Tja. En dan is daar het kleine, voor het menselijk oog onzichtbare virus. Je ziet het niet maar het is er wel degelijk. Een lange rij van deskundige mensen die er echt verstand van hebben geven hun mening en de overheid maakt daarop zijn plannen. En een nog grotere groep van mensen die er een mening over hebben trekken de deskundigen weer in twijfel.
Dat mag. Dat recht hebben we hier gelukkig in Nederland. Maar of het er voor mij nu overzichtelijker op wordt? Nee. Ik kan alleen maar mijn mening baseren op wat ik er van zie en wat ik hoor van de mensen waarvan ik denk dat ze er verstand van hebben. Ik denk dat het nog wel eens heel lang kan gaan duren voordat alles weer normaal is. Wat het volgende dilemma weer met zich meebrengt. Wat is normaal?
Was het leven vóór maart normaal? Of is het leven wat we nu hebben normaal? We komen verplicht in een rustiger tempo. Ik ben de laatste weken ieder avond gewoon thuis. Vergaderingen zijn teruggebracht tot een videomeeting van hooguit een uurtje. De agenda afwerken, de actielijst updaten en proberen een beetje vooruit te kijken. Wat bijna niet lukt omdat geen mens weet wat de toekomst brengt. Komt van uitstel afstel? Gaan we alle plannen die we nu hebben na deze crisis gewoon doorzetten of doen we het in een aangepaste en afgeslankte versie? Wie het weet mag het zeggen.
“Soms is het niet erg iets moois te verliezen, beter verliezen dan dat je het nooit hebt gehad”. Aan deze zin uit het lied ‘Heilige Anthonius’ van Rowwen Hèze moet ik de laatste tijd steeds vaker denken. Doordat we nu allerlei dingen moeten missen beseffen we pas wat we allemaal hadden. Tuurlijk, dat videovergaderen is, zeker in deze tijd, een must en ook behoorlijk effectief. Maar of het nou gezelliger is?
Nee, ik mis het om samen om tafel te zitten en besluiten te nemen en na afloop nog even nakletsen. Ik mis mijn toneelavonden met mijn vrienden enorm. Ik mis de creatieve brainstormsessies. Maar ook de gesprekken over wat ons bezighoudt, wat ons inspireert, hoe we in het leven staan.
Iedereen beseft de risico’s van dit moment. Hier in het Noord-Groningense zijn we nog niet zo getroffen door het virus als in Brabant, Italië, Spanje en de VS. Als ik de beelden zie van gezonde sportieve vijftigers die, getroffen door het virus, moeten vechten voor hun leven of de verhalen lees van zorgmedewerkers in de ziekenhuizen…. Brrrr. De mensen in de zorg die hebben het zwaar, net als de mensen die zorg nodig hebben.
En ik zie, lees en hoor ook de keerzijde. Dat de verzorgingshuizen op slot gaan, dat in sommige gezinnen de spanning oploopt nu ze verplicht dagelijks bij elkaar ‘op de lip’ zitten. Dat mensen met wat voor problemen dan ook nog verder in de shit komen. De economische crisis en de humanitaire crisis wereldwijd. We moeten natuurlijk in de eerste plaats om onze eigen veiligheid denken. Maar als we ook iets voor een ander kunnen doen moeten we dat niet laten.
Maar het ‘normaal’ van na deze tijd. Hoe gaat het er uitzien? Geen concerten, evenementen, voetbalwedstrijden meer? Of – als ik het voor mezelf bekijk – geen Music & Memories, Sinterklaasintochten of theatervoorstellingen meer? Of gaan we in onze creativiteit ‘omdenken’ en al deze dingen in een andere vorm gieten?
Ik zie de meest prachtige dingen voorbijkomen, mooie ideeën die nu worden opgepakt omdat we er toch tijd voor hebben? Want wat is het toch prachtig dat vele artiesten nu ‘homeconcerts’ geven. Al die DJ’s die live streamend de huiskamer binnenkomen. Diverse pop-, pub-, en kennisquizen die nu online georganiseerd worden. Gezinnen gaan gezamenlijk knippen, plakken, kleuren, spellen doen, video’s opnemen, speelfilms maken en noem maar op.
Hoe gaan we dat doen na pak ‘m beet 1 september? Gaan we dan alle ‘schade’ inhalen en kunnen we ieder weekend uit wel duizend dingen kiezen om te gaan doen, om heen te gaan, om te beleven? Of bevalt het ons dat we alles in een iets lagere versnelling gaan doen?
Ik weet het niet, wie het weet mag het zeggen. Blijf thuis, blijf gezond, blijf creatief. Maar bovenal wees goed en doe goed.