Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Noteer bij mijn naam gerust Marten de Boer. Ik ben op 13 februari 1954 geboren in het Rooms-katholieke ziekenhuis in Groningen. Om daar te komen, moesten mijn ouders een dikke sneeuwstorm doorstaan. Ik ben de op één na jongste telg, mijn helaas al overleden tweelingzus kwam net iets later op de wereld, uit een arbeidersgezin dat in de hoogtijdagen uit zeven personen bestond. Ook een broer van mij is inmiddels overleden. De rest woont mooi in de buurt. Mijn vader werkte op een boerderij en had ook aan huis enige stuks vee die hij, samen met mijn moeder, onderhield.
Ik ben opgegroeid in dit huis aan de Hoofdstraat in Houwerzijl waar ik nu nog steeds woon. Toen ik een jaar of 28, 29 was, heb ik nog een jaartje in een rijtjeswoning hier even verderop gewoond maar dat vond ik helemaal niets. Geen schuur, geen tuin, ik kon er mijn ei niet kwijt. Toen mijn ouders gingen verhuizen, heb ik hun huis gekocht. Ik heb hier alles, een grote tuin, een grote schuur en ik heb één van de kamers in huis ingericht als fitnessruimte.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben inmiddels al weer veertig jaar getrouwd met Hilde von Henning. Haar voorouders komen uit Duitsland, Hilde is echter in Ridderkerk opgegroeid en later naar Houwerzijl verhuisd. Ik heb haar leren kennen bij de plaatselijke schietvereniging. We hebben drie kinderen gekregen, twee dochters en een zoon. Ze wonen mooi dichtbij, in Zoutkamp, Niekerk en Houwerzijl. We zijn de trotse opa en oma van vier kleinkinderen.
Wat is uw voormalig beroep?
In Houwerzijl zat vroeger nog een vrijgemaakte lagere school, daar kon ik mooi heen. Daarna heb ik mijn weg vervolgd op de LTS in Wehe-den Hoorn waar ik de metaalrichting koos. Mijn droom was vroeger om bij de marine te gaan. Ik ben de keuring goed doorgekomen maar door een bedrijfsongeval van mijn vader, moest ik vaker thuis meehelpen en je weet hoe het dan gaat. Van uitstel komt afstel.
Maar na op 15-jarige leeftijd mijn diploma gehaald te hebben, kon ik direct bij een jachtbouwbedrijf in Warfhuizen aan het werk. Mooi bootjes bouwen dus, het ging mij er prima naar de zin. Maar na driekwart jaar kwam hier een eind aan. Een van mijn bazen overleed en de andere besloot om per direct met het bedrijf te stoppen. En dus moest ik mij inschrijven bij het UWV.
Maar lang heb ik niet thuis gezeten. Mijn vader zocht contact met één van de Bakker-broers van Landbouwmechanisatiebedrijf Bakker in Ulrum en niet veel later kreeg ik een telefoontje dat ik wel even langs mocht komen. Dat was het begin van een dienstverband van maar liefst 48 jaar. Ik ben begonnen als leerling-monteur in de loods en heb heel veel cursussen gevolgd. Soms zelf twee tot drie per jaar en de laatste jaren vooral op elektronicagebied.
De eerste tien werkjaren waren voornamelijk in Ulrum in de werkloods maar daarna kreeg ik de kans om bij de buitendienst te gaan werken. Dat beviel nog beter. Sterker nog, ik vond het prachtig mooi. Veel buiten zijn gaf mij een groot gevoel van vrijheid. Je wist nooit wat je te wachten stond en ik moest vaak improviseren. In de meeste gevallen, lukte het mij om de storing aan een landbouwvoertuig ter plekke op te lossen. Soms dankzij een belletje met iemand van het bedrijf. Een enkele keer lukte het niet meer om de machine aan de gang te krijgen, dan moest dat in de werkplaats gebeuren. Ik was vaak in de kop van Groningen en Friesland te vinden, van Spijk/Roodeschool tot het Friese Dokkum aan toe.
Ik maakte dagelijks de nodige kilometers en keek niet op een uurtje meer of minder. Zeker niet in het hoogseizoen wanneer tijdens de oogst ook de landbouwmachines volop overuren draaiden. In de wintermaanden deden zich weer andere problemen voor. Dan moest je bijvoorbeeld bevroren gasolie van tractoren weer vloeibaar zien te krijgen. Ik heb zelfs nog een tijdje op de locatie in Oldenzijl gewerkt, waar LMB Bakker voornamelijk tractoren repareert, toen de werkplaatschef aldaar stopte met werken. Ik ben er zo’n drie jaar geweest, daarna keerde ik terug naar Ulrum.
Nog een voordeel van het werken bij de buitendienst was dat het iets minder volgens vaste protocollen ging, in de werkplaats moest je wat meer volgens het boekje werken. Ik heb altijd met leuke collega’s samengewerkt al merk je bij het ouder worden wel dat de kloof naar jongere collega’s qua interesses wat groter werd.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Op mijn 63e ben ik gedeeltelijk afgekeurd omdat ik steeds meer last kreeg van mijn knieën. Helaas waren er op het bedrijf geen vervangende werkzaamheden voor mij. Mijn re-integratiecoach bij het UWV heeft dappere pogingen gedaan om vervangend werk voor mij te zoeken maar op mijn leeftijd viel dat natuurlijk niet mee. Het thuis zitten was voor mij vooral in het begin vreselijk wennen.
Op den duur had ik mijn coach zover dat ik wel wat vrijwilligerswerk mocht gaan doen. Dat kwam goed uit, want ik verveelde mij dood. Tot mijn verrassing kon ik wel bij verpleeghuis De Twaalf Hoven in Winsum aan het werk. Dat begon met het begeleiden van dementerende ouderen naar het muziekcafé. Ik had er heel veel aardigheid in en blijkbaar ook wel aanleg voor om met deze mensen om te gaan. Even een praatje maken, even proberen om ze op te vrolijken, ik vind het dankbaar werk om te doen. Later kwamen hier tuinwerkzaamheden bij. En toen was daar dus begin vorig jaar Corona en kwam alles stil te liggen. Ik hoop dit vrijwilligerswerk snel weer op te kunnen pakken.
Maar gelukkig heb ik mijn draai thuis inmiddels gevonden. Klusjes bij de kinderen, onze eigen tuin aanpakken inclusief een akkertje van onze overbuurvrouw die ik mag gebruiken, oud papier lopen voor de kerk, fitnessen thuis en als het even kan ook bij de fysiotherapeut, wandelen en fietsen met onze jonge labradorhond en lekker kanoën. Vroeger heb ik zelfs kanolessen gegeven, in het zwembad van Leens. Een buitenbad inderdaad waar Hilde ruim dertig jaar in de zomerperiode als badmeester gewerkt heeft. Ik mag nog steeds graag kanoën en dan bij voorkeur in het prachtige Lauwersmeergebied.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Ik zou hier natuurlijk mijn trouwdag en de geboorte van mijn kinderen en kleinkinderen kunnen noemen maar eigenlijk zie ik mijn hele leven als één groot hoogtepunt.
En de dieptepunten?
Mijn tweelingzus, broer en zwager zijn overleden aan de gevolgen van kanker. Dat zijn de mindere periodes in het leven. Net zoals ik niet opga in al te veel uitbundigheid, zie ook de vorige vraag, blijf ik gelukkig nooit al te lang hangen in de verdrietige dingen van het leven.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
In mijn jonge twintiger ‘kwajongens’jaren beleefde ik op het werk mooie tijden met ons legertruckje annex kraanwagen. We moesten hier een keer tijdens een zware sneeuwstorm mee naar Roodeschool. De ruitenwisser was kapot, sneeuw kwam via kieren en scheuren naar binnen maar daar maalden we niet om. Wel had ik op de terugweg steeds meer het idee dat we met deze wagen steeds meer richting ‘de grond gingen’.
‘Dat kin naait!’, zo riep mijn collega maar op den duur voelde hij het ook. Wat bleek, de lier die we gebruikt hadden draaide nog heel langzaam door, had zich ergens in vast geklinkt waardoor hij de wagen als het ware uit zichzelf ‘krom’ trok. Gelukkig konden wij dit in de garage al improviserend aardig herstellen.
Ach man, je beleeft onderweg zoveel. Zo kregen we een keer een melding van een boer dat hij zijn combine in de sloot had gereden. Wij er naartoe. Maar wat bleek, hij had zijn vrouw hierover nog niet ingelicht. En die ging mij toch een partijtje te keer tegen hem toen we het haar vertelden en hij er aan kwam zetten. Die donderpreek is wel een tijdje blijven hangen….
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Dat zit hem niet in grote dingen. Op de racefiets door de bergen van het Duitse Eifelgebied toeren of gewoon weer lekker kanoën, dat zou al heel wat zijn.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Van niets noemenswaardig eigenlijk. Ik denk dat elk mens wel spijt heeft van bepaalde dingen of in elk geval de intentie heeft om dingen de volgende keer anders aan te pakken.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Ik twijfel tussen een 7,5 en een acht. Maar ga dus zeker voor een mooie, ruime voldoende!
Wilt u verder nog iets kwijt?
Ik ben niet zo van de wijze levenslessen of bijzondere motto’s. Maar ik vind wel dat je eerst goed na moet denken of je in de materie moet verdiepen alvorens zo maar iets te roepen. Interesseer je in andermans mening of hoe die tot stand gekomen is. Misschien leer je er van. Zo heb ik het in elk geval wel ervaren, zeker in mijn werkzame leven…..