Gemiddeld een keer per maand ben ik in de nachtelijke uurtjes weer bij Vast Banket aan het werk. Laatst was het weer eens zover. Er waren walnootpencees besteld en dus nam ik poolshoogte in het magazijn of de in het systeem genoemde aantallen grondstoffen nog overkwamen met de werkelijkheid. Niet veel later zou er dan een bestelling naar Klaas de Poel uitgaan. We maakten vier soorten pencees die allen door de vriestunnel gingen en daarna ingepakt en al richting vriescel gingen.
Voor de vriestunnel was stikstof nodig die in een hoeveelheid van 20.000 kg per vrachtwagen werd aangeleverd. Ik weet nog dat we eens drie dagen productie op de vrieslijn achter elkaar hadden. Voor de laatste productierun moest de tank weer gevuld worden, anders was hij leeg. Er deed zich echter een probleempje voor. De brug bij Fraamklap lag eruit en op de Halteweg werd er geteerd. Dus de enige manier dat vrachtwagens op de Pompsterweg konden komen was via het bruggetje op Boerdam, die slechts een beperkt tonnage kan dragen.
En dat was de chauffeur van de vrachtwagen ook opgevallen. En dus ging ik op de fiets naar de ijsbaan waar hij zijn vrachtwagen had geparkeerd. En ik kon lullen als Brugman, hij weigerde de brug met zijn gevaarte over te gaan en besloot onverrichte zaken terug te keren. Met als gevolg dat op het bedrijfsbureau de dag grotendeels gevuld werd met telefoontjes naar de gemeente en de provincie om er voor te zorgen dat Vast Banket via de Halteweg weer te bereiken was. Ik geloof dat er ’s avonds nogmaals een andere vrachtwagen geweest is om het stikstof te lossen.
Op de vrieslijn maakten we ook saucijzenbroodjes Noord en Zuid, frikandellenbroodjes, broodjes beenham, kaasbroodjes enz. enz.. Tijdens de productiedagen werden altijd enige broodjes afgebakken om te kijken of ze aan de kwaliteitseisen voldeden. En dus ging ik op zo’n dag altijd even bij broeder Smit langs in zijn proefbakkerij om mee te proeven. Dat zijn mooie herinneringen inderdaad. Het kon ook anders. Soms kwamen er klachten van de afnemer over de kwaliteit of uiterlijk na het afbakken.
Om deze klachten tegen te gaan werd tijdens het maken van het deeg een emmertje droogijs toegevoegd. Dit gaf altijd een mooi ‘rookeffect’ en zorgde ervoor dat het deeg tijdens het kneedproces niet te warm werd. De bakken werden per 400 kg afgeleverd en er zat een nadeel aan. Het spul was zo vluchtig dat het vaak binnen twee weken uit zichzelf was verdwenen. En toen een bakkerijmedewerker eerst een volle kist pakte die net aangeleverd was in plaats van de aangebroken bak waar nog de helft inzat, kon het gebeuren dat men er achter kwam dat het droogijs op was toen er deegplakken gemaakt moesten worden.
Stress derhalve want Nieuwenhuizen had inmiddels zijn vier bakken met daarin duizend kilo saucijzenvlees aangeleverd dus er moest gedraaid worden. Dan maar zonder droogijs toe te voegen. Gelukkig is het allemaal goed gegaan maar voor hetzelfde geld was de productierun afgekeurd. Ergens begrijp ik nu ook wel waarom ik ’s nachts badend in het zweet wakker word want dat zou een financiële strop van jewelste geweest zijn….
En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. De bulkbestellingen suiker (25.000 kg) en glucosestroop (10.000 kg) bijvoorbeeld. Zo veel speling zat er niet in en al het suiker en stroop moest wel gelost worden. En dus moest ik met een timmermansoog maar bepalen wanneer het er in kon. Voor de suikerpot schakelde ik vaak de hulp van Piet in. Wanneer de silo op den duur handmatig met zakken van 25 kilo gevuld moesten worden omdat de bulkwagen pas later zou komen, was ik niet de enige die op zijn flikker kreeg. En wat was het een chaos toen de glucosetank vol was en de chauffeur gewoon doorging met lossen waardoor honderden kilo’s plakkerige stroop op de magazijnvloer terechtkwam.
Ik zou zo nog een tijdje door kunnen gaan over vrachten beignets die teruggekomen zijn of de ongekende drukte en problemen die de eierkoekenhype met zich meebracht. Maar dat bewaar ik wellicht wel voor een volgende keer. Therapeutisch is het heel goed om dit van mij af te schrijven. Misschien dat ik hiermee de jaarlijkse frequentie aan nachtelijke werkdagen bij Vast Banket wat kan verminderen.
Een boeiende tijd was het zeker maar op het bedrijfsbureau kreeg je alle problemen in het bedrijf mee maar moest er ook altijd op korte termijn een oplossing komen. En soms was je zelf de oorzaak van de ontstane problemen, dat vond ik nog het allerergste…..