Het is de maandagmorgen van week 10, even voor achten. De week waarin ik aan het eind mijn 50e verjaardag hoop te vieren. Vijftig jaar mensen, ga er maar aan staan. Ik zoek op Google naar de kalender van 2012 en mijn vermoeden wordt bewaarheid. Op maandag 12 maart 2012 was ik net een blauwe maandag bij Nedmag in Veendam aan het werk. Die maandagmorgen heb ik vast mijn toenmalige collega’s op de benedenverdieping op Tompoucen getrakteerd, geheel volgens traditie. Later dat jaar vierde ik met vier lotgenoten 200 jaar Berkenlaan op de ijsbaan. Verder heb ik heel weinig actieve herinneringen meer aan de dag waarop ik 40 werd. Ook niet van mijn 30e, 25e, 20e en 10e verjaardag trouwens. Ergens heel mooie mijlpalen maar ver en onherinnerbaar weggedrukt in mijn steeds ouder wordende geheugen….
Maar wie schrijft, die blijft. En dus neem ik mij voor om nu de aanloop naar de zaterdag en de dag zelf (achteraf) gedetailleerd te beschrijven. Zodat ik hopelijk tijdens mogelijk nieuwe mijlpalen terug kan denken aan de periode dat ik vijftig werd. En dus laat ik de eerste actieve herinnering een hele mooi zijn. Want voor het eerst sinds zeker meer dan twee jaar stond ik zaterdag jl. op de dansvloer om onder leiding van DJ Jaap carnaval te vieren in de Middelstumer voetbalkantine.
Het hielp hierbij aardig dat het vlaggenschip in de thuiswedstrijd tegen ONR een zwaarbevochten 2-1 overwinning behaalde. Vier punten los staan ze nu en indien zaterdag 12 maart 2022 gewonnen wordt dan is de eerste periodetitel binnen en staan ze halverwege de competitie dus bovenaan. Aan het laatste kampioenschap van Middelstum bewaar ik overigens wel actieve herinneringen, hoe lang geleden ook.
Want dat was ergens in mei 2003 toen we met een select gezelschap een lang weekend op Schiermonnikoog doorbrachten. Wessel en ik keerden speciaal voor deze unieke gelegenheid een dagje terug en zagen Middelstum met 2-0 winnen van Corenos. Goals van Koen Wiersema en Jeroen Medema als ik mij niet vergis, onder leiding van coach Jakob Zwart. Alvorens het feestgedruis echt losbarstte, zaten wij al weer in de auto op weg naar de boot. ’s Avonds dronken we er nog eentje op. En nog eentje…
Maar afijn, ik dwaal verdikkie af. Zou 2022 het jaar zijn waarin de wereld wist af te rekenen met het coronaspook? Dat zou mooi zijn zeg. Het aantal besmettingen is een week na carnaval gigantisch maar het aantal ziekenhuisopnames is zeer wel te overzien. Gelukkig want wat hebben we twee angstige jaren achter ons gelaten. Jaren waarin weinig kon en mocht en thuisblijven het advies was.
En net nu die kruitdampen zijn opgetrokken, dient een nieuwe wereldwijde ramp zich in volle omvang aan. Rusland is de Oekraïne binnengedrongen en een ongekende vluchtelingenstroom is op gang gekomen. Waar gaat dat allemaal in vredesnaam heen? En waarom in vredesnaam, wat heeft dat allemaal voor zin, die Russische expansiedrift waardoor miljoenen mensen in angst en onzekerheid leven? Zouden wij hier als kikkerlandje nog in meegezogen worden? Of blijft het bij het druk maken om de hoge brandstofprijzen bij de benzinepomp? De tijd zal ook dat weer leren….
Of ik het dansen verleerd ben na zo’n lange tijd van rust? Voor mijn gevoel konden mijn beentjes de dansmoves nog redelijk aan maar het kan maar zo zijn dat het er voor buitenstaanders rondom de dansvloer heel krakkemikkig uitzag. Uitgeput was ik in elk geval niet want zondag stond de wandelclub ‘Boys on tour’, zonder het op dat moment zelf te weten, aan de voormiddag van een ongekend huzarenstukje.
Onder stralende omstandigheden werden maar liefst dertien wandelkilometers weggetrapt dankzij een ruim rondje Stitswerd. Een persoonlijk record voor het (in dit geval) kwartet onder leiding van onze Roos die, net als de rest, blij was dat hij bij Herberg ‘In de Valk’ onder het genot van een kopje koffie en een appelgebakje dit wandelavontuur kon verteren. En dus knalden wij op deze manier de verloren gewane calorieën er gewoon weer bij.
En dat alles dus in de buurt van Oosterburen waar zaterdagmorgen jl. zelfs filevorming dreigde tijdens de voorverkoopdag van Sunsation. Een ding is zeker, het zal druk worden in de rode feesttent tijdens de eerste twee aprilweekenden. We zijn inderdaad wel weer toe aan een feestje.
Op dat moment is het eerste kwartaal van 2022 net achter de rug. Het kwartaal waarin ik vijftig werd. Het kwartaal waar corona ingeruild werd door de dreiging van de Rus. Heb ik over tien jaar nog het besef om hier op terug te kunnen kijken? Hopelijk wel. Het staat in elk geval digitaal vereeuwigd op de website. Goed voor de actieve herinneringen zal ik maar zeggen…