Ik knijp in de remmen en stop vlak voor de kruising. De fietstocht van school naar huis verloopt tot zover als altijd. De route via Zuidwolde, Bedum en Onderdendam richting Middelstum is al weer voor het grootste gedeelte achter de rug. Zoals wel vaker is de wind gedraaid. Weer tegen, net als ‘s morgens. Niet leuk maar alles beter dan de geur van natte jassen in een te volle GADO-bus.
Een auto passeert en ik wacht op een tweede voordat de weg weer vrij is. Vlak na het passeren van deze tweede auto maak ik aanstalten om mijn weg te vervolgen. Ik voel een ruk aan het stuur. Als ik naar beneden kijk zie ik dat mijn voorwiel een dubbelgevouwen indruk maakt. De aanhanger achter auto nummer twee was breder dan gedacht en heeft net mijn voorwiel geraakt. Het resultaat is een onherstelbaar beschadigde fiets. Wonder boven wonder sta ik nog overeind.
En nu? De automobilist heeft niets gemerkt en is doorgereden. Een toegesnelde buurtbewoner kijkt geschrokken en stelt zijn telefoon beschikbaar voor een noodoproep. De tijd van mobieltjes is nog ver weg. Ik draai het bekende nummer. ‘Kapsalon Tabak, goedemiddag’, klinkt het opgewekt als altijd aan de andere kant van de lijn. Ik leg aan mijn moeder uit wat er gebeurd is. Ze organiseert haar plotselinge vertrek en komt me halen. Gehavende fiets achterin de kleine Austin Metro en op naar huis.
Opgelucht zit ik naast haar. Ik ben op een leeftijd dat ik me normaal gesproken al een hele kerel voel. Het dorp is verbreed naar de stad en de wereld ligt stukje bij beetje en meer en meer aan mijn voeten. Maar nu ben ik vooral blij dat mijn moeder mij uit de brand helpt. Het is niet voor het eerst en zeker niet voor het laatst.
En het is kenmerkend voor onze jeugd en opvoeding. Van jongs af aan krijgen Bé en ik alle ruimte om onze eigen weg te vinden en uit te zoeken wat er allemaal uit te zoeken valt als je jong bent. Dat gaat vaak goed en soms helemaal niet. Vallen en opstaan zoals dat heet. En als het dan tegen zit en het opstaan niet vanzelf gaat dan is er hulp en onvoorwaardelijke steun. Een uitgestoken hand en een duwtje in de rug brengt ons weer op de been en vooruit.
En vaak komt die uitgestoken hand van onze moeder. Ze is in de hectiek van alle dag de spin in het web van ons gezin. Schijnbaar moeiteloos houdt ze vele ballen in de lucht. Moeder, vrouw van een nogal bezige man, ondernemer met een eigen kapsalon en personeel, vrijwilliger voor veel dingen die een dorp leuk maken en mantelzorger als haar moeder en onze oma die naast ons woont meer en meer hulp nodig heeft.
Zo verstrijken de jaren van onze jeugd en uiteindelijk gaan we allemaal ons eigen weg. Meindert wordt burgemeester en samen ruilen ze Middelstum in voor Pekela. Een mooi beroep waarin je vaak omringd bent door heel veel mensen. Maar ook een beroep met momenten waarop je er alleen voor staat. Maar door Trieneke werd het ook op die momenten niet eenzaam.
Neel en ik kochten ons eerste huis en ook daar was haar helpende hand bij het klussen en verven. Merijn werd geboren en maakte dat ze oma werd. Guusje en Hanna volgden. Ze werd geen vaste oppas-oma, maar wel eentje voor al die andere momenten waarop twee jonge ouders vastlopen in alles wat ze willen doen. Liefdevolle steun en toeverlaat voor ons allemaal.
Het leven is wat je gebeurt terwijl je andere plannen maakt, zong John Lennon. Hoe waar dit is maakten wij in december mee. Alles is anders en toch moeten we door. Het opstaan is dit keer vele malen lastiger dan anders. De weg vooruit is niet zomaar gevonden. Dit geldt voor ons allemaal maar zeker voor Trieneke. Zij staat voor de taak haar leven opnieuw uit te vinden.
Maar weet lieve mamske dat één ding onvoorwaardelijk is. Alle steun, liefde, hulp, uitgestoken handen, duwtjes in de rug, pleisters op geschaafde knieën en aaien over onze bol die je altijd voor ons beschikbaar had; je krijgt ze nu van ons terug. Eén voor iedere dag dat het moeilijk gaat. Eén voor ieder moment dat het even niet wil. En eentje extra voor de zekerheid. Het maakt het verlies niet minder groot maar hopelijk helpt het als we het samen dragen.