Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn officiële naam luidt Kornelis Dijkstra, roepnaam Kor. Ik ben op 16 november 1955 geboren aan de Molenweg in Stedum. Als middelste telg uit een gezin dat in totaal uit vijf personen bestond. Ik heb nog een oudere en een jongere zus. Mijn vader was aanvankelijk chauffeur bij een aardappelboer maar heeft later 35 jaar als vertegenwoordiger bij de Domo gewerkt. Mijn moeder bestierde het huishouden.
Ik heb tot mijn 12e in Stedum gewoond en verhuisde toen naar Zuidwolde. Toen ben ik op mijzelf gaan wonen. Met Hilda heb ik vervolgens de nodige omzwervingen gemaakt. Ik denk dat we wel zo’n vijftien keer verhuisd zijn en hebben heel wat plekken in onze provincie gezien. Inmiddels wonen we al weer bijna veertien jaar aan de Froukemaheerd in het Groningense Beijum en dat bevalt heel goed. Een heerlijk rustige plek waar vandaar we binnen een kwartier met onze e-bikes op de Grote Markt kunnen zijn.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben inmiddels bijna 35 getrouwd met de oorspronkelijk uit Bedum afkomstige Hilda. We kennen elkaar al 43 jaar. We hebben elkaar ontmoet in uitgaansgelegenheid Concordia in Bedum, het voelde direct als ‘klapboem’. Sinds die tijd zijn we onafscheidelijk.
Het huwelijk heeft ons twee prachtige dochters geschonken. Iris woont in Haren en José in Groningen. We zijn de trotse grootouders van twee kleinzoons van vier en acht jaar oud.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school in Stedum, ging ik naar de LEAO aan de Groningse Vechtstraat. Ik was geen hoogvlieger maar wist wel dat ik de economische kant op wilde en heb uiteindelijk op mijn 17e mijn diploma gehaald. Ik hoefde vervolgens niet in militaire dienst want ik ben aan een oor doof. Dat maakte het jaartje zitten blijven op school weer goed.
Ik heb vervolgens eerst twee jaar in twee kledingwinkels gewerkt, te weten Hanoer aan de Ebbingestraat en Fokkens aan de Poelestraat. Het was in de tijd dat de spijkerbroeken hun opwachting maakten, ik heb er heel wat verkocht. Leuk werk om te doen maar het verdiende voor geen meter. Via een uitzendbureau kwam ik toen bij de RWD in Veendam terecht. Kenteken III werd toen net gelanceerd en dat leverde heel veel extra werk op. Ik kwam als een van de eerste uitzendkrachten binnen en ging vier jaar als een van de laatste weg.
Vervolgens ben ik van 1979 tot 1986 taxichauffeur geweest. De eerste twee jaar zelfs als zelfstandig ondernemer in Bedum als jongste zelfstandige in ‘taxiland’. Tijdens één van die ritten hoorde ik dat de Waterloobar in Groningen te koop stond. Ik heb Hilda weten te enthousiasmeren en al met al zijn we zes jaar eigenaar van dit café geweest. Een hele mooie tijd maar eigenlijk moest je er nog een baan naast hebben om rond te kunnen komen.
We besloten andere wegen in te slaan en ik ben als uitzendkracht bij de Hanzehogeschool aan het werk gegaan. Ik ben daar begonnen als conciërge en 26 jaar later geëindigd als hoofd facilitaire dienst. Ik had twee gebouwen onder mijn beheer en was verantwoordelijk voor die gebouwen en het personeel, inclusief studentenwinkeltje. De Hanzehogeschool is natuurlijk een enorme organisatie bestaande uit 17 gebouwen, 3500 personeelsleden en ik geloof iets van 40.000 studenten.
Ik heb er al die jaren met heel veel plezier gewerkt alleen de laatste twee jaar werd het wat minder. De organisatie veranderde en ik was een van de twee hoofden die boventallig werd verklaard. De werkzaamheden die ik daarna moest verrichten, gaven niet zo heel veel voldoening meer en nog niet zo heel lang geleden ben ik in goed overleg met werken gestopt. Hilda werkt er nog wel steeds als receptioniste op een van de servicepunten en dat voor 2,5 dag in de week.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Fantastisch, ik kom dagen te kort. Soms vraag ik mij wel eens af hoe ik er vroeger ook nog een baan naast heb kunnen hebben. In en om het huis zijn genoeg klusjes die nog afgerond moeten worden. Daarbij ben ik sinds vorig jaar als vrijwillig actief bij Stichting Helpman dat zich bezighoudt met het organiseren van muziekfestivals. Ik regel hiervoor de bands die op komen treden. In het winterseizoen vinden er twee keer per maand optredens plaats. ’s Zomers is er elke tweede zondag van de maand een muziekfestival in het Sterrebos, een park vlakbij de wijk Helpman.
Dit doe ik nu bijna een half jaar met heel veel plezier. Ik werd hiervoor gevraagd door een vriend die wist dat hij niet lang meer te leven had. Met Tante Greet, het authentieke Indonesische cateringbedrijf van Hilda, staan we toch al regelmatig met haar satékraam op de buitenfestivals in het Sterrebos. Door deze catering en door allerlei werkzaamheden door de jaren heen, kennen we heel veel mensen. Dat helpt bij het vinden van leuke bands. Daarbij mag ik heel graag naar optredens toe gaan, het maakt niet uit waar in de provincie. Dat is een grote hobby van mij.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Dit zijn allereerst de ‘clichédingen’ zoals onze trouwdag en de geboorte van de kinderen en kleinkinderen. Daarbij kijk ik ook met veel plezier terug op de twee bedrijven die we hebben gehad. Het ondernemerschap bevordert je creativiteit en het vormt je ook. Ik heb het als een leerzame tijd ervaren.
En de dieptepunten?
Het verlies van onze ouders maar ook van goede vrienden die inmiddels zijn overleden. Wat betreft mijzelf heb ik vijf jaar geleden best wel een heftige periode beleefd met drie tia’s in korte tijd. Hierdoor word ik nu nog regelmatig getroffen door een zeer vermoeid gevoel. Daar moet ik rekening mee houden maar ik pak zeker mijn momenten wanneer de energie er wel is.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Ik heb zeker in mijn jonge jaren genoeg beleefd en meegemaakt. Vaak was ik hiervan zelf wel de aanstichter, ik hou wel van wat leven in de brouwerij. Zo herinnert Hilda zich de auto nog wel die ik met Klaas Havinga had. Het was zo’n oude eend zonder stoelen. Om toch te kunnen zitten en te kunnen rijden, hadden we er sinaasappelkistjes in geplaatst.
Toen ik voor het eerst met Hilda op stap ging, zei ik al tegen haar dat ze zich met mij nooit zou gaan vervelen. Dat kwam direct uit want niet veel later viel mijn uitlaat er onderweg af. Ik had al vrij jong een bus en heb er nog steeds één voor het vervoer van de catering. Deze wil ik over enige jaren ombouwen tot een camper. Met deze busjes ben ik met heel wat bands op stap geweest, onder andere met de zangers Lex Koopman en Auke Martin Korthuis.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Door mijn bus tot camper om te bouwen, hoop ik samen met Hilda nog heel wat van Europa te kunnen zien. Sowieso probeer ik zo lang mogelijk door te ‘rock en rollen’, dat houd je jong.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Spijt hebben is een groot woord, wellicht zou ik sommige dingen anders hebben aangepakt. Ik denk dat als ik Hilda niet had leren kennen, dat ik dan misschien wel naar Australië was geëmigreerd. Ik ben een avontuurlijk type en ook wel een vrije vogel. In die hoedanigheid benauwt het kneuterige Nederland met al zijn bureaucratische regels mij af en toe wel eens.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Groningers geven nooit een tien maar noteer gerust een negen of een 9,5.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Wij hebben een levensmotto voor het leven, je vindt de spreuk ook voor onze raam. ‘Vier het leven’, luidt deze slogan. Elke twee jaar geven we rondom dit thema een groot feest. We hebben in de afgelopen jaren enige goede vrienden verloren, dus zo vanzelfsprekend is het leven niet. Geniet zo lang het kan…..