan we met de familie in het crematorium van Stadskanaal bij zijn kist en herdenken we zijn leven. Over het verlies van zijn moeder toen hij nog een klein jongetje was, over de molen waar hij als jonge molenaar de kost verdient met het vermalen, verpakken en verkopen van veevoer voor de boeren. En vooral over zijn grote passie voor de groentetuin. Ede Staal zingt Mien Toentje, wij zingen mee.
Met de familie sluiten we het afscheid af met een lunch op het zonnige terras in Gasselte. Ook opa Geert kwam hier vaak om een hapje te eten. Het is goed zo, een mooi afscheid. De glazen worden geheven op het leven, en het leven gaat over in alledag.
Het wordt (goede) vrijdag en (stille) zaterdag. De zon schijnt, de scholeksters kwetteren boven het weiland en de koeien loeien in de stal, alsof ze weten dat ze binnenkort weer de wei in mogen. Er is werk aan de winkel: onze tuin ligt op de kop. Buurman Gert-Jan heeft geholpen om het achtererf met de kraan opnieuw in te richten. De singels worden uitgegraven, het gras rond de walnootboom wordt geëgaliseerd en eindelijk kan het kippenhok naar de goede plek verhuisd.
De haan, drie kippen en vier jonge kuikens krijgen een paleis langs de sloot, met uitzicht over de weilanden. Kip drie was inmiddels ook broeds, maar is ’s nachts door ratten van haar eieren beroofd, dus de schrik zit er al flink in. Als we het hok optillen om het te verplaatsen ontstaat er opnieuw stress. Haan protesteert luid en kip 1 en kip 2 kakelen er op los om hun kuikens te beschermen. Kip drie moet het bezuren wanneer de rest van de toom zijn frustratie op haar afreageert.
Het zielige beest zit een uur later onder het bloed en versuft in het leghok. Haar nek en achterhoofd opengepikt, geen fraai gezicht. Die gaat het niet meer redden. Ik overleg met Mariska en besluit om het arme beestje zelf uit haar laatste lijden te verlossen. Even later deponeer ik het donzige karkas op de kop in de groene container, tussen het snoeiafval en de aardappelschillen.
We maken de afrastering om het nieuwe kippenhok zaterdag verder klaar, sluiten het leghok af tegen nachtelijke roofdieren en strooien houtsnippers in de ren zodat de kippen overdag kunnen scharrelen naar wormpjes en insecten. Het resultaat mag er wezen, besluiten we aan het eind van de dag.
Het wordt zondagmorgen, 1e paasdag. Ik loop ’s morgens met de hond een rondje door de tuin, geef de planten in de kas water en voer de haan en de twee overgebleven kippen een paar handjes graan. De kuikens weten inmiddels zelf het trappetje naar buiten te vinden en lopen al druk achter moeders aan te scharrelen, op zoek naar voer en wormpjes. De zon schijnt wederom en na een tijdje verschijnt ook Mariska door de schuurdeur. In haar hand heeft ze een blauwe emmer met daarin een bosje uitgebloeide bloemen, die ik van haar overneem om in de groene container te gooien.
Ik heb de klep van de groene container nog niet half open of ik krijg een hartverzakking. Bovenop het snoeiafval zit een bosje witte veren. Het houdt haar kop nieuwsgierig schuin en knippert tegen het felle zonlicht. Dit kan niet waar zijn… Het staat op eerste paasdag op uit de dood. Gelovig of niet, kip 3 heeft vanaf nu een nieuwe naam. Ze scharrelt inmiddels weer parmantig door de tuin: Jezus leeft.