We mogen weer! Normaal is het altijd lastig en moeilijk opstarten na een vakantie. Maar gelukkig had ik vorige week al enige verhalen geschreven en gepubliceerd. De kop was er dus al een beetje af. Daarbij vormde zich in de afgelopen maanden het idee om het vakantiegevoel nog enige weken langer vast te houden. Dit door in mooie dorpjes in de omgeving op zoek te gaan naar het vakantiegevoel op het Hogeland in het jaar 2020. Het jaar waar toeristisch Nederland volop kennis maakt met onze prachtige provincie.
En waar zou ik het vakantiegevoel nu beter op kunnen snuiven dan in het prachtige vissersdorpje Zoutkamp? Een toeristisch trekpleister van formaat, zeker voor de vaarliefhebbers onder ons. Voor mij de ideale plek om deze serie mee te beginnen. En dus zat ik vanmorgen even voor half acht in de auto. Het beloofde ook weertechnisch gezien een prachtige dag te worden.
Weerzien met Wessel
En op deze eerste dag kreeg ik direct al een verrassingsbezoek. Oud-dorpsgenoot Wessel Steendam geniet als onderwijzer nog van zijn laatste vakantieweken en gaf aan in Zoutkamp de nodige jeugdherinneringen te hebben liggen. En dus vergezelde hij mij tijdens mijn struuntocht. Om 08.00 uur genoten we op de brug richting Kommerzijl en Grijpskerk al van een prachtig uitzicht over de (jacht)haven en het Reitdiep. De door hem meegenomen Amorettokoffie ging er in als zoete koek en verdreef mijn slaperig gevoel verder naar de achtergrond. Dit proces werd nog bevorderd door het geklingel van de brugbel en niet veel later passeerde een prachtige boot de openstaande brug. De toon was in dubbel opzicht gezet.
Wessel deed vervolgens uit de doeken waar het jeugdsentiment met Zoutkamp vandaan kwam. Aan het eind van zijn tienerjaren wilde hij graag een zakcentje bijverdienen en de toenmalige eigenaar van Heiploeg was familie van zijn moeder. En zo kon het gebeuren dat hij ’s morgens al om 04.50 uur op zijn brommertje zat om vanuit Kantens naar Zoutkamp te rijden om vervolgens om 06.00 uur met werken te beginnen.
Na de koffie gingen we dan ook eerst op zoek naar de plek waar die oude fabriek gevestigd was. Dit moest vlakbij de voetbalvelden van Zeester zijn. Die zijn er nog steeds maar de oude fabriekscontouren waren nergens meer te vinden. Geen nood, niet veel later werd de auto geparkeerd en wandelden we eerst een stukje over de dijk richting Houwerzijl. Het Spookbos werd zonder noemenswaardige hindernissen genomen en niet veel later genoten we van een prachtig uitzicht over Zoutkamp vanaf de boorden van het Reitdiep.
Rondje centrum
Vervolgens was het de hoogste tijd voor een rondje centrum. Bij de garnalenafslag waren weinig activiteiten waar te nemen hoewel de nodige ZK-schepen aangemeerd lagen. In de haven zelf was het ook nog rustig. Wel lagen er natuurlijk de nodige pleziervaartuigen aangelijnd en we beeldden ons fantasierijk in hoe het zou zijn om met zo’n boot de Nederlandse wateren te bevaren. Op deze vroege maandagmorgen moest Zoutkamp net als de week zelf nog een beetje op gang komen. Platgewalst door allerlei toeristen werden we dus zeker niet. Maar als die niet bij ons komen, dan zoeken we ze toch op?
Het campingleven……
Dat was niet heel lastig zoeken want toen ik het dorp inwandelde zag ik al een campingbordje staan. Doodgemoedereerd vervolgden wij onze weg en liepen Camping T Ol Gat op. Daar werden wij overvallen door het heerlijke vakantiegevoel. Zo te zien waren alle plaatsen bezet en negen uur is natuurlijk een mooie tijd om lekker voor de tent te ontbijten. Aan het einde van het rondje kwamen we bij een soort van jeugdveldje aan het water waar de restanten van allerlei alcoholische versnaperingen en enige afhaalmaaltijden ons terugbrachten naar 1989 toen wij zelf voor het eerst zelfstandig Camping de Mast aandeden op Terschelling.
Het was het begin van allerlei anekdotes uit ver vervlogen tijden waarbij oude koeien uit de sloot gehaald werden, aangevuld met recentere verhalen over jonge pinken. Onderwijl even gniffelend toen we een vrouw druk bezig zagen met de handmatige afwas bij de schoonmaakruimte. We blikten derhalve terug op het vakantiegevoel uit onze eigen jeugd dat vaak met vakantiewerk gecombineerd werd. Mouzen rauzen bij Boer Rooda bijvoorbeeld en hoe zo snel mogelijk de kisten te vullen. Al keuvelend stonden we maar zo voor Heiploeg, Europa’s grootste garnalenverwerker. Hoeveel mensen zouden hier inmiddels wel niet werken en wat zou Zoutkamp zijn zonder deze fabriek? Zo maar wat vragen die ons een tijdje bezighielden.
De jachthaven
Wanneer je bij Heiploeg oversteekt dan kom je op het weggetje terecht die je naar de jachthaven leidt. Daar was het een drukte van belang en zo op het eerste gezicht waren alle ligplaatsen bezet. Dit in combinatie met de nodige campers leverde een gezellige drukte op. En bij mij natuurlijk de nodige herinneringen aan de boottripjes met Bonne Zijlstra waarbij we vanuit Lauwersoog in Zoutkamp terechtkwamen. Middels een sluiproute langs de landerijen kwam je dan via de dijk in het centrum terecht waar het ’s avonds vaak goed toeven was…..
We kuierden terug naar het dorp en moesten weer wachten, nu voor een andere brug. Het was een komen en gaan van allerlei boten dus. De lucht werd dreigend en Wessel stelde voor om nog zo’n lekkere kop Amorettokoffie te veroveren, nu inclusief een stroopwafel. Die gleed lekker naar binnen na enige uren wandelen, dat moet gezegd. Mijn reisleider van vandaag had nog één doel voor ogen want wat was er nu precies te doen daar aan de overkant van het Reitdiep….
Camping de Rousant
En terwijl het regenwater met bakken uit de hemel kwam zeilen, zetten wij hoog en droog koers naar Camping de Rousant. De tweede camping dus dat het vissersdorp rijk is. Een stukje Zoutkamp waar we nog nooit geweest waren en vanwaar je een prachtig uitzicht had op de gekleurde vissershuisjes in de haven. Wat een ruimte had je hier en na nog een volgende afslag genomen te hebben, zagen we dat ook de campers een prima veld tot hun beschikking hebben voor een leuk etmaaltje Zoutkamp.
Camping de Rousant was tevens het eindpunt van deze ontdekkingsreis in Zoutkamp. Een plaats waar veel te zien en te beleven valt en een rijke geschiedenis kent. Waar het druk was op de campings en in de haven wat zich op deze ochtend nog niet helemaal doorvertaalde op de drukte in het dorp. Doet niets, des te meer tijd hadden wij om even weer lekker bij te praten.
Zoutkamp ontpopte zich tot een mooie plaats om deze rubriek mee te beginnen. Wessel tokkelde via Lauwerszijl terug naar Zuidhorn en ik had moeite om vanuit Zoutkamp terug op de provinciale weg naar Ulrum te komen. Een lange stoet auto’s en campers reed van en naar Lauwersoog. Misschien ook nog een prachtig plekje om het vakantiegevoel op het Hogeland op te snuiven. Maar dat kan natuurlijk ook tijdens een latere editie. Morgen vervolg ik deze rubriek in Uithuizen. Dan zonder Wessel, eens kijken of we daar andere prominenten weten te spotten……