Toch nog even een kort voorstelrondje Bé?
Heel kort dan. Misschien is het leuk om te melden dat ik 41 jaar ben en de trotse vader van dochter Tatum. Plus een gelukkige inwoner van het mooie dorp Middelstum. En voor de rest verwijs ik de lezer naar de jaarlijkse gastcolumns op je website. Mochten er dan nog vragen zijn, bel mij gerust.
‘Wethouder zijn is de mooiste hondenbaan die er is’?!
Dat is een mooie quote van mijn vader. En hij klopt helemaal. Het is de allermooiste baan die er is maar het slokt ook veel van je tijd op. Daarbij soms ook nog eens een risicovolle en ingewikkelde baan. Waarbij je in het College consensus probeert te krijgen met die mensen die voor de verkiezingen eerst je tegenstanders waren. En waar het opportunisme soms hoogtij viert en je te maken hebt met de overlevingsdrang van mensen waardoor je bij tegenslagen het idee hebt dat niemand je steunt terwijl je bij een succesje denkt van hé, daar zijn ze weer.
Kortom, je leeft soms bij de waan van de dag en wordt door schade en schande wijs. Waarbij complimenten en commentaar soms uiteindelijk het omgekeerde kunnen betekenen. Maar dat leer je vanzelf te filteren. Daarbij is het reuze handig om een antenne te ontwikkelen voor dingen die echt mis dreigen te gaan….
Hoe kijk je terug op zes jaar wethouderschap in de gemeente Loppersum?
Ik zie het als een plezierige maar zeker ook leerzame tijd. Je wordt elke dag een beetje wijzer door de soms onverwachte dingen die op je pad komen. Waarbij het ten dienste staan voor de inwoners ook nog eens bijdraagt aan je eigen ontwikkeling. Ik ben vooral trots op de dingen die uiteindelijk wel lukken. Zeker wanneer menig inwoner er van te voren een hard hoofd in heeft.
Je wilt graag enige voorbeelden? Denk dan aan de gescheiden afvalinzameling (Diftar) en recentelijk de invoering van de Deelslee. Van deze elektrische auto’s, die je kunt huren als je een abonnement hebt, zijn in korte tijd al meer dan 120 inwoners van onze gemeente lid geworden.
Wat maakt je het meeste trots en wat wil je heel snel vergeten?
Het scholenprogramma voor alle aardbevingsgemeenten in onze provincie, een project waaraan 102 scholen meedoen, heeft zich zeker in onze gemeente heel goed ontwikkeld. Als voorzitter van deze stuurgroep kan ik hier alleen maar trots op zijn, hoe we dit met zijn allen toch maar mooi geflikt hebben. Met de 18,2 miljoen euro die voor onze gemeente beschikbaar was, hebben we vier nieuwe scholen kunnen bouwen en twee aardbevingsbestendig vernieuwd.
Dan kun je toch zien dat het van te voren lastig is om een tijdpad in te plannen. Ik had in 2014 gedacht dat de portefeuille onderwijs mij een halve dag per week zou kosten, echter in de (bouw)hoogtijdagen slokt het je 24/7 op. Maar het heeft uiteindelijk wel voor perspectief in onze gemeente gezorgd waar we jaren mee vooruit kunnen. Gerealiseerd in de tijd dat ik zelf nog geen dochter had maar misschien was dit op de achtergrond toch ook een voorname drijfveer om perspectief te bieden aan onze jeugd.
Als eerste reflex bij het dieptepunt zou ik het einde van de gemeente Loppersum willen noemen. Dat proces van herindelen heeft mij de meeste hoofdbrekens gekost en vervult mij met het minste trots. Niet dat ik niet achter de nieuwe gemeente Eemsdelta sta maar er waren een aantal varianten denkbaar die misschien wel beter bij ons gepast zouden hebben. Dit speelt uiteindelijk al vanaf 2010. En dan zijn er ook andere dossiers te benoemen waarbij je de regie zelf veel meer in eigen hand kunt nemen.
Wat vind je van het fenomeen herindelingen?
Professioneel gezien snap ik het omdat je met de 90 fte’s die we nu als gemeente hebben het heel lastig is om de boel draaiende te houden. Vanuit het rijk zijn steeds meer taken gedecentraliseerd en naar de gemeentes geschoven. Denk bijvoorbeeld aan de jeugdzorg maar dit geldt ook voor de WMO.
Je ziet nu dat dit tot een decentralisatieparadox geleid heeft. Het rijk heeft deze zaken namelijk bij de gemeentes neergelegd omdat die bestuurslaag dichter bij de mensen staat. Maar om dit financieel en formatief te kunnen behappen moet je weer groter zijn. Dus eigenlijk moet je noodgedwongen groter worden om complexe zaken te kunnen realiseren terwijl je daarmee juist verder van je inwoners af komt te staan. Dat is inderdaad een paradox waar ik mee worstel, zeker uit inwoneroogpunt gezien.
De nieuwe gemeente Eemsdelta heeft heel veel te bieden?
Absoluut. Want in welke gemeente vind je 33 schitterende dorpen? Inclusief een bijzondere stad als Appingedam en Delfzijl met zijn haven en industrie. De hamvraag is hoe je dit voor de inwoners tot één geheel kunt smeden terwijl het aan de andere kant de vraag opwerpt of dit daadwerkelijk nodig is. Want hoelang zou het duren voordat inwoners van bijvoorbeeld Toornwerd en Termunten zullen zeggen, ‘Ik ben een Eemsdeltenaar?’.
Daarbij komen heel veel emoties uit bijvoorbeeld Middelstum al vanuit een eerdere herindeling. Misschien zijn daardoor de meest emotionele randjes al verder weggesneden. Waarbij de uitdaging er natuurlijk wel moet zijn, om er zoveel mogelijk één geheel van te maken!
Wat zijn jullie speerpunten?
We hebben stapels speerpunten maar de belangrijkste is misschien wel het ‘modern noaberschap’. Ik vind het heel mooi om te zien hoe heel veel dorpsinwoners met elkaar samenleven en een beetje op elkaar letten en dus zorg voor elkaar dragen. Het belangrijkste punt van de nieuwe gemeente zou dus moeten zijn om dit noaberschap te faciliteren.
Dit is voor de gemeente Loppersum een heel herkenbaar uitgangspunt maar voor grotere kernen als Delfzijl en Appingedam wellicht nieuw en anders. Ik heb in de gemeente Loppersum jarenlang als uitgangspunt gehanteerd dat vertrouwen geven ook vertrouwen terugkrijgen is. Fatsoenlijk politiek bedrijven begint bij het centraal stellen van de inwoners. Het boek van Rutger Bregman ‘De meeste mensen deugen’, is een belangrijke inspiratiebron geweest voor de totstandkoming van ons verkiezingsprogramma. Door dorpelingen medeverantwoordelijk te maken voor hun eigen dorpskern, kun je heel veel bereiken.
Zijn deze herindelingverkiezingen voor jou extra spannend (baan op de tocht bijvoorbeeld)?
Ik heb de vorige verkiezingen in 2018 als heel spannend ervaren en heb dit nu weer. Dat had ik zes jaar geleden niet verwacht, dat de gemeenteraadsverkiezingen zo’n groot spanningsveld met zich mee zouden brengen. Waarbij ik wel moet zeggen dat ik deze herindelingverkiezingen iets relaxter inga dan de vorige gemeenteraadsverkiezing.
Dat heeft bijvoorbeeld te maken met het feit dat het hele scholentraject succesvol is afgerond en we de laatste twee jaar ook mooie stappen hebben kunnen zetten in het energie-transitieverhaal. En eigenlijk is het ook heel simpel natuurlijk. Als veel kiezers bewust voor de PvdA kiezen bestaat de kans dat ik nog een tijdje door mag gaan als wethouder. Zo niet, dan moet ik wat anders gaan doen want thuis moet de kachel wel blijven roken. Aan de ene kant is er dus de spanning van hoe loopt dit af? Maar aan de andere kant is er ook de berusting. Meer doen dan wat ik in de afgelopen jaren heb gedaan, kan ik niet.
Wat zijn de hoogte- en dieptepunten uit je politieke carrière tot dusver?
Hoogtepunten zitten hem voor mij dat we die dingen hebben kunnen realiseren waarvan ik vind dat die er ook daadwerkelijk moesten komen. Ik weet nog dat ik voor een volle zaal in Loppersum uitgelegd heb dat de toenmalige scholen niet aardbevingsbestendig waren en dat er dus iets moest veranderen. Dat leidde tot de nodige emoties ondanks de mooie projectieplaatjes van het nieuwe schoolgebouw. Wanneer je als het klaar is iemand hoort zeggen: ‘Je hebt wel waargemaakt wat je destijds hebt beloofd’, dan doet je dat goed. Dat vervult je dan toch met trots over wat we samen bereikt hebben.
Het filmpje dat online gezet is waarin ik, welhaast met de kopp’n teg’n mekoar, in een felle discussie verwikkeld ben met oud-Lopster Jan Dales is misschien wel het grootste dieptepunt geweest. Omdat het qua framing, qua beeldvorming, een compleet ander beeld geeft dan hoe ik normaliter met mensen de discussie aan ga. Ik sta altijd open voor een dialoog en pretendeer benaderbaar en toegankelijk te zijn naar onze inwoners toe.
Nu zou je dit item als platte journalistiek kunnen betitelen maar aan de andere kant weet je dat je altijd gefilmd kunt worden. Ik heb Jan een paar maanden later uitgenodigd voor een kop koffie en ik denk dat we er samen wel uitgekomen zijn. Daarbij geeft zo’n issue aan dat de gemiddelde inwoner mij ook wel durft te benaderen, ook wanneer de emoties hoog oplopen. Dat is misschien toch een pluspunt die ik uit zo’n negatieve ervaring weet te halen.
Heb je nog leuke werkanekdotes?
Honderden als het moet. Ik heb de gewoonte om heel veel foto’s te maken van de dagelijkse dingen en als ik soms al die foto’s terugscroll dan komen de herinneringen vanzelf. Ik gebruik ze bijvoorbeeld regelmatig voor een socialmedia berichtje. Zo is in deze tijd het digitaal vergaderen (helaas) helemaal in. Ik heb nog niet eens zo heel lang geleden een Tweetje verspreid met daaraan gekoppeld de volgende quote: ‘Als je het scherm aanraakt Eric, dan komen er knopjes!’
Dat was namelijk wat Commissaris der Koning Rene Paas tegen Minister van Economische Zaken Eric Wiebes zei tijdens een digitale beeldvergadering over de aardbevingsproblematiek. Een dergelijke quote plaatst grote politieke issues soms in een iets kleiner perspectief. Uiteindelijk zijn we allemaal mensen natuurlijk.
Nog tijd voor hobby’s?
De donderdagavonden en de zaterdagmiddagen probeer ik altijd vrij te houden om samen met nog meer ‘domme malloten’ tegen een balletje aan te schoppen en na die tijd gezamenlijk een biertje te drinken. Dat zijn toch de dingen die ik nu in coronatijd het meeste mis.
Werk is voor mij grotendeels hobby, zeker het omgaan met mensen en de contactmomenten die dit met zich meeneemt. Tijd doorbrengen met Hiske en Tatum, motorrijden en knutselen en rijden aan en met oude auto’s zou je ook onder deze vraag kunnen scharen.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken?
Liever niet maar soms heeft Tatum ’s nachts nog wel eens zin in een flesje en daarvoor kom ik graag mijn bed uit.
Waar staat Bé Schollema over 10 jaar?
Geen idee. Vroeger wilde ik graag automonteur worden maar dat veranderde toen ik op mijn 15e een atheneumadvies kreeg. Sinds die tijd weet ik niet precies meer wat te worden. Ik doe de dingen die ik leuk vind en waarvan ik denk dat het mij goed afgaat.
Ingewikkelde processen op een heldere manier proberen te vertalen bijvoorbeeld. Waarbij ik geniet van de resultaten die door mooie samenwerkingsverbanden kunnen worden bereikt. Of wanneer het lukt de angel uit bepaalde tegenstellingen te halen waardoor mensen uiteindelijk toch met elkaar samen gaan werken.
Wil je verder nog iets kwijt?
Ik hoop dat op 18 november toch zoveel mogelijk mensen durven en willen gaan stemmen. Besef dat je stem er wel degelijk toe doet. Laat je daarbij niet leiden door het sentiment over bijvoorbeeld een verkeerde herindelingvariant of het idee er maar wat bij te hangen.
De mooiste dingen in onze leefomgeving zijn tot stand gekomen vanuit een gevoel van trots en een belangrijke vorm van zelfbewustheid. Dat is zeker iets waarvan ik hoop én denk dat we dat in onze nieuwe gemeente in stand kunnen blijven houden!