Het is maandagmorgen even voor achten wanneer ik aan mijn laatste blog voor de vakantie begin. Ik had mij voorgenomen om deze week zorgeloos en relaxt naar de vakantie toe te leven. Maar inmiddels zit ik met een ietwat bezwaard gemoed achter de PC. En weer hoor ik ambulance sirenes loeien. Donkere wolken pakken zich samen wanneer ik naar buiten kijk.
En dat terwijl ik nog zo’n mooie zaterdag heb beleefd. Qua sportaanbod op tv was het smullen geblazen en ’s avonds was daar voor het eerst sinds heel lange tijd een ouderwetse kroegavond met veel dom gekwalm en gezelligheid. Op den duur krijg je door de alcoholische versnaperingen dat gevoel van onoverwinnelijkheid en denk je de hele wereld aan te kunnen. Als het aan mij had gelegen waren we maar zo via Bedum in Groningen beland maar toen ik even na twaalven het bed aanraakte, sliep ik als een roosje.
Om vervolgens zondagmorgen heel raar wakker te worden. Allereerst was het veel later dan verwacht en vervolgens las ik een onbegrijpelijk appje. Over het feit dat een leeftijdsgenoot zo maar plotseling uit het leven is gerukt. ‘Dat kan helemaal niet’, is dan mijn eerste naïeve gedachte. Ik had hem immers vorige week nog op het voetbalveld gezien tijdens enige slotactiviteiten, daar nog even gezellig met zijn vrouw gepraat over koetjes en kalfjes en daarbij was zijn zoon net geslaagd…..
Keihard word je weer op de vergankelijkheid des levens gewezen. ‘How fragile we are’?! En denk je aan het onbeschrijfelijke leed in meerdere gezinnen. Hoe moeten die nu verder? Wederom kom je niet verder dan alle betrokkenen alle sterkte en kracht te wensen die er maar is. En hoop je dat hun omgeving een warme troostdeken kan bieden voor nu en de komende maanden.
Ik besef dat ik pas op een derde van het verhaal zit en ben nu echt even zoekende naar het vervolg. In de week waar ik straks mijn tweede prik mag gaan halen en later deze week de diploma van mijn partner waar ze de afgelopen twee jaar zo hard voor gewerkt heeft. Ergens had dit dus een feestelijke week moeten zijn. Een week waarin ik zonder al te veel stress en sores toe zou kunnen leven naar de vakantie.
Het is nog lastig te bevatten en te overzien dat ik volgende week al in Egmond aan Zee zit. Lekker overzichtelijk, lekker dichtbij ook. Maar dat oer-Hollandse weer dat we nu beleven, dat kan nog wel even een dingetje worden. Zon, zee en strand lijken verder weg dan ooit. Maar dat zijn luxeproblemen inderdaad.
Twee weken relatieve rust. De eerste week helemaal een radiostilte, dan langzaam weer tekenen van leven vertonen (want de adverteerders mogen niet vergeten worden natuurlijk, zonder hen geen website) om vervolgens hopelijk vier weken lang verhalen te plaatsen waaraan een geurtje van vakantie, zorgeloosheid en vrijheid hangt dankzij de rubriek ‘Op zoek naar het vakantiegevoel van…..’ Met tussendoor interviews afnemen voor een presentatiegids waarin hoopvol vooruitgeblikt gaat worden op het nieuwe seizoen. Een seizoen die hopelijk niet nog eens in het teken staat van corona want dat heeft onze levens al lang genoeg beheerst toch?
Het is allemaal nog even wennen. Zo mag je gevoelsmatig niets of weinig meer en zo zit je weer in de kroeg alsof je nooit weggeweest bent. En hoe gaat dat straks met al die vakantiegangers die terugkeren van vakantie vanuit verre oorden? Komt er nog een vierde golf en hoe hevig is die? Wat zijn het toch rare tijden. Je kunt er soms geen touw meer aan vastknopen.
Waarom was er trouwens zoveel positieve ophef over Mathieu van der Poel die, nog rijdend in zijn gele trui, een bidon weggaf aan een jonge fan die hem langs de weg stond aan te moedigen? Vast omdat we allemaal snakken naar wat positiviteit en medemenselijkheid. Naar het omzien naar elkaar zonder allerlei negatieve verwensingen naar het hoofd geslingerd te krijgen.
Ik rond toch maar af denk ik. U heeft voor donderdag en vrijdag nog twee interviews te goed en dan gaat dit schrijfkaarsje voorlopig uit. Voor eenieder die op het punt staat om de sleur de sleur te laten en de sleurhut in te pakken, rust lekker uit en kom veilig en gezond weer terug. En denk een beetje om elkaar en de ander vanuit een positieve vibe. Want dat hebben we allemaal nodig in deze rare en soms bizarre tijden….