Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Gerrit Plakmeijer is ook mijn volledige naam. Ik zal je een korte uitleg geven over mijn achternaam. Meijer is een opzichter en plak staat voor plaggen. Een plakmeijer was vroeger een opzichter bij het heideplaggen. Ik ben op 2 december 1931 geboren in Heerde op de Veluwe. Waarover een dichter ooit eens geschreven heeft dat dit het mooiste plekje van Nederland is. Ik ben enig kind terwijl mijn vader uit een gezin van elf kinderen komt. Een wereld van verschil inderdaad. Hij was bedrijfsleider/voorman bij een fruitbedrijf.
Ik heb de oorlog bewust meegemaakt en ben in die spannende tijd enige familieleden kwijtgeraakt die lid waren van het ondergrondse verzet. Een stage bij een fruitbedrijf bracht mij een tijdje naar Zeeland en voor mijn militaire dienst heb ik in ’t Harde, Utrecht en Amersfoort gediend. Vaak ben ik niet verhuisd want daar heb ik een gruwelijke hekel aan. Het werk bracht mij toen ik 28 jaar was naar een bedrijfswoning in Den Andel, daar heb ik 28 jaar gewoond. En inmiddels woon ik al weer veertig jaar met veel plezier aan de Kampstraat 2 in Baflo. Dat was destijds een kleine nieuwbouwwoning.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben volgende maand al weer 62 jaar getrouwd met Grietje Pieterke Woldendorp die net als ik negentig jaar oud is. We leerden elkaar tijdens onze middelbare schooltijd al een beetje kennen. Zij zat op de nijverheidsschool en ik op de ambachtsschool. Maar in de pauzes en na schooltijd waren we altijd aan het voetballen en ze kwam wel eens met wat vriendinnen langs om te kijken. Ik kon niet heel goed voetballen hoor, ik was meer een schopper. Hardlopen kon ik wel in tegenstelling tot nu. Tijdens wedstrijden voor de oostelijke militaire kampioenschappen ben ik wel eens tweede geworden.
Afijn, toen we een keer na een toneelvoorstelling samen buiten stonden, bleek haar fietslicht het niet te doen. Ik had zo’n moderne verlichting met twee lampjes en daarvan gebruikte ik één om Grietje weer op weg te helpen. Vervolgens heb ik haar naar huis gebracht en van het een kwam het ander. Kinderen hebben we niet gekregen maar we kunnen het goed met elkaar vinden.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school, ging ik naar de ambachtsschool in Epe. De school waar vroeger zoveel vakmensen zijn opgeleid en die nu helaas de nek om gedraaid is. Ik koos voor de autotechniek en haalde op 16-jarige leeftijd mijn diploma. Ik heb eerst een poosje in een garage gewerkt maar was eigenlijk niet handig genoeg. Tussendoor heb ik mijn militaire dienstplicht vervuld, ik was tankmonteur. Daarna keerde ik terug in die vieze garage en kreeg steeds de smerigste klusjes. Daarbij werd ik regelmatig uitgescholden door de twee eigenaars, broers van elkaar. Zij hadden ook nog eens vaak ruzie met elkaar.
Toen ik een keer bij mijn vader aangaf of ik niet bij hem kon werken, werd dit direct geregeld. Hij was immers bedrijfsleider bij een fruitbedrijf en ik wilde graag voor dit bedrijf aan het werk. Ik ging vervolgens naar de fruitschool in Terwolde en een stage bracht na naar een grootbedrijf in Zeeland. Mijn vader overleed helaas al op 50e jarige leeftijd, ik was toen ongeveer 22 jaar. Met als gevolg dat ik uit moest zien naar ander werk. Ik ben toen in de IJsselstreek korte tijd eerste knecht geweest bij een proeftuin in Terwolde.
En toen zag ik een vacature bij landbouwbedrijf Heidema in Rasquert. Naast veel landbouwgrond bezat deze agrariër ook tien hectare fruitbomen. We konden een bedrijfswoning huren en ik werd er meesterknecht. Eigenlijk deed ik hetzelfde werk als een bedrijfsleider maar dan minder betaald. Ik heb bijna dertig jaar voor Heidema in de oogstperiode gewerkt en stuurde tien tot twaalf man personeel aan. Ik beleefde er een goede tijd. Fruitteler zijn is een mooi beroep. Alle dagen in de frisse buitenlucht en eetbare producten telen. Het was genieten geblazen.
Toen ik in Baflo een huis liet bouwen, kreeg ik niet veel later dankzij mijn vriend Jacob Cleveringa de tip dat ik in Den Andel via de kerk een stuk land kon huren. Daar ben ik vervolgens zelf begonnen met de fruitteelt. Ik bouwde stapsgewijs mijn werkzaamheden bij Heidema af en begon zelf steeds meer producten te verkopen. In overleg met Heidema mocht dat in het begin nog niet voor particulieren maar toen hij met zijn bedrijf stopte, kwam hier verandering in.
Ik was een jaar of vijftig toen ik met mijn eigen bedrijf, De Streekhof, begonnen ben en heb na enige jaren het grond gekocht. Ik gebruikte 3,5 hectare voor de fruitbomen en bouwde een grote schuur voor onder andere mijn tractor. Alleen stond die schuur al snel zo vol, dat de tractor alsnog buiten moest blijven staan. Aanvankelijk verkocht ik mijn producten aan de veiling, later huis aan huis. Om wat voor fruitsoorten het ging en gaat? Appels, peren, pruimen, bessen en bramen. Later kwam hier de verkoop van bijvoorbeeld groenten, eieren, bloemen en vruchtensap bij. Ik kreeg daarbij hulp van twee verkoopmedewerkers.
Elk jaar behaalde ik ongeveer dezelfde omzet en we konden er goed van leven. Ook al omdat we onze producten zo goedkoop konden produceren. We zijn inmiddels veertig jaar verder en nog steeds worden hier elke donderdag-, vrijdag- en zaterdagochtend groenten en fruit verkocht.
Gelukkig krijg ik tegenwoordig heel veel hulp van vrijwilligers, sommige zijn bijna net zo oud als ik. Ze komen uit Den Andel maar ook uit andere plaatsen hier in de buurt. Ik ben ontzettend blij met ze. Voor hen is het een mooi uitje en er worden onder het genot van een bakje koffie de nodige mooie verhalen verteld. En uiteraard krijgen ze elke keer groenten en fruit mee naar huis als beloning voor het vrijwilligerswerk.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Je merkt dat er van een pensionering eigenlijk geen sprake is. Ik ben een bezige bij die niet stil kan zitten. Het grond heb ik vijf jaar geleden op last van mijn vrouw verkocht toen zich bij mij een melanoom aandiende. Maar dat is gelukkig goed afgelopen. Ik verkoop lang niet meer zo veel als vroeger, toen hadden we er hier een compleet tuincentrum bij, maar zolang het lukt blijf ik hier lekker actief.
Telen, oogsten, verkopen enz., het blijft mijn lust en mijn leven. ‘Maar zodra Mijn Lieve Heer mij roept’, is het natuurlijk afgelopen. Ik kan geen langdurige afspraken meer maken, er zijn al te veel heen gegaan van onze leeftijd. Maar elk jaar is er weer een. Gelukkig krijg ik bij het snoeien hulp van Jan Luit uit Middelstum die dit heel goed kan. Een uitkomst nadat nog niet zo heel lang geleden een andere vrijwilliger die mij hierbij hielp overleden is.
Werken is voor mij hobby maar ik mag ook graag organiseren. Kerkconcerten bijvoorbeeld waarbij de opbrengst bestemd was voor het Van Oeckelen-orgel in Den Andel. Ik organiseerde ook regelmatig tentoonstellingen op het bedrijf onder de naam Arbeidsvitaminen. Dan nodigde ik groepen en muzikanten uit de buurt uit en onder de klanken van de muziek konden onze gasten mooi fruit proeven. In Den Andel zijn drie of vier oogstfeesten georganiseerd, daar was ik ook bij betrokken, en dan was er in het hele dorp Den Andel wat te doen. Hier op het bedrijf stonden bijvoorbeeld een kinderattractie, stationaire motoren en dorstmachines. Dat waren altijd prachtige evenementen waaraan ik met veel plezier terugdenk.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Och, dat kan een goede uitvoering in de kerk zijn. Of bijzondere huwelijksjubilea met bijvoorbeeld een zigeunerorkest erbij of het mannenkoor uit Warffum.
En de dieptepunten?
Twee weken geleden is onze poes overleden, daar waren we bijzonder aan gehecht. Grietje heeft haar hele leven katten om haar heen gehad maar ik denk niet dat er gezien onze leeftijd nog een nieuwe komt. En vorig jaar zijn er zes bekenden van ons overleden. De afgelopen jaren zijn we ook dierbare vrijwilligers kwijtgeraakt. En mijn vader is op 50-jarige leeftijd aan longkanker overleden.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Ik kan je nog allerlei bladen laten zien waar ik ingestaan heb. Of krantenknipsels, advertenties en bijzondere bijeenkomsten. Hier ligt overal wel wat, verspreid over de hele zaak. Ik heb in de tuinbouwcommissie Groningen gezeten en in de rassencommissie. En hier zie je een artikel met mij in Kring Noord van de Fruitorganisatie. Ik was voorzitter van de historische oogstvereniging, enz. enz..
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Buitenlandse reizen hoef ik niet meer te maken, dat heb ik vroeger met branchegenoten wel gedaan waarbij ik noordelijke collega’s moest zien te werven om de bus vol te krijgen. We zijn in tal van (zuid)Europese landen geweest tot zelfs in Egypte aan toe. Gewoon lekker zo doorgaan dus en gezond oud worden. Ik slik wel een aantal tabletjes, anders tel je als 90-jarige natuurlijk niet mee.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Dat zou ik zo niet kunnen zeggen. Wel heb ik in mijn leven een paar keer een auto-ongeluk gehad, vaak bij het achteruitrijden. Dat is niet mijn sterkste punt.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Ik ga voor een 8 of 9, een 10 is uitzonderlijk hoog. Wat ik gedaan heb in mijn leven, dat ging mooi.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Door de uitspraak van de Hoge Raad zijn we nu in moeilijkheden geraakt met onze stikstof- en CO2 uitstoot en zitten bijvoorbeeld de bouw en de industrie in moeilijkheden. Terwijl onze lucht volgens de wetenschap nog nooit zo schoon is geweest! Wij hebben de stikstof en CO2 nodig voor de groei van onze planten. Er zijn nu 350 miljoen mensen die honger hebben.
Ik hoop geen ongelukken meer te maken en probeer gezond verder te leven. Ik zal je nog wat fruit meegeven en neem ook gerust een fles vruchtensap mee voor thuis. Je kunt hier nog voor van alles terecht, zoals je ziet. Geen probleem hoor wanneer je hier een beetje reclame voor maakt. Mensen mogen gerust langskomen aan de Andelsterweg in Den Andel. Al is het alleen maar voor een praatje.