Vlak voor de jaarwisseling vierde ik thuis op de bank nog even een mooi mijlpaaltje. Als u leest wat, dan krabt u zich vast achter de oren. Want dinsdag de 28e zo rond negenen was ze daar ineens, mijn 3.000e LinkedIn-connectie. Ik zou niet eens meer weten wie ze was, dat kwam vast door de euforie over dit mooie ronde getal. Dik tien jaar ben ik bezig geweest om al die connecties binnen te ‘harken’. Wat mij betreft is dit net zo’n mooie mijlpaal als toen de 5.000e Facebookvriend zich aandiende.
Als vanzelf gaan mijn gedachten terug naar het voorjaar van 2011. Want het aanmaken van dit medium was onderdeel van het sociale pakket om mijn werkkansen na mijn ontslag bij Vast Banket te vergroten. Waarbij ik nu gerust kan melden dat van een daadwerkelijk ontslag eigenlijk helemaal geen sprake geweest is. Ik kon toen gerust blijven maar dan wel volgens de arbeidsvoorwaarden die hoorden bij een inpakmedewerker. En dat honorarium lag toch wel ietsjes lager dan dat ik gewend was te verdienen.
Een jaar eerder had ik van de ene op de andere dag, nouja, van de ene op de andere week is misschien beter gezegd, mijn kantoorleventje op moeten geven en vloog ik weer het productieproces in. Dat was al een hele rare gewaarwording. Het idee de rest van mijn werkleventje koekjes in te moeten pakken, trok mij toch niet echt. Ondanks al die leuke collecga’s die mij de fijne kneepjes van het vak bijbrachten. Waarbij ik direct toegeef dat ik op den duur best wel trots was op het feit dat het mij mooi lukte om de eierkoek-inpak-snelheid bij te houden.
Maar afijn, ik mocht dus boven op kantoor allerlei lessen volgen om mijn kansen op de arbeidsmarkt te vergroten. Zo haalde ik bijvoorbeeld mijn VCA. Sterker nog, ik haalde mijn VCA-VOL-diploma, nog een stapje hoger. Dat heeft mij in mijn verdere loopbaan enorm geholpen. Want toen ik vorig jaar de kans kreeg om van de derde naar de tweede verdieping te verhuizen qua kantoorruimte in mijn eigen huis, greep ik dat met beide handen aan. Ik moet berekend hebben dat ik hierdoor mijn overlevingskans bij het instorten van het huis zou vergroten. Geen flauw idee eigenlijk waar ik dat op gebaseerd heb.
En met mijn VCA-VOL diploma op zak, stortte ik mij op het aanmaken van mijn LinkedIn-profiel. Dit onder het wakend oog van onze ‘Van werk naar werk’-begeleider. Ik had het drukker met het invullen van mijn studies dan met het invullen van mijn werkgevers. Wanneer ik mijn militaire dienstperiode niet meereken, was ik toen eigenlijk niet rijksambtenaar?, had ik al mijn zuurverdiende centjes tot dusver aan de Pompsterweg in Middelstum verdiend. Zelfs een afstudeerperiode werd hier doorgebracht. Je kunt mij van veel betichten maar een jobhopper ben ik nooit geweest.
En zo zag op een mooie voorjaarsdag in 2011 mijn LinkedIn-profiel het levenslicht. Ik kan mij niet herinneringen dat dit mij ooit in contact gebracht heeft met een potentiële werkgever. Of het moet de connectie met Bert Koster Internetcolumnist en Tekstschrijver zijn geweest. Maar hé, Nederland verkeerde destijds ook in een economische recessie van jewelste en de banen lagen niet voor het oprapen. Dat is nu wel anders.
Maar toch kan ik met terugwerkende kracht stellen dat LinkedIn voor mij een hele mooie verspreidingsbron van al mijn verhalen is geworden. Dit medium neemt achter Facebook een fiere tweede plaats in qua aantrekkingskracht op potentiële bezoekers. En steeds meer adverteerders kiezen voor de mogelijkheid om LinkedIn in te zetten als verspreidingsbron van allerlei PR-momenten.
Ik heb er dus veel meer aan dan een medium als Instagram waar ik twee jaar geleden mee begonnen ben. Een mooi platform om vakantiefoto’s te plaatsen wat mij betreft. En in al die jaren ben ik nooit verder gekomen dan dik achthonderd volgers op Twitter. Hoewel ik direct toegeef dat dit vooral voor het volgen van bijzondere discussies best wel een interessant medium is. Maar wat wordt daar af en toe toch een negatieve bagger op uitgestort zeg, daar lusten de honden geen brood van.
En dus koester ik al die mooie, leuke en lieve LinkedIn-connecties des te meer. Het zijn er inmiddels al 3.052. Of ik ze allemaal ken? Nee man, maar verreweg het grootste gedeelte woont en werkt in onze provincie en dat schept natuurlijk een band. Dus met terugwerkende kracht dank ik mijn ‘Van werk naar werk’-coach nog hartelijk voor zijn in- en toewijding in en aan dit werkgerelateerd bolwerk…..