Ik moet deze maandagmorgen direct vol aan de bak. Want waar ik hoopte dat dit weekend een mooie gastcolumn de mailbox in zou rollen, is het nog verdacht rustig. Ook de vluggertjes van vrijdag lopen gevaar dus is het voor achten al weer een koortsachtige drukte in huize Koster waarvan het vrouwelijk gedeelte inmiddels al weer richting school vertrokken is. Maar daar de eerste afspraak deze week pas voor woensdagmorgen op de agenda staat, is de tijd er gelukkig om zelf in de pen te kruipen. En met wederom leuk en positief adverteerdersnieuws in het verschiet, hoef ik mij sowieso niet te vervelen.
Er valt ook genoeg te schrijven over veelal mooie dingen. Want wat hebben we een mooie week achter de rug. Denk alleen maar aan het mooie weer. Waardoor ik toch nog de nodige fietskilometers kon maken tijdens de krieken van de woensdag. Wat blijft dit toch mooi om te doen. Daarbij begon ook nog eens onze voetbalcompetitie. En voor het eerst in anderhalf jaar wist Middelstum 4 een wedstrijd te winnen! Het idee eindelijk weer in het veld te staan, gaf op den duur zelfs een raar en surrealistisch gevoel. Want hoe bijzonder is het eigenlijk dat we een virus onder ons hebben die zelfs een sportieve activiteit in de gezonde buitenlucht zo lang aan banden heeft kunnen leggen?!
Corenos 3 kwam op bezoek en nadat na 90 minuten vele kruitdampen waren opgetrokken stond de mooie einduitslag van 4-3 op het fictieve scorebord. En daar hebben we na afloop dan ook maar even eentje op gedronken. En nog één, en nog een laatste afzakkertje. De typische voetbalhumor vierde hoogtij en zelfs Schierplannen werden voorzichtig gesmeed. Er dienden zich dus de nodige stippen aan de horizon aan.
En tijdens het naborrelen kwam ik er achter dat op het Concordiaplein iets georganiseerd werd waarvan ik nu nog steeds niet precies weet over hoe of wat. Een spontaan opgezet pleinfeest dus waarmee alvast voorgesorteerd werd op 25 september. Vol met muziek, gezelligheid en dom gekwaalm tot en met waarbij ook serieuze noten gekraakt werden. Inclusief wilde plannen voor volgend jaar over een Kleintje Zandvoort-festival. Wat dat precies in gaat houden, daar komen we hopelijk volgend jaar achter. Voor nu, laven we ons aan de voorpret en dat is vaak het mooiste wat er is….
En dat terwijl ik net op het nieuws hoor dat de horeca niet echt blij is met de in te stellen coronapas. Inclusief verplichte QR-controle en een sluitingstijd van 24.00 uur. Zou ons demissionair kabinet gisteren met opzet al weer wat snode plannen gelekt hebben om te kijken hoe het voetvolk hier op reageert zodat er de komende uren nog wat bijgeschaafd kan worden? Wie het weet mag het zeggen. Nu ben ik allang geen nachtbraker meer maar het heeft er alle schijn van dat het Groninger nachtleven op korte termijn nog niet tot leven komt.
En dus hadden we gisteren genoeg voer tot discussie tijdens onze zondagse klaverjasavond waarvan alle deelnemers in een tijdsbestek van een half jaar de 50 aan (hopen te) tikken. Johannes opende dat bal woensdag jl. terwijl Wim woensdag a.s.. volgt. Gevolgd door Gert in december en ik als Benjamin sluit op 12 maart deze bijzondere rij. Vijftig jaar, ga er maar aanstaan. Hoeveel boompjes zouden we in al die jaren wel niet met elkaar gekaart hebben? Daarbij lief en leed delend. Hopelijk mag deze bijzondere traditie nog in lengte van jaren doorgezet worden. Waarbij Gert zich wederom verzoend heeft met weer een jaartje betalen. En gekscherend opmerkte dat we misschien dit jaar wel met zijn drieën uit eten moeten…..
Het zijn net zulke boeiende als bijzondere tijden waarbij het demissionaire kabinet onvermoeid doormoddert waardoor nu zelfs Johan Remkes uit de Groninger klei omhoog getrokken wordt om het formatieproces eindelijk vlot te trekken. Veel energie wil hij er in elk geval niet in steken. Alhoewel, wel veel energie als het moet maar niet al te veel tijd. Medio oktober moet er witte rook zijn. Geregeerd moet er worden want de wereld in het algemeen en Nederland in het bijzonder kent genoeg issues die op zijn zacht gezegd zorgwekkend zijn.
Ik check nog één keer hoopvol de mail om te zien of er al een gastcolumn binnengerold is. Helaas. Dat wordt misschien woensdag een bijdrage uit de oude doos. Maar waar hebben we het over. Categorie klein leed terwijl ik soms het gevoel heb dat de wereld in brand staat. Gelukkig ben ik slechts een piepklein radertje in het geheel zonder instrumenten om het tij blijvend te keren…..