Eén keer per jaar mag ik een column schrijven voor dorpsgenoot Bert. Meestal lees ik dan eerst mijn inbreng van afgelopen jaar even terug. Vorig jaar ging het over de Coronapandemie en de net opkomende vaccinaties. Mijn titel was ‘Het is een blij vooruitzicht dat ons streelt’. Vorig jaar rond deze tijd had ik er nog alle hoop op dat het vanaf de zomer allemaal wel goed zou komen.
De column was amper uit of het blije vooruitzicht binnen ons gezin streelde ons absoluut niet meer. Plotselinge ziekte in de familie gaven grote zorgen. De rol van mantelzorger hadden we al een tijdje, maar nu in de kritieke fase van het leven, kwam hij nog harder binnen. Constante paraatheid rondom de gezondheidsveranderingen, gesprekken met doctoren en verpleegkundigen die ook niet goed raad wisten met de situatie.
De nachtelijke onrust gaf dat het medisch personeel vroeg om assistentie van de familie in de nachten. Ze verwachten dat bekende gezichten en stemmen rust gaven die zo nodig was. En zo ging ik zelf een aantal nachten met mijn weekendtasje onder de arm een nachtdienstje draaien bij mijn collega’s in het andere ziekenhuis. Een hele bijzondere ervaring kan ik je zeggen.
Als kinderverpleegkundige heb ik vele rooming-in bedden klaar gemaakt voor de ouders van de kinderen bij mij op de afdeling. Nu maakte ik een soortgelijk bed op; voor mijzelf. Een nachtdienstje draaien…..tenminste zo voelde het, want tja, je bent en blijft verpleegkundige. Dus ik hield alles in de gaten. Daarvoor was ik er ook immers.
Rust bewaren en duimen voor een rustige nacht. Opeens stond ik aan die andere kant van het bed. Zelf geen wit pak aan en als er hulp nodig was drukte ik op het belletje en kwam de alleraardigste zuster of broeder om de hoek. De rollen waren even omgedraaid. Na een week van ‘waken’, knapte de gezondheidstoestand gelukkig op.
Ware het niet, dat ik precies een week later zélf in hetzelfde ziekenhuis belandde. Met heftige buikpijn werd ik opgenomen. En je gelooft het of niet, ik kwam op precies hetzelfde kamertje te liggen waar ik de week ervoor als mantelzorger actief was. Maar nu net even op een andere verdieping. Ook op deze afdeling waren de alleraardigste zusters aan het bed. En wéér stond ik aan de andere kant van het bed, van waar ik normaal sta. En het ergste nu was, ik lag zelf gewoon ín dat bed!
De situatie rondom mijn gezondheid was zorgelijk en met wat ‘schietgebedjes’ en goed medisch handelen ging ik midden in de nacht door de scan en een uur later lag ik op de operatietafel. De chirurg vertelde in het kort wat hij ging doen. Ik was volledig overgeleverd aan hem en zijn assistenten. Normaal ben ik een controlefreak, maar nu had ik even geen keus. “Doe maar wat goed voor mij is”, zei ik zachtjes.
Een darm die gedraaid was in een dodelijke stop was uiteindelijk het grote probleem. ‘Dikke pech’, was de conclusie. Het leven hing even aan een zijden draadje. En de kwetsbaarheid van de mens kwam om de hoek kijken. Het opeens zó ziek zijn en er bijna niet meer zijn, kwam dichtbij. Heel blij was ik dan ook dat ik wakker werd op de uitslaapkamer.
De nachtdienst van de recovery bekommerde zich om mij. En in de twee uur dat ik er lag, hadden ze me goed geschoten. Bij het afscheid zeiden ze lief: ‘Wees lief voor jezelf’. ‘Heel veel sterkte bij je herstel’. Op dat moment dacht ik: ‘Oei, die heeft me goed door’. Want als verpleegkundige ben je vaak lief voor een ander, zorg en ontzorg je alles en iedereen om je heen. Maar voor jezelf zorgen? Dat is heel lastig.
Er volgde ruim een week van ziekenhuisopname. Allerlei slangen in en aan mijn lijf, om me pijnvrij te houden. En om alles goed bij te houden wat er in en uitging. Als je daar als verpleegkundige dan in dat bed ligt, weet je net even te veel. En zo maakte ik mijn eigen ‘visitevragen’ voor de arts en hield ik mijn eigen vochtbalans bij.
De speciale pomp die ik had gekregen voor de pijn was een jaar geleden bij ons op de kinderafdeling in het UMCG geïntroduceerd en ik merkte dat er op deze afdeling nog niet zoveel mee gewerkt werd. Gelukkig kon ik mooi even uitleggen hoe het moest. Niets ten nadele hoor van mijn collega’s, zo werkt dat nu eenmaal. Je leert door te doen.
Ik knapte per dag op. En kreeg weer oog voor de omgeving. En dus ook weer oog voor mijn medemens; mijn kamergenoten. Her en der ging een alarm af die ik even ging verhelpen, was de buurman wat misselijk en gaf ik wat tips over wat ze wel en niet konden eten na de operatie. En zo constateerde ik bij de buurvrouw een gesneuveld infuus. Toen ik dat allemaal weer kon en mijn darmen weer naar behoren konden functioneren, mocht ik weer huiswaarts.
Het ziekenhuisbed stond thuis klaar in de woonkamer. ‘Acht weken volledige rust mevrouw Zuidhof’, was de boodschap. Geen huishoudelijk werk, niet aan het werk. Alle rust om mijn grote buikwond te laten herstellen. Een revalidatie met hobbels en bobbels. Twee stapjes vooruit, één stapje weer achteruit… Een grote leerschool voor een verpleegkundige die dit heel goed kan beredeneren, maar in uitvoering ontzettend lastig vindt.
We zijn inmiddels 10 maanden verder. Ben voor 2/3 weer aan het werk en thuis kan ik de boel weer draaiende houden. Heb mijn grootste hobby weer opgepakt en het gaat redelijk. Het bugel spelen geeft mij veel energie. Het bevordert het aanleren van de concentratie en het doen van drie dingen tegelijk.
Aankomend weekend doen we mee aan de Nederlandse Kampioenschappen. Doel is het hoogst haalbare: kampioen worden van Nederland. Maar voor mij is de grootste prijs al behaald. Dat ik überhaupt weer op dát podium mag zitten spelen. Met dit feit heb ik de kampioensbeker al gewonnen!
En daarmee hou ik de wijze woorden van de recoveryverpleegkundige maar in mijn achterhoofd: ‘Wees lief voor jezelf’.