Geheel tegen mijn gewoonte in begin ik op zondag al met dit verhaal. Omdat alle dagen toch steeds meer op elkaar lijken kan dat prima toch? Ik ben nog even zoekende naar een invulling van deze middag. Een lekkere stevige wandeling maken, dat lijkt mij wel wat. Maar waar precies? Misschien toch even de auto pakken om in een dorpje verderop mijn geluk te beproeven?
Gelukkig is het eredivisievoetbal weer begonnen. Gisteren bij mij buurman Wim voetbal gekeken. Mooi dat het zo kan al was het wel een kleine domper op de feestvreugde toen FC Utrecht ver in blessuretijd de gelijkmaker scoorde. Maar ach, we waren er even weer uit. Zaterdagmorgen ben ik ook nog even langs het voetbalveld gewandeld met de hond. Even bijpraten met Frans en later Jeroen en genieten van de voetballende jeugd die onder lekkere weersomstandigheden een balletje konden trappen.
En zo kabbelen de dagen rustig voort, bijna zonder noemenswaardige avonturen. Zelfs over de feestdagen kan ik weinig spannende verhalen vertellen. Pa zag zeer verstandig af van een bezoek aan de Berkenlaan op Eerste Kerstdag waardoor alleen broer Jur als extra gast aanschoof aan tafel om ons mee te helpen om een Brouwersbestelling te verorberen. Een dag later vierden we Sinterkerst waarbij de ideale schoonzoon ook nog even aanschoof. De jeugd had zich uitgeleefd in mooie surprises, ik met een A4-tje vol met dichtregels voor de oudste bonusdochter. Mede door de gourmetschotels van De Kleine Munt vloog Tweede Kerstdag voorbij.
Maar je had in 2020 natuurlijk ook nog een Derde Kerstdag. Gelukkig was daar de eerder genoemde Frans nog die alle restjes plus een vers gebakken rollade naar binnenschoof. Dat ruimde de koelkast mooi wat verder op. Ook Oud en Nieuw bood weinig spektakel. Geen Fraamklap of Westerwijtwerd, nee gewoon een beetje fikjen rondom de brandton in kleine wisselende gezelschappen in de Groene Long. De kleine uurtjes waren dit jaar wel heel klein. Geen kennisquiz, geen Nieuwjaarsparty in Zalencentrum Vita Nova, geen Boshaltoernooi. De lucht werd nog tijdelijk verlicht met wat vuurwerk, dat was het wel.
Gelukkig is daar het vaccin, nu is het op volle snelheid spuiten geblazen. Dat is het goede nieuws. Maar voordat het grootste gros van de bevolking twee keer bespoten is en het medicijn zijn helende werk massaal gaat doen zijn we wellicht al weer een half jaar verder. En wellicht anderhalf jaar na de eerste lockdown in 2020 kan eindelijk het normale leven zich weer voor en over ons ontrollen. Dat zal dan ook wel weer wennen worden toch? Moeten oude gewoontes opnieuw aangeleerd worden? Of zitten we zo weer in de mooie oude sleur van vroeger…..
Gelukkig was daar vorige week nog een mooi uitstapje naar Pieterburen waar ik genoot van prachtige verhalen van meesterverteller Kees. Met uitzicht op ‘Domies Toen’ en een mooie, eeuwenoude beuk. Ik had van te voren al wandelend al even mooi een rondje om het dorp gemaakt, daar knap je van op in deze tijden. Dat moet dan maar als compensatie gelden voor de zondagmiddagwandeling die er uiteindelijk door het miezerige weer bij in schoot.
Verrek, zit ik nog niet op zeshonderd woorden? Dat bedenk ik mij op deze maandagmorgen wanneer ik mij buig op het slotakkoord van dit verhaal dat dinsdag de digitale ether in geslingerd gaat worden. En ik moet nog stevig nadenken over een passende titel. Die zal vast niet gaan rocken of overlopen van superlatieven, ben ik bang voor. ‘Van oude mensen en de dingen die voorbij gaan’. Zoiets? Of ‘Toen was geluk nog heel gewoon?’. Ach, u merkt het, het leven kabbelt op zijn dooie akkertje rustig voort. Toch denk ik dat er genoeg zorgmedewerkers zijn die graag met deze sleur zouden willen ruilen.
Ik denk dat ik het maar bij deze beschouwingen laat. Voor woensdag duik ik mijn herinneringenbox in met een langer epistel over mijn eerste twee MAVO-jaren. En dan zit week twee van januari er al weer bijna op. Gelukkig lengen de dagen. Op naar het voorjaar. Op naar nieuw én een beter leven. Op naar het oude normaal, opnieuw uit te vinden hoe die ingevuld moet worden….