1 februari aanstaande is het drie jaar geleden dat ik de overstap maakte van werknemer in loondienst naar het zelfstandig ondernemerschap. Nog steeds vind ik het woord ondernemer in mijn vakgebied een woord wat ik liever vermijd. Waarom? Het klinkt commercieel en zakelijk en dekt niet datgene waar ik voor sta. Zelfstandig dienstverlener is dan denk ik beter.
Er zijn ontzettend veel aspecten aan het zelfstandig werkzaam zijn waar ik me in heb moeten verdiepen maar het is allemaal te leren gelukkig. Ik heb ook ervaren hoe onzeker het soms voelt als je een eigen onderneming hebt en een tijdje geen melding krijgt. De twijfel die dan toeslaat en de vraag of mensen je nog wel weten te vinden. Het komt steeds weer goed!
Het is fijn dat ik ook af en toe kan werken voor een collega-uitvaartonderneming. Maar er is in de afgelopen jaren een gestage groei geweest binnen mijn eigen onderneming en daar ben ik blij mee.
Het belangrijkste is natuurlijk vooral, hoe ervaren mijn cliënten datgene waar ik voor sta want mijn doel is dat mensen tevreden zijn en blij met datgene wat ik voor hen kan betekenen. Verdriet kan ik niet wegnemen, wél helpen met alles wat er dan op je afkomt. Het mede vormgeven van het afscheid, de vertaalslag maken naar datgene wat men voor ogen heeft om goed afscheid te kunnen nemen. Aanvoelen waarvoor iemand mij nodig heeft en ook waar een familie zelf graag de regie in handen houdt.
Maar ook aandacht en erkenning voor het verdriet. Luisteren naar de herinneringen. Luisteren naar datgene wat bij een overlijden allemaal boven komt drijven. Heel veel familieverhalen heb ik gehoord in de afgelopen jaren. Sommige zó schrijnend en bijna niet te bevatten dat ik me soms afvroeg hoe het mogelijk is dat een mens zoveel kan verdragen. Gelukkig ook veel verhalen over al het goede wat met elkaar gedeeld is in de jaren van samen zijn.
Zoveel dingen die mijn vak boeiend maken en waardoor ik altijd besef waarom mijn hart ligt in dit werk. Hoewel ik zelf verantwoordelijk ben en blijf voor alles wat er gedaan moet worden rondom het overlijden van iemand, alleen kan ik dit werk niet doen. De mensen waarmee ik samenwerk ondersteunen daarbij. Allemaal mensen met passie voor hun werk en daar hou ik van! Dank aan hen allemaal!
Terugkijkend op de afgelopen jaren kan ik concluderen dat het me veel gebracht heeft en dat ik heel erg dankbaar ben voor al het vertrouwen dat ik ervaren heb. Dat geeft ook dat ik het gevoel heb dat ik mag vertrouwen op mijn eigen kunnen en kracht in dit mooie werk.
Gerda