Vorige week gebeurde wat al een tijdje in de lucht hing, het is volop versoepelen geblazen. Dit weekend mocht de horeca al tot 01.00 uur open en volgende week gelden weer de normale sluitingstijden. Binnenkort in de meeste gevallen geen mondkapjes meer, geen anderhalve meter, geen QR-controles. Kortom, we gaan langzaam maar zeker terug naar normaal….
Dat leidde bij mij afgelopen weekend in eerste instantie deels tot een jubelstemming. Ik zag onze Middelstummer voetbalkantine al weer aardig volstromen en ook langs de lijn veel oude bekenden die je soms lange tijd niet gezien hebt. En als ons vlaggenschip dan ook nog eens met 2-0 wint van FC Leo, daarmee de koppositie verstevigend, dan is het al snel weer ouderwets gezelligheid troef.
Zelfs wanneer storm Eunice over ons land raast wat zijn sporen meer dan achterlaat. Dan blijkt maar weer de oerkracht van Moeder Aarde. En gisteren kwam Franklin om het hoekje kijken, ook dat nog. Herfstachtige omstandigheden in de winter die maar geen winter wil worden. En waar februari al weer bijna plaats maakt voor maart.
Afijn, na de voetbalkantine volgde nog een bezoekje aan Vita Nova. Ook daar werden nog snel even wat biertjes weg gehapt. Niet al te veel want op de een of andere manier verteer ik een en ander nog niet super. Met als gevolg zowel zondag als deze opnieuw stormachtige maandagmorgen de nodige onrust in de pokkel. Echt verklaren kan ik dit gevoel niet. Veel zaken gaan meer dan goed dus waar zou ik mij druk om maken?
Zou het zijn omdat Rusland nadrukkelijk aan de Oekraïense poort staat te rommelen? Wat gebeurt daar allemaal wel niet? Premier Boris Johnson heeft het al over de grootst dreigende oorlog in Europa sinds WOII. Of zijn het de gierende inflatiecijfers die mij dwarszitten? Uit economisch oogpunt gezien baart mij dit toch echt wel zorgen.
Waar de ene helft van Nederland niet weet hoe snel ze grenzen over moeten vliegen voor sneeuwplezier in allerlei wintersportlanden, heeft de andere helft van Nederland steeds meer moeite om de eindjes aan elkaar te knopen. Misschien stormt het daarom wel in mijn hoofd. Historische hoge prijzen aan de pomp en wat te denken van de energie- en gasprijzen? In combinatie met de alsmaar stijgende grondstofprijzen wat zich weer doorvertaalt in de boodschappenkar.
Ik merk dat dit nog niet een heel positief stukje tekst is toch dusver. Volgens mij schrijf ik momenteel alleen voor mijzelf, om een unheimisch gevoel van mij af te schrijven. Zouden die versoepelingen daar misschien wat mee te maken hebben? Dat iedereen in een keer van de eerste naar de vijfde versnelling wil om alle achterstanden van de afgelopen jaren maar zo snel mogelijk in te halen nu het weer kan? Ergens voelt het momenteel wel zo tussen mijn oren. Alsof ik een paar versnellingen ben overgeslagen.
Misschien heeft de rabbelende Sunsationapp daar ook wel mee te maken. Want in een kleine zes week tijd moet dit feest der feesten weer opgetuigd worden zodat in de eerste weekenden van april in Oosterburen vlakbij Ewsum alle remmen los kunnen. Gelukkig heeft de bestuursorganisatie in de loop der jaren heel veel routine opgebouwd. Maar in korte tijd moet er wel veel gebeuren. Zelfs voor mijn persoontje want er moet ook een Sunsationkrant komen.
Gelukkig heb ik de input van 2020 nog. Op het moment dat ik toen de laatste hand aan de teksten legde, was daar de mededeling dat er voor grote mensenmassa’s geen ruimte meer was. Die mededeling kwam op mijn verjaardag en zal ik dus niet licht vergeten. Het was 12 maart 2020 toen ik in Stedum na een interview in de auto stapte om dit te horen. ’s Avonds gingen we nog uit eten met de familie in Termunten maar aan dergelijke horeca-activiteiten kwam op zondag 15 maart 2020 rond 18.00 uur ook pardoes een eind.
Maar wie wat bewaart die heeft wat. De teksten van twee jaar geleden kunnen misschien wel weer hergebruikt worden. En dat scheelt al weer een slok op een borrel qua deadlines. Waarbij ik er sterk over nadenk om die borrels de komende tijd maar niet al te stevig te raken. Maar hoe moet dat straks dan in de feesttent? Dat zijn eerst zorgen voor morgen.
Het is maandagmorgen voor achten wanneer ik 700-woordengrens geslecht heb. Mooi op tijd inderdaad. Mijn geest is al iets rustiger en geordender. Hopelijk trekt die lijn zich vandaag verder voort. Waarbij ik mij voorneem om geen versnellingen meer over te slaan. Alles met beleid en niet overhaasten. Vol gas maar wel de voet dicht bij de rem. Dat wens ik iedereen toe tijdens de versoepelingen….