In een tijd waarin tegenstellingen vaker worden uitvergroot dan worden verkleind, is het fijn om te mogen constateren dat door de gemeentelijke voetbalverenigingen al jaren een ander gevoel wordt uitgestraald. Het echte ‘derby-gevoel’ en de aversie en strijd jegens de naburige clubs behoort voor mijn gevoel tot het verleden. Daar is een heel andere gevoel voor teruggekomen: Een gevoel van verbroedering en vriendschap.
Afgelopen winter zat ik in de organisatie van het Eindjaar Zaalvoetbaltoernooi in de Boshal. Dit toernooi werd voor het eerst georganiseerd door de vier gemeentelijke clubs gezamenlijk. Een toernooi dat vooral draait om gezelligheid rond de feestdagen. Zonder incidenten, vervelende overtredingen of enige vorm van strijd, haat en/of nijd speelden alle teams een wedstrijd tegen elkaar. Dat betekende dus ook dat alle voorheen zo befaamde derby’s op de rol stonden. Van onderlinge (extra) strijd was nauwelijks iets merkbaar. Dit gold zowel tijdens, als na de wedstrijden. Gebroederlijk stonden de spelers van de gemeentelijke clubs (en Vv Poolster) tot in de vroege uurtjes bij Peter Beereboom op de tafels te dansen.
Nu we het toch over het zaalvoetbal hebben: De zaalvoetbalteams van Stedum en Loppersum bestaan al jaren uit spelers van alle vier de gemeentelijke clubs. De zaalvoetbaltak is voor veel verenigingen lastig op poten te zetten en vooral ook te behouden. Het is mooi om te zien dat door ‘iets verder te kijken dan de neus lang is’, gezellige teams zijn ontstaan die ‘club overstijgend’ zijn.
Ook een mooi voorbeeld van deze ‘club overstijgende’ teams is het voetbalteam waarmee ik al een aantal jaren acteer op het bedrijvenvoetbal te Bedum. Het team Accountantskantoor Groeneveld bestaat al jaren uit spelers van Middelstum, Stedum, Teo, Heracliden en Loppersum.
Op het veld en daarbuiten is deze verbroedering en vriendschap dus ook waarneembaar. Zo kan ik mij afgelopen jaar nog een wedstrijd herinneren tussen Stedum en Loppersum voor de beker. Tijdens de wedstrijd heb ik geen moment het gevoel gehad dat we hier met een ‘echte derby’ te maken hadden. Van onderlinge strijd, haat en/of nijd viel niets te merken. Na het laatste fluitsignaal liep de kantine vol en werden de tafels bestegen door spelers van beide teams op de klanken van Billy Joël. Prachtig toch?
In 2015 werd Loppersum A1 kampioen tegen de Fivel A1. Na de avondwedstrijd waren er allerlei festiviteiten georganiseerd in de kantine van Loppersum. Een groot aantal spelers van de Fivel bleven onder het genot van een biertje of colaatje hierbij aanwezig, als vrienden onder elkaar. Deze generatie spelers zijn (net zoals tien jaren daarvoor) ook veelal bevriend geraakt door het voetbal en die vriendschappen reiken veel verder dan de sportcomplexen.
Nu heb ik zelf dat ‘derby-gevoel’ (wat dat ook mag betekenen) en de strijd en aversie richting naburige clubs nooit zo ervaren of gevoeld. Ik vond (en vind) het vooral heel leuk om met en tegen mijn vrienden en gemeentegenoten te voetballen. In mijn jonge jaren voetbalde ik bijna elke middag met de gebroeders Geert en Thomas van der Veen (de Fivel) op het veldje aan de Middenstraat in Loppersum. Later, in mijn middelbare school tijd, verzamelden we ons op vrijdagmiddag in Stedum om met onder andere Jan Spijk, Jeroen Bansberg, Mathijs Slager en de familie Dijk en De Jonge tot etenstijd achter het balletje aan te rennen. Mooie herinneringen!
Tot slot: Ik zie de toekomst van onze vier gemeentelijke clubs zeer positief tegemoet. Daarbij zie ik veel kansen om gezamenlijk op te trekken en elkaar op punten te versterken en te helpen. De contacten, relaties en vriendschappen die door de jaren heen zijn opgebouwd, vormen een prima basis. Verbroedering in plaats van tegenstellingen. Gezamenlijkheid in plaats van individualisme. Laten we daar samen voor strijden en vooral blijven genieten van de belangrijkste bijzaak in het leven.
Ruben Danhof