Mensen uit het onderwijs praten veel over hun vak. Dat is ook niet zo raar want het is een fantastisch vak! Soms wat lastig voor de goedwillende buitenstaander, alle gesprekken draaien uiteindelijk weer uit op ‘school’. Dus waarschuwing vooraf…. Mijn gastcolumn gaat over ‘Het onderwijs’. Op dit moment werk ik in het Praktijkonderwijs bij PRO Dokkum. Zowel de school, de provincie, de leeftijd van de leerlingen en de manier van lesgeven (en niet te vergeten… de taal!) waren enigszins nieuw voor me toen ik hier aan het begin van dit schooljaar aan begon.
Sinds 1999 was ik juf en had ik de verantwoordelijkheid voor diverse groepen kinderen van groep 3 tot en met groep 8. Nu noemen ze me ‘mevrouw’… (en soms mem). Als je mij vraagt wat nou het mooie is van mijn werk, is het wel dat je een bijdrage kunt leveren aan de toekomst van de kinderen. Op welk niveau en in welke vorm dan ook! Elke leerkracht of docent voelt, denk ik, wat ik voel en dat is dat je op een of andere manier van je leerlingen houdt. Je wilt het allerbeste voor ze en je wilt vooral dat het gelukkige, zelfstandige mensen worden.
Nu moet ik er wel bij zeggen dat hier ook mijn frustratie in mijn vak zit. De manier waarop soms gedacht wordt over gelukkig zijn/worden en wat het beste voor de leerlingen is, verschilt een beetje van mijn visie daarop. Wat me bezighoudt zijn daarin uitspraken van bijvoorbeeld iemand (waar ik de naam of organisatie van het onderwijsbureau van kwijt ben) die stelde dat je je toch even achter je oren moest krabben wanneer een kind na groep 8 niet op havo-niveau afgeleverd zou worden. ‘Stel je voor dat hij de rest van zijn leven hamburgers zou staan bakken bij het restaurant met de gouden bogen…’
Of artikelen die soms verschijnen dat je uit schaamte niet de vlag uit hangt wanneer je kind een VMBO-diploma heeft gehaald… ‘Je zou toch niet willen dat je dochter nagelstyliste wordt…’ Ik word hier niet alleen boos van, maar het raakt me alsof het me naar de keel grijpt. Intens heftig vind ik dit. Wie vindt dat deze beroepen minderwaardig zijn aan beroepen waar je jaren voor gestudeerd moet hebben of die je bereikt hebt doordat je toevallig goed bent in lezen, taal of rekenen? Er zijn zoveel meer kwaliteiten die mensen hebben waarin ze een gelukkige toekomst tegemoet gaan.
Daargelaten dat we praktische beroepen en praktisch werkende mensen ook gewoon nodig hebben. Het gedachtengoed hierachter is dat ieder kind gelijke kansen verdient. Ik weet alleen dat niet ieder kind hetzelfde is. Ieder kind verdient in mijn ogen de kans om zich te ontwikkelen op de manier wat het beste bij hem of haar past! Vanuit je kracht een mooi mens worden met de waardering uit je omgeving en zeker de waardering vanuit je school! School is een groot deel van de basis van je leven, daar moet je erachter komen waar jouw kracht ligt. Ook als dat op een ander vlak ligt dat taal of rekenen.
Het is natuurlijk wel het makkelijkst te meten wat je ‘niveau’ is als je kinderen allemaal dezelfde toets laat maken, maar eigenlijk meet je dan alleen het niveau op lezen, taal en rekenen. Dat terwijl een kind zoveel meer intelligenties heeft om te ontwikkelen. Wat ik zie in het praktijkonderwijs is dat de leerlingen hier gewaardeerd worden om wie ze zijn en om wat ze kunnen. Ik heb net de rapporten (bij ons heet dat een IOP, individueel ontwikkelingsplan) besproken met de leerlingen en hun ouders. Leerlingen zijn trots omdat ze zich kunnen richten op hun toekomst. Ouders zijn trots omdat hun kind lekker in zijn vel zit en weer met opgeheven hoofd thuiskomt en ook met plezier naar school toe gaat.
Kijk gerust eens op de site van PRO-Dokkum (www.prodokkum.nl) voor een inkijkje binnen het praktijkonderwijs. Er is door Omrop Fryslân een geweldige documentaire gemaakt over het Praktijkonderwijs, waar PRO-Dokkum ook in te zien is (https://www.ikbenpro.com/Home/) Een aanrader!!