Na eerder begin juli een vakantieweekje Noord-Holland te hebben gedaan, toen met de kids, kozen we voor augustus voor een lang weekend weg met Zuid-Holland als uitvalsbasis. En wel in Nootdorp om precies te zijn, grenzend aan Den Haag. Of beter gezegd, inmiddels opgeslokt door Den Haag net zoals vele andere dorpen en stadjes. En waar we normaliter onze hotel bij voorkeur uitzoeken op een rustig idyllisch plekje, zaten we nu zo’n beetje aan de snelweg A4 of A12 (en misschien wel beide). Toen we ingecheckt waren, keken we vanaf vijf hoog naar het langsrazend verkeer. Dat is nog eens wat anders dan ons rustieke Groningen.
Maar het was wel een unieke uitvalsbasis om in korte tijd veel indrukken te absorberen. En zo zaten we aan het eind van de vrijdagmiddag al in Schevingen. Daar waren Miranda en ik in ons eerste jaar samen al eens geweest om de musical Mary Poppins te bewonderen. Toen, in de wintermaanden, was het rustig op het strand. Hoe anders was het er nu, ondanks dat het niet al te warm was. De pier, inclusief de mogelijkheid voor bungeejumping, en het beroemde Kurhaus, het trok veel bekijks.
Deze stadswijk van Den Haag kent dan ook met 11 kilometer de langste strandpartij van noordwest-Europa. In zee zagen we op korte afstand veertien grote schepen langzaam aan ons voorbijvaren als waren ze in een file beland. Ik maakte nog een wandeling richting de haven en pikte ook de Keizerstraat mee waarin ik leerde waar de uitdrukking Panorama van Mesdag vandaan kwam. In Groningen hebben we de Van Mesdagkliniek maar, naar ik vermoed, een naamgenoot verhuisde in de negentiende eeuw naar Scheveningen om daar prachtige schilderijen van het strandleven te maken.
De vrijdag vloog dus voorbij en we lieten ons het hoteldiner goed smaken. Die stevige bodem hadden we ook nodig want voor de zaterdag stond een fietsdag op het programma. Delft ligt op een kleine tien kilometer van ons hotel en rond twaalven reden we al rond in deze werkelijk waar prachtige stad. Ooit, tijdens de welvaartsperiode in de gouden eeuw, de tweede stad van Nederland na Amsterdam.
We hebben zowel de imposante Oude Kerk (waar zeehelden als Maarten Tromp en Piet Hein begraven zijn) als de Nieuwe Kerk (waar Willem van Oranje en andere oranjes een eigen grafkelder in de kerk hebben) bezocht. Wat een pracht en praal zeg. In de Oude Kerk was ook nog een fototentoonstelling te zien over de Tweede Wereldoorlog waarin vooral een foto van een uitgemergelde man, geschoten in de laatste Hongerwinter, diepe indruk op mij maakte. Wat een barre tijd is dat geweest.
En terwijl ik buiten op het plein voor het prachtige stadhuis nog stond na te genieten van al het moois wat Delft te bieden heeft, en dat is heeeeel veel, was Miranda mijn getreuzel zat. Den Haag moest immers ook nog aangedaan worden dus rond drieën stapten we weer op de fiets. Ik met lichte tegenzin want ik was er nog lang niet zat van maar hé, het Binnenhof lonkte. Van de vroegere tweede stad van Nederland naar de huidige numero drie dus. Den Haag kent prachtige panden en paleizen en het was leuk om het torentje weer terug te zien na zoveel jaar maar deze stad redt het wat mij betreft bij lange na niet qua schoonheid ten opzichte van het nabijgelegen Delft.
Niet getreurd, na de McDonalds en de terugtocht bood het zwembad en de sauna in het Van der Valk-hotel de gelegenheid om de stramme beentjes weer wat op regel te krijgen in het water en tussen de stoomwolken. Dat was ook wel nodig want de zondag was ingeruimd voor een bliksembezoek aan Madurodam. Alvorens daar in te checken werd eerst nog even Hoek van Holland aangedaan.
We zagen nog net een imposant grote en volgeladen containerschip het ruime sop kiezen en ook de boot die klaarlag voor vertrek naar het Engelse Dover mocht er zijn. En wat te denken van de grootste zeekering ter wereld waarvan ik in de auto nog tegen de vrouw zei dat dit gezien zijn geringe lengte vast niet tot een waterkering kon behoren. Ineengevouwen rustend op de kade ziet het er allemaal nog niet zo indrukwekkend uit.
Hoe anders was het toen we hem in Madurodam zagen en lazen wat zijn werkelijke status is. Wat was het druk trouwens in mini-Nederland, we moesten zelfs nog even wachten alvorens we de parkeerplaats konden betreden. Maar ik genoot vervolgens met volle teugen van alle pracht en praal in miniatuurvorm wat Nederland ons allemaal te bieden heeft. En dat is nog steeds heel veel!
Zo deden we op de terugweg nog even Bataviastad aan, gelegen vlakbij Lelystad, waarbij ik de geschiedenis van de VOC in mij opzoog. Ongelooflijk toch dat we als klein kikkerlandje in de zeventiende eeuw wereldwijd toonaangevend waren als handelsnatie en alle wereldzeeën over zeilden……
Het was een kleine domper toen we maandagmorgen de gordijnen opentrokken en we een uitkijk hadden op en over een grauw en grijs Den Haag. Maar dat mocht de pret niet drukken. De wereld raasde zich nog steeds aan ons voorbij maar wij hadden genoten van een indrukwekkend stukje Nederlandse geschiedenis in het heden en het verleden. Vakantievieren of een weekendje weg in eigen land heeft zeker zijn bekoringen!