Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Marten van Dijken is ook mijn volledige naam. Ik ben geboren op 19 september 1952 in Middelstum, ‘op Colpende’. Daar waar nu de Cederborg staat. Ik was de oudste telg uit een gezin dat uit acht personen bestond. Mijn vader was boerenarbeider, hij heeft onder andere bij boer Jan Bos in Huizinge gewerkt.
Eind jaren zestig verhuisden we naar Appingedam waar mijn vader zelf een boerderij zou gaan bestieren maar dit werd helaas een kortstondig avontuur. We zijn toen als gezin na driekwart jaar weer terug verhuisd naar Colpende. Pa heeft later het huis op Toornwerd gekocht waar ‘bruier Job’ nog steeds zijn loonbedrijf heeft.
Zelf ben ik in 1975 naar Leens verhuisd, de plaats waar mijn vrouw destijds woonde. Daar hebben we tot 1982 op twee verschillende plekken gewoond. Sinds 1982 wonen we aan de Kwekerstraat in Middelstum, met veel plezier. Alle huizen hebben net een grondige renovatie achter de rug in verband met de versterkingen waardoor we zeven maanden op ‘Zonnedael’ hebben doorgebracht in een tijdelijke woning.
Wat is uw burgerlijke staat?
Men zegt wel eens, ‘van een bruiloft komt een bruiloft’. En dat was in ons geval ook zo. Want op een trouwerij in Den Andel leerde ik in 1973 de oorspronkelijk uit Schouwerzijl afkomstige Aaf kennen. Haar neef ging trouwen en de bruid was weer familie van Klaas Vogel waar ik vroeger kameraad mee was. Het was liefde op het eerste gezicht en twee jaar later zijn we in het huwelijksbootje gestapt. Op 4 april zijn we 45 jaar getrouwd, dat is een mooi huwelijksjubileum toch?
Eind 1975 werd Chris geboren, twee jaar later Mirelle. In 1990 volgde nog een toegift in de vorm van zoon Evert Jan. Chris woont in Middelstum, Mirelle is naar Kantens verhuisd en Evert Jan is in Uithuizermeeden terechtgekomen. Al onze kinderen hebben zelf ook weer kinderen gekregen waardoor we nu de trotse opa en oma zijn van vijf kleinkinderen, in leeftijd variërend van anderhalf tot achttien jaar.
Wat is uw voormalig beroep?
Tijdens mijn lagere schooltijd kwam ik vaak bij de familie Niehof over de vloer want ik was kameraad met bakker Niehof zijn zoon Harry. Ik was daar dan ook vaak aan het werk. Dit was meester Moorlog niet ontgaan want hij adviseerde mijn ouders om mij naar de J. van der Laan school te sturen, de Lagere Technische School in Groningen, waar ik de brood- en banketrichting op ging. Helaas heb ik mijn diploma daar niet gehaald want omdat mijn vader ziek werd, moest ik samen met mijn broer meehelpen op de boerderij. Daardoor miste ik teveel praktijklessen.
Tot overmaat van ramp ging de school dicht en moest ik of naar Assen of naar Leeuwarden om de opleiding af te ronden maar dit heb ik niet gedaan. Wel heb ik nog enige getuigschriften gehaald op de bakkervakschool aan de Pelzerstraat in Groningen maar dit moest ik zelf betalen. Ik ging bij bakker Jager aan het werk die in Bedum een vrije grote bakkerij had. In 1972 moest ik echter in dienst. Ik volgde de rijopleiding in Tilburg. Al mijn rijbewijzen had ik echter in de jaren ervoor reeds gehaald. Mijn parate tijd bracht ik in Wezep door bij het onderdeel genie.
Toen ik uit dienst kwam, was bakker Jager inmiddels gestopt. Ik heb toen nog een poosje bij de bakkers Oomkens in Loppersum en Oudman in Bedum gewerkt. Maar door de opkomst van de supermarkten kregen de bakkerijen het steeds lastiger. Ik weet nog dat de komst van Fred van der Werf naar Bedum al vrij snel leidde tot een omzetdaling van 25%. In die tijd zijn dan ook de nodige bakkerijen dichtgegaan.
Hoewel ik het bakkersvak wel heel leuk vond om te doen, wilde ik niet voor een broodfabriek aan het werk. Ik kwam dan ook thuis te zitten en solliciteerde vervolgens succesvol bij groenvoorziening Vegter in Zuidwolde die veel werk verrichtte voor de Provinciale Waterstaat in Noord-Groningen. Hier heb ik vier jaar gewerkt. Het was voornamelijk seizoenswerk en in de wintermaanden zat je dan thuis. Ik weet nog dat ik tegen mijn broer zei dat ik mij weer bij het arbeidsbureau in moest schrijven. ‘Wilst kroanmachinist worden?’, vroeg Job toen. ‘Och, waarom niet?’, antwoordde ik. En zo kwam ik dus in dienst bij Loonbedrijf Gebroeders van Dijken op Toornwerd, het bedrijf van mijn broers Klaas en Job.
En voor dit loonbedrijf heb ik al met al veertig jaar op de kraan gezeten, ook weer met veel plezier. Het buiten werken vond ik een pre en het beschoeiingwerk voor bijvoorbeeld het Waterschap gaf mij veel voldoening. Accuraat werk dat uiteraard netjes afgeleverd moest worden. Maar dat gold natuurlijk ook voor het werk voor heel wat boeren hier in de omgeving, onder andere tijdens de ruilverkaveling. We deden veel voor de Gebroeders Dekker waardoor ik vaak aan het werk was met Pieter Jan van der Laan en Sjoerd Pool. Vaak hier in de directe omgeving van Middelstum maar een enkele keer hadden we het werk verder van huis met Lemmer als verste bestemming.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
‘Waar blijft de tijd?’ Dat is iets wat ik mij elke dag afvraag. Het is net alsof de tijd nu nog sneller gaat dan toen ik nog aan het werk was. Want in september 2018 ben ik namelijk met pensioen gegaan. Echter, vorig jaar heb ik in de zomermaanden nog heel veel gewerkt voor mijn broer en wie weet wat dit jaar weer brengt.
Daarbij zat ik vorig jaar in de projectgroep dat zich bezighield met het versterkingsproces van onze woningen. Daar ging door de vergaderingen en het uitzoekwerk de nodige tijd inzitten. Nu houd ik mij voor muziekvereniging Concordia bezig met de voorbereidingen voor de WMC (Wereld Muziek Concours) dat over anderhalf jaar in Kerkrade plaats vindt. Dit heb ik in het verleden ook al twee keer gedaan. Wat betreft het zelf spelen, heb ik de draad langzaam weer wat opgepakt. Na een lang ziekbed in 2007 kon ik mij na 44 jaar niet meer concentreren op de muziek en ben ik er eerst mee gestopt. Als ‘groot slagwerker’ speelde ik op de bekkens en de grote trom. Sowieso heb ik tijdens mijn lidmaatschap meer dan de helft van de tijd bestuursfuncties vervuld, onder andere als penningmeester en voorzitter.
Vroeger heb ik in de kerkenraad van de PKN-kerk gezeten en ik ben nu nog lid van de commissie eredienst. Ook ben ik jarenlang jeugdleider geweest van de B- en A-junioren van de VV Middelstum. Dit begon in de tijd dat Evert Jan er nog voetbalde maar ook na die tijd ben ik nog enige jaren gebleven en ging bijna elke zaterdag mee met de wedstrijden. Allart Oosterhof, Eric Donkerbroek, Kees van der Naald en Michel de Graaf waren destijds de trainers/jeugdleiders.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Daar kan ik kort over zijn, dit is de geboorte van mijn kinderen en kleinkinderen. Vanuit mijn muziektijd kan ik hier aan toevoegen dat we twee keer vicewereldkampioen zijn geworden tijdens de WMC’s in 1997 en 2001. Ook het Nederlands Kampioen worden met het onderdeel slagwerk was natuurlijk een hoogtepunt.
En de dieptepunten?
Dat zijn er ook wel een paar. Mijn vader is bijvoorbeeld op 44-jarige leeftijd overleden en ook mijn broer Klaas is niet oud geworden. Hij overleed op 59-jarige leeftijd. Beiden hadden kanker. In 2015 werden we als gezin opgeschrikt door de mededeling dat ook Evert Jan deze gevreesde ziekte onder de leden had. ‘Hij heeft het ver weg moeten halen’ maar is nu gelukkig weer gezond en inmiddels zelfs vader geworden. In 2007 ben ik zelf bijna een jaar uit de roulatie geweest door darmkanker. Ik heb een zware operatie moeten ondergaan en dat kostte de nodige revalidatietijd.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Ik was eens tijdens een ruilverkaveling bij een veeboer aan het werk om kiepers en dumpers te laden. Een van de andere chauffeurs die er werkte kon ik wel, hij was een echter John Deere fan. Een veel betere trekker als de Duetz trekkers waar wij op reden, aldus de beste man. Ik besloot een geintje met hem uit te halen want toen hij weg wilde rijden had ik mijn kraangiek achter tegen zijn kieper gehaakt waardoor hij, mede door de gladheid, maar niet weg kon komen. Dat wreef ik hem even later nog even onder zijn neus, dat zijn John Deere het er maar moeilijk mee had….
Toen we nog in Leens woonden, hadden we achterburen die oorspronkelijk uit Amsterdam kwamen. Daar konden we het goed mee vinden en we hebben er ook het nodige mee beleefd. Toen ik in de winter een keer thuiskwam, heb ik bijna de brandweer gebeld. Want er kwam mij toch een partijtje rook uit de schuur zitten, daar moest wel brand zijn. Daarbij waren ook nog eens alle ramen afgesloten door gordijnen. Het was maar goed dat ik niet gebeld heb want uiteindelijk bleek dat ze gezellig aan het barbecueën waren…..
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Wat vaker weg gaan op vakantie. Zo heeft Aaf een bezoek aan Schotland hoog op haar verlanglijstje staan. Wie weet kunnen we hier binnenkort vanuit de Eemshaven naar toe varen. Of het er van komt? Maar het allerbelangrijkste vind ik dat het goed met ons en met ons gezin en overige dierbaren mag blijven gaan.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Eigenlijk nergens van. Misschien had ik nog wat langer door moeten leren maar dat was vroeger minder gewoon dan tegenwoordig. Daarbij wilde ik ook graag bij de marine maar ik kwam niet door de keuring wegens een ‘bloemkooloor’, wat zoiets inhield dat ik hiermee niet goed genoeg kon horen….
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Mijn leven heeft ups en downs gekend maar ik ga voor een acht.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Ik denk dat we heel veel hebben besproken maar het gezegde ‘Pluk de dag!’ komt nu wel boven….