Man, wat kan er in maand tijd toch veel veranderen. In maart stond een kijktip uit DWDD centraal in deze columnrubriek. Het programma van Matthijs van Nieuwkerk waar eind maart na vijftien jaar een eind aan kwam. Ondanks aandringen van vele kijkers die in tijden van crisis meer dan ooit behoefte hebben aan structuur in het leven.
Begin vorige maand was het coronavirus nog een ver-van-ons-bed-show. Werd in Milaan nog de voetbalwedstrijd Atalanta Bergamo – Valencia gespeeld. Een wedstrijd die nu als ‘biologische bom’ de geschiedenisboeken ingaat met ontelbare besmettingen en doden in beide steden tot gevolg. Eind 2019 keken we nog vol ongeloof naar Wuhan, een Chinese miljoenenstad. Eens een bruisende stad vol bedrijvigheid. Toen een spookstad waarin de weinige mensen die zich buiten waagden met mondkapjes angstig om zich heen keken. In de hoop geen glimp om te vangen van hun onzichtbare vijand….
Nu zit Nederland er midden in
Maandag 9 maart verscheen onze Minister-president voor het eerst op televisie over het afstand nemen en geen handen schudden. Nog redelijk onschuldige maatregelen. Zondag 15 maart werden de cafés en restaurants abrupt afgesloten. Niet veel later gingen de scholen dicht en nog weer een week later werden de veiligheidsvoorschriften nog verder aangescherpt omdat de stranden en natuurgebieden vol stroomden….
Mensen hadden eindelijk weer oog voor de natuur en wilden even lekker uitwaaien op het strand. Op zich positieve ontwikkelingen natuurlijk maar niet in tijden van de coronacrisis. Menig bedrijf ziet zijn omzet drastisch dalen en moet overheidssteun aanvragen. Klimaatgroep Holland kan gelukkig doorgaan met het aanleggen van duurzame klimaatbeheersingssystemen maar heeft de veiligheidsinstructies tot grote hoogtes opgetuigd. Daarbij uiteraard hun maatschappelijke verantwoordelijkheid nemend.
Het leven nu en straks…
Hoe zou de wereld er over enige maanden uitzien? Zouden we het leven van alledag zo weer oppakken of hebben we met zijn allen, ook economisch gezien, jarenlang nodig om deze klap te verwerken? Na jaren van ongebreidelde groei moeten we nu pas op de plaats maken. Maatregelen die normaal voor onmogelijk werden gehouden, zijn toch genomen.
De luchtvervuiling neemt drastisch af, vliegtuigen staan aan de grond genageld en mensen hebben weer tijd voor het omzien naar hun naasten getuige tal van bijzondere burgerinitiatieven. In menig stad gingen bands en artiesten, soms met hoogwerker en al, verzorgingsinstellingen langs om de oudere of zieke medemens wat op te vrolijken.
Hopelijk komt het ‘normale’ dagelijkse leven weer op gang, of het nieuwe normale leven. Mogen we weer bezoekjes afleggen aan de mensen die ons dierbaar zijn en gaan de gezelligheidsspelletjes voorlopig weer de kast in. Misschien dat dit ook een eyeopener is geweest. Een revolutie en opening naar een nieuw duurzaamheidstijdperk.