Perspectief, dat is wat wij nodig hebben! ‘Stippen aan de horizon’, zoals minister van Volksgezondheid Hugo de Jonge ons zo mooi wist te melden. En die zijn er inmiddels. De draconische maatregelen die vanaf 12 maart genomen werden, staan mij nog helder voor de geest. Tijd voor verveling was er niet want mijn mond viel open van verbazing door de intellectuele lockdown die steeds meer activiteiten en evenementen doorstreepten. Wat was er allemaal wel niet aan de hand in Nederland en de wereld?
Enige weken later trad de gelatenheid in. Ik weet nog dat ik de Paaszaterdagmorgen wakker werd met drie vrije dagen voor de boeg maar dat ontlokte geen vrolijke stemming zoals normaal te doen gebruikelijk. Alles dicht en niets te doen als het ware, de sleur trad aan alle kanten in. Ach, als het allemaal niet erger wordt dan dat dan heb ik inderdaad niets te klagen.
Maar toen kwamen de stippen aan de horizon dus. En enige stippen heb ik inmiddels met beide handen aangepakt. Zo ging ik vorige week voor het eerst sinds maanden naar de kapper. Henriëtte praatte mij bij over het nieuwe werken en een aantal bijzondere belletjes over illegale praktijken waar ze niet aan mee wenste te werken. Maar de tondeuse deed haar werk en vanachter het scherm zag ik dat de haarlokken op de vloer met rasse schreden toenamen. We kunnen er voorlopig weer een tijdje tegenaan.
De dag erop stond ik voor het eerst sinds maanden weer op het trainingsveld. Sterker nog, het hoofdveld was ons als C-selectie toebedeeld om onze kunsten te vertonen. Dit keer geen traditionele partij maar trainer De Bont had zijn vroegere oefenstof uit de mottenballen opgediept en schotelde ons een training met het nodige kap-, loop en draaiwerk voor plus veel afwerken op het doel. Stof waar mijn log lichaam bij mijn weten al meer dan tien jaar niet meer mee in aanraking is geweest. En dat was die nacht en de dag er op ook wel te merken. Toch voelde ik mij naast moe ook zeer voldaan.
Maar de grootste stip aan de horizon vindt misschien wel in het eerste weekend van juni plaats. Voor het eerst in mijn leven heb ik een hotelkamer voor mijzelf geboekt, in het Gelderlandse Lochem nog wel. Een solitair optreden dus waarin ik oude herinneringen op wil halen aan mijn diensttijd in het nabijgelegen Eibergen. Bijna 25 jaar geleden was ik daar gelegerd, als een van de laatste dienstplichtige soldaten. Een bijzondere tijd in een mooie omgeving. Lochem was de plaats waar ik altijd langs kwam en die mij vanuit de bus toelachte.
Mooi om deze plaats en andere dorpjes weer eens te bezoeken. En ik ben ook zeer benieuwd of ik het kazerneterrein mag betreden om te kijken waar ik logeerde, op appel stond of druk aan het sporten of lezen was. En misschien kan ik het rondje Alfa nog eens lopen, het rondje waar we een nieuwe week al hardlopend mee opstartten. Iets om naar uit te kijken en om mij op te verheugen.
Ookal omdat er zich vijf weken later nog een grotere stip aan de horizon aandient. Want waar de zomervakantie op Mallorca in het water dreigde te vallen las ik nog niet zo lang geleden dat de Spaanse regering de lockdown eind juni wil versoepelen en haar grenzen weer voor toeristen wil openstellen. Wat maar zo in kan houden dat we op vrijdag 10 juli in het vliegtuig stappen naar zonnige oorden. Ik had mij al verzoend op een vakantieweekje in eigen land een maand later, daar was ook helemaal niets mis mee geweest trouwens.
En zo kan er in korte tijd veel gebeuren en veranderen. Hopelijk ten goede in dit geval. Zou de F1 bijvoorbeeld toch begin juli van start gaan in Oostenrijk? Dat zou mooi zijn toch? Dit weekend rolde de bal alweer in Duitsland. Zonder publiek en een elleboogje voor het juichen als doekje voor het bloeden maar toch. En zou pa zijn 88e verjaardag zelfs met ons kunnen vieren? Of komt dat op 16 juni nog te vroeg? We moeten misschien ook wel niet te hard van stapel lopen. Koesteren dus die stipjes die zich aan de horizon aftekenen. Want hoe je het ook wendt of keert, deze lugubere tijden en omstandigheden zullen we nooit meer vergeten…..