Het is maandagmorgen wanneer ik dit verhaaltje wegtype en ik ben in mijn nopjes. Hoewel het buiten licht bewolkt is, zie ik aan de Middelstumer skyline twee vogels vliegen. Zij zullen vast dezelfde vrijheid ervaren als die ik nu voel. Volgens mij kan ik vanaf mijn werkplek zelfs naar Sieme Gerrijts zwaaien wanneer hij aan het thuiswerken is. Ik neem nog even een kijkje achter de schermen en zie dat er inmiddels meer dan 5.000 verhalen/verhaaltjes op mijn website staan. Potverdikkie, dat is toch eigenlijk een onvoorstelbare hoeveelheid die ik boven op zolder heb weggetikt in acht jaar tijd. Toegegeven, de oude doos was aanvankelijk gewillig en er zitten ook vele (mooie) gastcolumns tussen, maar toch….
Vorige week meldde ik u al dat de oudste bonusdochter uitgevlogen is met de Parkweg in Groningen als nieuwe standplaats. De jongste zag haar kans schoon en ‘pikte’ rap haar kamer in. Waarna ik met twee handen mijn kans greep om deze slaapkamer te confisqueren als zijnde ‘mijn nieuwe’ kantoorruimte. Dat ging niet zonder slag of stoot hoor. Eerst was het natuurlijk schoonmaken geblazen. En eerder die week was ik intern al de strijd met mijzelf aangegaan over wat er allemaal wel niet mee moest van drie naar twee hoog…..
Daarbij was deze interne verhuizing ook nog eens een heuse relatietest. Want toen het schoonmaken eenmaal klaar was, wilde ik toch wel rap wat meubelstukken naar beneden verhuizen. Maar juist toen was mijn partner de horde op dankzij buuf die een lange wandeling voorstelde. De neiging om keihard op het raam te bonken toen ze voor het huis verder gingen met kleppen was groot maar gelukkig kwam ze niet veel later binnen. Daarna kibbelden we nog over wat allemaal naar beneden moest en daarna volgde nog een scheldpartij omdat ik of te snel of te langzaam de trap afging….
Uiteindelijk stond alles dan toch op zijn plaats. Geheel naar mijn tevredenheid in elk geval. De vrouw vindt het allemaal maar niets, zij ziet mij liever vandaag nog dan morgen naar de Ikea gaan om nieuwe opbergkasten aan te schaffen, en ook bonusdochter haar uitspraak loog er niet om: ‘Wat een bende!’. Maar daar maal ik niet om. Het pensionadointerview van vanmorgen stond binnen de kortste keren op papier en ook dit verhaal vloeit in een rap tempo uit de denkbeeldige pen. En dat allemaal te midden van meubelstukken die ik dik twintig jaar geleden aanschafte toen ik hier aan de Berkenlaan kwam wonen. Volop nostalgie om mij heen dus, inclusief mooie foto’s, schilderijen en andere muuraccessoires. En daar gedij ik uiteraard prima onder….
Daarbij wentel ik mij nu ook nog even in nostalgie. Want het was deze slaapkamer, thans mijn nieuwe kantoor, waar ik in augustus 2000 mijn eerste maanden in huis doorbracht. Wachtend op het waterbed die mijn broer in oktober van dat jaar installeerde. Ik zie mij nog liggen in dat oude ijzeren bed, geel van kleur, waarvan ik mij nu afvraag waar die in vredesnaam is gebleven. Ook heb ik in deze kamer in 2011, destijds de slaapkamer van de jongste bonusdochter maar ook de oudste heeft hier gewoond, menig sollicitatiebrief verstuurd. Ik zie mij nog zitten in een wirwar van kinderspullen van de jongste die toen nog maar vijf jaar was. Man, wat ben ik toch blij dat ik die (sollicitatie)fase achter mij heb gelaten….
Ik richt mij nog maar eens op en zie buuf van nummer 1 net wegrijden. Tja, in de Berkenlaan is altijd wat te doen, zal ik maar zeggen. Maar voorlopig weet ik alle verleidingen te doorstaan en werk gestaag door. Helemaal niets mis mee, zo’n eigen werkplek. Geen opgehangen was meer die het zonlicht tegenhoudt of een rabbelende wasmachine die zoveel lawaai maakt dat ik soms bang ben dat hij opstijgt en het huis via ons dak verlaat. Sterker nog, wanneer ik deze zin schrijf zie ik dat een waterig zonnetje zich een weg boort door het wolkendek.
Mooi man. Wie wat bewaart die heeft wat. Je moet altijd zorgen dat je in welk (levens)stadium dan ook niet alles in één keer hebt maar dat je naar bepaalde zaken toe kunt werken. In dit geval dus mijn eerste column vanaf de tweede verdieping. Zwaai gerust naar boven wanneer je door de Berkenlaan rijdt. Mocht ik het zien dan zwaai ik uiteraard uitbundig terug. Bijna vijftig jaar inmiddels maar als een kind zo blij met zijn nieuwe werkplek. Fototechnisch gezien uitgelachen door zijn dienstmakkers en (voormalig) huisgenoten maar dat deert mij niet. Op naar duizenden nieuwe verhalen vanaf verdieping twee wat mij betreft…..