Het is maandagmorgen wanneer ik aan deze laatste column van het jaar 2021 begin. Gelukkig verdrijft tegen tienen een lekker winters zonnetje enigszins mijn bezwaard en chagrijn gemoed. En nog een heel prettige constatering is het feit dat wanneer dit verhaal online komt, dat we dan de kortste dag van het jaar al weer gehad hebben. De komende half jaar werken we langzaam maar zeer zeker toe naar de langste dag die ergens eind juni plaats gaat vinden. Tegen die tijd is het weer de hoogste prioriteit om ’s morgens voor vijven op de fiets te stappen om ons wonderschoon Hogeland wakker te zien worden. Iets om mij alweer op te verheugen.
Ik ga er vanuit dat dan alle coronamaatregelen weer (tijdelijk?) tot het verleden behoren en alle terrassen vol met vrolijke mensen zitten die proosten op het leven. Een gedachte om te koesteren in deze tijd. Met het nodige chagrijn zat ik zaterdagavond voor de buis om de extra ingelaste persconferentie te bekijken. Vier dagen geleden hadden we er immers net een gehad en daar werd nog in geen velden of wegen over een totale lockdown gerept. Waar komt dit nu opeens vandaan?
Liggend op de bank plaats ik bij mijzelf enige vraagtekens voor de boosterprik. Want helpt die eigenlijk wel tegen de nieuwste variant? Wanneer ik op zondag de socialmedia doorscroll dan word ik ook al niet veel vrolijker. Veel onbegrip en de liefhebbers van allerlei complottheorieën hebben weer nieuw voer voor hun munitie gevonden.
Wanneer de harde maatregelen niet worden genomen dan dreigt eind januari of ergens in februari volgens de worst-case-scenario’s een gitzwart scenario met duizenden mensen in het ziekenhuis en op de IC’s. Tja, als je als demissionair kabinet dergelijke prognoses voorgeschoteld krijgt dan zakt de moed je vanzelf in de schoenen. En kun je in feite niet anders dan een totale lockdown creëren ben ik bang voor.
Kiezen tussen twee kwaden, vermoed ik. En toch maar op naar de boosterprik dan. Mede ingegeven door broer Wiebrand die vandaag een prik ophaalt. ‘Ze mogen ook direct wel een in de andere arm jensen, als ze denken dat dat nog meer helpt.’ En hij verwijst vervolgens naar Israël waar ze het reeds over een vierde prik hebben. Alle beschermingsbeetjes helpen, ga ik maar vanuit. Ik heb er immers ook geen verstand van. En zo ben je toch ook solidair met al die zorghelden die ons land met man en macht overeind houden, ook wanneer er niet meer voor ze geapplaudisseerd wordt.
Maar het beeld van die huilende dame in Leeuwarden die net haar nieuwe horecazaak na jarenlange verbouwingen had geopend, blijft op het netvlies zitten. Haar partner was eerder die dag gedesillusioneerd naar huis gegaan omdat hij het even niet meer trok. Verschrikkelijk als je je levensdroom zo gevoelsmatig in rook ziet opgaan. En dan staat volgens mijn eigen weekplanning op de vroege maandagmorgen ook nog eens het versturen van de ondernemersfacturen op het program. Tijdens het opstellen hiervan waren de wolken nog niet zo zwart als tijdens het versturen. Voor de zoveelste keer mentaal opladen na de zoveelste dreun, heel veel sterkte en succes hiermee voor diegenen die hiermee moeten dealen…
Tja, hoe ga ik nu verder schrijven? Want gevoelsmatig moet ik zo’n laatste column van het jaar toch maar een beetje positief afsluiten. Want in zo’n zwart gemoed moet je niet te lang blijven hangen. En dus richt ik mij maar op de kerstdagen. Deze worden thuis in kleine kring doorgebracht. Zaterdag met ons tweeën en zondags met de bonuskinderen. De vrouw weet mij al weer op te monteren. Iets met Netflixen en kerstfilms kijken. Ach ja, je moet wat. Ook dit jaar geen gezamenlijke Koster bijeenkomst in het dorpshuis van Westerwijtwerd. Daar waar het in 1955 allemaal begon.
Volgende week geen kennisquiz in Vita Nova, geen kerstzaalvoetbaltoernooi in de Boshal in Loppersum, geen schaftkeet in de straat of even naar Westerwijtwerd of Klap voor een oudejaarsborreltje. De Nieuwjaarsreceptie van de voetbalvereniging is ook al gecanceld. Gouden tijden voor wie van rust om zich heen houdt en niet van al te veel poespas en drukte. Minder fraaie tijden voor de kroegtijgers en gezelligheidsdieren onder ons.
Verdraaid, dat zijn wederom geen al te positieve twee laatste alinea’s. Lukt het mij nog om deze maandagmorgen het tij te keren? Gelukkig zijn we gezond en hebben we elkaar nog. Dat is eigenlijk ook een heel groot goed om te koesteren. En zo probeer ik toch de lichtpuntjes in de lucht weer te zien en te plukken.
Hopelijk lukt jullie als lezers dit ook weer. Want er komen betere tijden! Dank volgers voor het lezen en becommentariëren van al die verhalen die ik ook dit jaar weer heb mogen plaatsen. En ondanks alles heel prettige dagen toegewenst! Wees een beetje lief voor elkaar en houd elkaar in het oog en op het netvlies. Op naar een ondanks alles geweldig, gezond en gezellig 2022!