Diederik, kun je jezelf in het kort even voorstellen?
Ik ben Diederik van de Wetering en onlangs 44 jaar geworden. Tot mijn 18e heb ik op Toornwerd gewoond, een klein plaatsje vlakbij Middelstum en misschien nog wel beter bekend als ‘Doord’. Daarna ben ik voor mijn opleiding naar Amsterdam verhuisd waar ik op kamers ging wonen.
Tijdens mijn opleiding tot internist in het UMCG, heb ik van 2010 t/m 2016 ook nog weer eens 6 jaar op ‘Doord’ gewoond in hetzelfde huis als in mijn jonge jaren aan de Ossengang. Dit keer samen met Inonge, mijn vrouw. Onze 2 kinderen, Fen en Emma, zijn in Groningen geboren.
Vroeger ooit gedacht dat je medisch specialist / internist zou worden?
Het is eigenlijk allemaal een beetje vanzelf zo gegaan. Wat ik vooral graag wilde was naar Amsterdam verhuizen om daar geneeskunde te gaan studeren. Dat was nog niet zo eenvoudig. Eerst werd ik uitgeloot voor de studie. Toen ben ik eerst (medische) biologie gaan studeren. Een jaar later werd ik gelukkig alsnog ingeloot en kon ik met mijn voorkeursstudie beginnen.
Internist ben je niet zomaar?
Nee, daar moet je inderdaad wel wat voor doen. Ik heb vrij lang gestudeerd: acht jaar. De studie geneeskunde duurde 6 jaar en met een jaartje extra kon ik ook de opleiding medische biologie afmaken. Daarna ben ik eerst onderzoek gaan doen om te promoveren. Dit heb ik in Leiden gedaan, bij Jaap van Dissel. Die kennen jullie mogelijk wel want hij is dankzij het landelijk Outbreak Management Team een bekende Nederlander geworden!
Zowel in het UMCG als in Leeuwarden heb je vervolgens de nodige werkervaring opgedaan?
Nadat ik gepromoveerd was in Leiden, heb ik eerst een jaartje als arts-assistent in Alkmaar gewerkt om wat ervaring op te doen. Vervolgens ben ik met de opleiding tot internist begonnen in het UMCG, dat was in 2010. Ik heb in totaal 4 jaar in het UMCG gewerkt, vervolgens 2 jaar in Leeuwarden. Dit allemaal vanuit mijn toenmalig woonplaats Toornwerd, het kostte mij ongeveer een uurtje om naar het MCL in Leeuwarden te rijden. Dat had ik er graag voor over want zowel het UMCG als het MCL waren beiden erg leuke plekken om te werken.
En toen lonkte het buitenland in het algemeen en Curaçao in het bijzonder?!
Negentien jaar nadat ik mijn eindexamen had gehaald aan het Praedinius gymnasium in Groningen, was ik dan eindelijk internist. Na zes heerlijke terugkeerjaren op Toornwerd, begon het toch weer een beetje te kriebelen. We wilden beiden wel graag naar het buitenland!
Op Curaçao was er op dat moment een perfecte vacature. En omdat mijn vrouw uit Zambia komt, ook een land met een wat warmer klimaat, was de keuze eigenlijk niet zo moeilijk. Een maand nadat ik klaar was met mijn opleiding, zijn we met zijn vijven (de kat is ook meegegaan) naar Willemstad vertrokken. En daar hebben we nog geen moment spijt van gehad!
Inmiddels woon je al weer vijf jaar in Willemstad, hoe bevalt dat?
Het is leuk werken hier! Er is eigelijk maar één groot ziekenhuis op het eiland, alle tweedelijnszorg wordt daar geleverd. Je maakt dus van alles mee, dat maakt het extra leuk. En wonen is met het klimaat hier natuurlijk heerlijk, al mis ik een koude winterdag op zijn tijd ook wel weer!
Een nadeel hier op het eiland is wel, dat je alles met de auto moet doen. De kinderen kunnen bijvoorbeeld niet zelf op de fiets naar hun sportactiviteiten toe, daarvoor is het verkeer te gevaarlijk. Dus met de sporttas achterop de bagagedrager naar voetbal, is er hier helaas voor de kinderen niet bij. Ik ga sinds kort wel af en toe met de fiets naar het werk toe. Dat is ja goed voor de conditie! Maar het is wel acht kilometer lang uitkijken dat ik niet word aangereden.
Af en toe wel eens heimwee naar het Groninger Hoogeland en wat mis je het meest?
Ik heb zeker wel eens heimwee naar Het Hoogeland! Toornwerd is natuurlijk een heerlijk rustig dorp om te wonen en voor de kinderen een prachtige plek om op te groeien. Wat ik zeker ook mis, is gewoon gezellig even een biertje in Vita Nova drinken of eten bij bijvoorbeeld Eetcafé Brouwers. En dan gewoon lopend of op de fiets natuurlijk, slingerend door de landerijen. Al moet iedereen dat nu helaas missen, door de Covid-pandemie. Wat ik ook wel mis, zijn de vele mooie historische plekjes.
Je partner heeft op Curaçao haar eigen onderneming opgestart?
Inonge doet hier vanalles. Ze maakt kleren, ze geeft naailes. Ze heeft zich hier ontpopt als een echte onderneemster en haar onderneming heet Inonge’s Fashion and Design. Ze heeft ook een tijdlang creatieve les gegeven op een naschoolse opvang aan de kinderen die daar kwamen. Ook brengt zij de kinderen naar sportactiviteiten en muzieklessen, omdat fietsen hier dus niet veilig voor ze is.
Ook de kinderen hebben zich het Caribische klimaat én leven eigen gemaakt?
Kinderen hebben het in de regel denk ik overal wel naar hun zin. Maar dat geldt zeker voor Fen en Emma. Want er is hier op Curaçao voor kinderen van alles te doen. Ze zitten o.a. op zeilen. Fantastisch om te zien hoe ze met de Optimist, een soort van zeilboot, het Spaanse Water over gaan. Dit is het mooi binnenmeer hier vlakbij met een uitgang naar de Caraïbische Zee.
Wat zijn de hoogte- en dieptepunten van je buitenlandse avontuur tot dusver?
Eén van onze grootste hoogtepunten is denk ik wel dat we hier een eigen huis hebben gekocht. Dat voelt toch net iets meer als een echte eigen plek hebben. Een dieptepunt is natuurlijk de Covid-pandemie en alle ellende en armoede die dat voor Curacao met zich mee heeft gebracht. Want het toerisme is natuurlijk ingestort en daar is de economie van het eiland erg van afhankelijk. Ik hoop dat dit snel weer op gang komt en dat we binnenkort weer meer toeristen mogen verwelkomen!
Heb je nog leuke werk/Curacao-anekdotes?
Er valt natuurlijk genoeg over het leven hier op het eiland en mijn werk als internist te vertellen maar ik ben helaas een slechte verhalen verteller. Daarbij wil ik de lezers ook niet té jaloers maken over het leven hier, haha.
Nog tijd voor hobby’s?
Tijd voor hobby’s heb ik wel een beetje. Ik tennis af en toe en ben ondertussen aan de hoge temperatuur gewend geraakt. Ook heb ik recent een mountainbike gekocht. Er zijn prachtige plekken om te mountainbiken hier dus wanneer de kans er is, trek ik er opuit. En verder probeer ik thuis af en toe wat te klussen. De ene keer lukt dat beter dan de andere keer.
Waar staat Diederik van de Wetering over 10 jaar?
Geen idee eigenlijk, ook niet waar we dan wonen! Over tien jaar heeft onze oudste zoon eindexamen gedaan en misschien gaat hij dan wel terug naar Nederland om daar verder te studeren. Maar misschien kiest hij ook wel voor een ander land. Voor nu zijn we hier tevreden. Dat geldt voor het werk, ons huis en alles wat we verder nog nodig hebben. Dus ik denk dat we hier nog wel een aantal jaren zullen blijven.
Wil je verder nog iets kwijt?
Misschien is het bij deze vraag nog leuk om nog iets meer over Curaçao te vertellen. Curaçao is een eiland in de zuidelijke Caraïbische Zee, gelegen voor de kust van Venezuela, en bijna 8.000 kilometer verwijderd van Nederland. Het kost bijna tien vlieguren om hier vanuit Amsterdam te komen.
Curaçao is het grootste eiland van de Nederlandse Antillen en een land binnen het Koninkrijk der Nederlanden. Op het eiland wonen ongeveer 160.000 inwoners waarvan 140.000 in de hoofdstad Willemstad. De mooie stad met een dorps gevoel, van waaruit ik de vragen beantwoord heb en iedereen die ik ken de hartelijke groeten overbreng. Wie weet tot ziens!